ตอนพิเศษ 1 เรื่องราวของหยวนลู่จิ่น

ตอนพิเศษ ที่ 1

เรื่องราวหยวนลู่จิ่น

ณ แคว้นเฉิง

        หยวนลู่จิ่นเป็นบุตรสาวคนโตของท่านทัพหยวนโหว ข้ามีน้องสาวอีกสองคนคือ หยวนลู่หลิง และน้องสาวคนเล็กของข้าชื่อ หยวนลู่ซือ เราสามพี่น้องค่อนข้างมีความคิดที่แตกต่างสตรีทั่วไปในยุคนี้ 

          นั่นก็คือ......เรื่องการมีชีวิตคู่....ต้องโทษที่พวกเรามีบิดามั่นคงต่อมารดาเราเพียงผู้เดียว....และนั่นจึงทำให้เรายึดมั่นถือมั่นว่าต้องได้บุรุษที่รักเดียวใจเดียวเช่นบิดา...ข้าและน้องสาวอีกสองคนจึงความคิดว่า.....หากไม่สามารถหาบุรุษที่มีรักเดียวได้พวกข้าก็ขออยู่แบบไร้คู่ชีวิต

     แต่ทว่า.....เหตุการณ์กลับพลิกผัน เมื่อข้าถูกฝ่าบาทหมั้นหมายแต่งให้องค์รัชทายาทบุรุษที่เห็นการมีมากภรรยาเป็นเรื่องปกติ…ตอนนั้นเพราะกลัวบิดาข้าจะเดือดร้อนข้าจึงตัดสินใจตอบรับฝ่าบาทไป... ในใจคิดว่าค่อยหาทางทำให้หวังเฟยหลงยกเลิกงานสมรสด้วยตนเองในภายหลัง...แผนการของข้าจึงเริ่มขึ้น

       หลังจากหมั้นหมายภายในปีนั้น...หยวนลู่ซือน้องสาวคนเล็กของข้าได้ตกลงเข้าพิธีสมรสกับองค์ชายห้า...และนั่น.......ยิ่งเป็นการบีบบังคับข้าทางอ้อมว่าพี่สาวคนโตเช่นข้าก็ควรจะออกเรือนได้แล้ว....แต่ทว่า...มีหรือข้าจะยอมแต่งกับหวังเฟยหลง....บุรุษมากเล่ห์เช่นนั้น....ข้าจึงหาวิธีต่างๆเพื่อหลีกเลี่ยงการสมรสครั้งนี้

ครั้งแรก...ข้าก็แกล้งป่วยเป็นโรคเรื้อรังแต่นึกไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทผู้นั้นจะรู้ทันข้า...

ครั้งที่สอง ข้าสร้างข่าวลือว่าตกม้าจนขาไม่อาจเดินได้ชั่วคราว....คนผู้นั้นก็ยังยืนยันจะรอข้าทั้งทำราวกับเป็นห่วงข้ามากมาย....อีกทั้งยังหาหมอมารักษาข้า....สุดท้าย เขาก็จับได้ว่าข้าหลอกเขา...แต่ข้ามิยอมแพ้

มันต้องสำเร็จสักแผนสิ!

ในครั้งที่สาม...ข้าได้แกล้งนำพิษบางอย่างมาใส่บริเวณใบหน้าเพื่อให้เกิดตุ่มพุพองให้ดูน่ารังเกียจที่สุด.....แต่ทว่า....หวังเฟยหลงยังพาหมอมารักษาข้าจนสุดท้ายก็จับได้ว่าข้าแกล้งทำตนให้เสียโฉม.....

สวรรค์! เขารู้ทันข้ามากไปแล้ว

         ข้าไม่คิดว่าหวังเฟยหลงจะมีใจรักข้าจริง...  ที่อยากแต่งกับข้าเหตุผลคงมีอยู่สองข้อ หนึ่ง เพราะแม่ทัพหยวนโหวบิดาข้าควบคุมตรากองกำลังมากคงเกรงว่าท่านพ่อข้าจะคิดกบฏ....ฝ่าบาทจึงจำเป็นต้องเป็นทองแผ่นเดียวกันกับครอบครัวข้าและสอง หวังเฟยหลงต้องการเอาชนะข้า.....เขามีนิสัยยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ...ยิ่งข้าปฎิเสธเขา....เขายิ่งอยากได้ข้า....

        ตอนหอหนิงเซียนยังไม่ถูกปิด...หวังเฟยหลงผู้นี้ก็ไปเที่ยวที่นั่นอยู่บ่อยครั้ง..... ทั้งยังเคยเอ่ยปากยุยงองค์ชายห้าให้แต่งภรรยาเพิ่ม..ข้าได้ยินว่าเขาบอกองค์ชายห้าว่าบุรุษมี มากภรรยาเป็นเรื่องปกติ

เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทแล้วอย่างไร?

เขารูปงามราวเทพเซียนแล้วอย่างไร?

ข้าไม่อยากได้เป็นสามีเลยสักนิด ข้าเกือบจะยกเลิกการหมั้นหมายสำเร็จอยู่แล้วเชียวแต่กลับมีมารผจญ

จ้าวซิน..ท่านหญิงแห่งแคว้นจ้าว...เรื่องคืนนั้นเกิดขึ้นเพราะนางเป็นต้นเหตุ!

ย้อนกลับไปเหตุการณ์คืนงานเลี้ยง.....     

จ้าวซินกับคนติดตามถือกาน้ำชาพร้อมจอกน้ำชาเดินมาคารวะองค์รัชทายาทที่นั่งรวมกลุ่มกับองค์ชายคนอื่นๆอยู่ไม่ไกล 

"จ้าวซินคารวะองค์รัชทายาท  นี่เป็นน้ำชาที่ฝ่าบาทให้หม่อมฉันมามอบให้ ขอองค์รัชทายาททรงดื่ม" จ้าวซินย่อคารวะคนตรงหน้าพร้อมกับยื่นจอกชาให้อีกฝ่าย

"ตามสบายเถิดท่านหญิง น้ำใจของเจ้าข้ารับไว้แล้ว"

 หวังเฟยหลงจึงรับมาดื่มอย่างไม่คิดอะไร อย่างไรเสียเขาก็ต้องแต่งสตรีตรงหน้าเป็นชายาอยู่แล้ว

ภาพที่ทั้งสองกำลังยกน้ำชาให้กัน  อยู่ในสายตาของครอบครัวแม่ทัพหยวนโหวทั้งหมดหยวนลู่จิ่นที่ถูกหมั้นหมายให้แต่งกับองค์รัชทายาทตั้งแต่ปีก่อน ก่อนหน้านี้นางทราบเรื่องความเจ้าชู้ของอีกฝ่าย ยิ่งได้ทราบว่าเขาจะสมรสกับท่านหญิงจ้าวซินเป็นชายาเอก  ยิ่งรู้สึกว่าตนเองคิดถูกยิ่งนักที่หาข้ออ้างต่างๆก่อนหน้าเพื่อที่ตนจะไม่ได้แต่งให้คนผู้นั้นโดยเร็ว....เป็นเช่นนี้ก็ดีไม่น้อย....แผนพังงานสมรสระหว่างนางกับเขาจะได้สำเร็จง่ายขึ้น....

แน่นอน  ว่าหากหยวนลู่จิ่นที่เป็นบุตรสาวท่านแม่ทัพย่อมต้องเป็นชายาเอกเท่านั้น....แต่ทว่าหาก จ้าวซินและองค์รัชทายาทนั่นเกิดมีสัมพันธ์กันก่อนที่หยวนลู่จิ่นจะถูกแต่งเข้าไปเล่า?

หึ....ครานี้ข้าจะใช้แผนการ'นางคร่ำครวญ' จากนั้นข้าก็จะยกเลิกงานสมรสครานี้เสีย...

  หยวนลู่จิ่นนิ่งคิดอย่างมีแผนร้ายกับตนเองสักครู่ก่อนจะได้ยินเสียงหวานตรงหน้า ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมายืนตรงหน้าตั้งแต่เมื่อใด

"คารวะท่านแม่ทัพหยวนและฮูหยินโหว" จ้าวซินเอ่ยทำความเคารพครวบครัวแม่ทัพอย่างไม่ถือตัว

"เกรงใจไปแล้วท่านหญิง"  แม่ทัพหยวนเอ่ยกับเด็กสาวตรงหน้า

"จ้าวซินไม่อ้อมค้อม อยากขออนุญาตขอตัวพี่หยวนลู่จิ่นไปสนทนาด้วยสักครู่จะได้หรือไม่"จ้าวซินเอ่ยขึ้น

     หยวนลู่จิ่นที่ได้ฟังก็รู้สึกประหลาดใจที่อีกฝ่ายจู่ๆก็มีเรื่องอยากสนทนากับนางเสียอย่างนั้น 

"ย่อมได้  ลู่จิ่นไปคุยกับท่านหญิงสักหน่อยเถิด" แม่ทัพหยวนโหวเอ่ยขึ้นกับบุตรสาว

"เจ้าค่ะท่านพ่อ" หยวนลู่จิ่นเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปยังศาลาแห่งหนึ่งซึ่งแทบจะไม่มีผู้ใดเดินมาตรงนี้  

"จ้าวซินเสียมารยาทแล้ว ขอพี่ลู่จิ่นโปรดอภัย" จ้าวซินเอ่ยขึ้น

"ท่านหญิงข้าอย่าเรียกข้าเช่นนี้เลย เรียกหยวนลู่จิ่นก็พอแล้วเจ้าค่ะ" แม้นางจะอายุมากกว่าอีกฝ่ายหนึ่งปีแต่อย่างไรจ้าวซินก็เป็นถึงท่านหญิง ต่างแคว้นดังนั้นนางจึงไม่ควรตีตนเสมอ

"ข้าเอ่ยตามตรงได้หรือไม่ ความจริงข้าไม่อยากสมรสกับองค์รัชทายาทเลย"จ้าวซินเอ่ยขึ้น

"เหตุใดกันเล่า เมื่อก่อนท่านมีใจให้องค์รัชทายาทอยู่แล้วมิใช่หรือ?" หยวนลู่จิ่นถามด้วยความประหลาดใจ

"ก่อนหน้านี้ข้าแยกความรู้สึกไม่ออกว่าแบบใดคือชายหญิง แบบใดคือพี่น้อง  ข้ากล่าวตามตรงข้ามีคนที่ข้าพึงใจอยากใช้ชีวิตด้วย แม่เขาจะมีมากภรรยาข้าก็ยินดีอยู่กับเขา"จ้าวซินเอ่ยอย่างรัวเร็ว

"ท่านหญิง เมื่อเป็นเช่นนี้ท่านมาบอกข้า  ข้าจะช่วยอะไรท่านได้เล่า" หยวนลู่จิ่นเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

"ได้สิ หากมีเหตุ  ทำให้ท่านแต่งกับองค์รัชทายาทก่อน เท่านี้ข้าก็จะมีข้ออ้างในการยุติการสมรสในครั้งนี้" จ้าวซินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง....

นี่อีกฝ่ายกำลังจะบีบให้นางแต่งให้องค์รัชทายาทงั้นหรือ....แผนนี้นางอุตส่าห์คิดขึ้นก่อน...เหตุใดอีกฝ่ายจึงคิดลอกเลียนแบบ!...ฝันไปเถิด

" ข้าเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับเขา.... ถึงจะหมั้นหมายไว้แล้ว  ข้าก็หาวิธีเอาตัวรอดมาจนถึงบัดนี้  ท่านใช้วิธีอื่นมิได้หรือ" หยวนลู่จิ่นตอบตามตรง นางอุตส่าห์ลงทุนวางแผนล่มสมรสอยู่หลายครา จู่จู่จะให้มายอมแต่งง่ายๆเช่นนี้นางไม่เอาด้วยหรอก!

"หยวนลู่จิ่น  เหตุใดท่าน....จึงไม่อยากแต่งให้องค์รัชทายาทเล่า?" จ้าวซินเอ่ยถามอย่างประหลาดใจเพราะทราบว่าอีกฝ่ายหมั้นหมายกันมาเป็นปีแล้วแต่กลับไม่มีทีท่าจะเข้าพิธีกันเสียทีนึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องระหว่างสองคนนี้

"ข้าเกลียดบุรุษเจ้าชู้...ข้ารู้ว่าเป็นปกติที่บุรุษจะมีมากภรรยา แต่ข้ารับไม่ได้  ข้าตั้งใจไว้แล้วว่าหากหาบุรุษที่รักเดียวใจเดียวดังเช่นบิดา  ข้าขออยู่คนเดียวตลอดชีวิต  ดังนั้นเรื่องนี้ข้าช่วยท่านไม่ได้หรอก...ท่านหญิงหวังว่าท่านจะเข้าใจข้า"  หยวนลู่จิ่นตอบตามตรง....เรื่องอะไรนางจะต้องช่วยผู้อื่นแล้วตนเองลำบากด้วย

      ในเมื่อก่อนหน้านางอุตส่าห์วางแผนแสร้งป่วยเรื้อรังบ้าง   สร้างเรื่องว่าประสบอุบัติเหตุตกม้าเดินไม่ได้บ้าง  แสร้งทำว่าใบหน้าถูกพิษจนอัปลักษณ์บ้าง เพื่อเลื่อนงานแต่งออกไปเรื่อยๆจนบัดนี้เกือบ   หนึ่งปีมาแล้วที่นางหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยง   นางยังมีแผนอีกตั้งมากมายที่ยังไม่ได้ใช้....ไม่นานองค์รัชทายาทก็คงทนไม่ไหวแล้วขอยกเลิกเอง เรื่องอะไรนางจะยอมทำตามที่อีกฝ่ายขอ

ด้านจ้าวซินที่ได้ฟังการปฏิเสธดังนั้นก็จึงแสร้งบีบน้ำตาก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ข้าเข้าใจแล้ว  ขอบคุณท่านที่ออกมาสนทนากับข้า"