ตอนที่ 14 : จวนของท่านแม่ทัพจางฮั่น

บทที่ 1

จวนของท่านแม่ทัพจางฮั่น

เมื่อท่านแม่ทัพจางฮั่นนำร่างบางที่กำลังบาดเจ็บสาหัสของเยี่ยนฟางมาถึงจวนของเขาแล้ว เขาก็รีบสั่งคนให้พาหมอที่มือดีที่สุดในเมืองนี้มารักษานางทันที

ท่านหมอใช้เวลารักษาเยี่ยนฟางกว่าครึ่งค่อนคืนจึงจะมั่นใจว่าร่างกายของนางได้พ้นขีดอันตรายแล้ว เขาจึงรีบออกมาแจ้งท่านแม่ทัพจางฮั่นผู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ที่หน้าหอนอนของนาง

“ตอนนี้นางพ้นขีดอันตรายแล้ว ข้าได้จัดเตรียมยาให้นางเรียบร้อยแล้ว อีกไม่วันนางก็จะฟื้นขึ้นมาได้ขอรับ” ท่านหมอพูดขึ้น

“ขอบใจท่านหมอมาก ข้าจะให้คนพาท่านกลับส่งที่จวนของท่านพร้อมกับรางวัลที่ท่านช่วยชีวิตนาง” ท่านแม่ทัพจางฮั่นตอบกลับไป

“ข้าน้อยขอบใจท่านแม่ทัพมาก” พูดจบ ท่านหมอก็เดินออกไปพร้อมกับคนของท่านแม่ทัพจางฮั่นทันที

และในค่ำคืนนั้น ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็ให้ เหมยกุ้ย สาวใช้ในเรือนของเขาไปดูแลรับใช้ปรนนิบัติเยี่ยนฟาง

ตลอดช่วงระยะเวลาสามฝันที่เยี่ยนฟางหลับใหล นางก็ฝันเห็นแต่ภาพเดิม ๆ ที่ตัวเองกำลังถูกเพื่อนรักและคนรักโยนลงบ่อน้ำเพื่อจะสังหาร หัวใจของนางเต้นแรงตึกตักไปด้วยความกลัว และแม้ว่าร่างบางของนางกำลังหลับใหลอยู่ในจวนตระกูลฮั่นนั้น แต่น้ำตาของนางก็ยังคงไหลอาบแก้มออกมาด้วยความเจ็บปวด จนทำให้เหมยกุ้ยรู้สึกสงสารในสิ่งที่นางต้องเผชิญ

ในด้านของท่านแม่ทัพจางฮั่น หลังจากที่เข้ารายงานตัวและเฉลิมฉลองชัยชนะจากการทำศึกมาเรียบร้อยแล้วนั้น ตลอดระยะเวลาสามวันที่ผ่านมาเข้าก็เอาแต่อยู่ในจวนเพื่อเฝ้ารอให้นางแปลกหน้าผู้นี้ฟื้นคืนมา

ในใจของท่านแม่ทัพจางฮั่นรู้สึกตกหลุมรักนางทันทีครั้งแรกที่เห็น และเขาก็รู้สึกเห็นใจที่นางต้องมาถูกคนรักพยายามสังหารเช่นนี้ เขาจึงได้แต่หวังว่าให้นางฟื้นขึ้นมาเร็ววัน เพื่อที่เขาจะได้ปกป้องนาง

เข้าสู่วันที่สี่

ในที่สุดร่างบางของเยี่ยนฟางก็ค่อย ๆ ขยับรู้สึกตัว พร้อมกับดวงตาที่ค่อย ๆ เปิดขึ้นที่ละเล็กที่ละน้อย 

และเมื่อเยี่ยนฟางลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว นางก็พบว่า

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เยี่ยนฟางร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ ทุกอย่างรอบตัวนางก็ดูโบราณไปหมด “ที่นี่ไหน นี่ฉันตายแล้วไปโผล่สวรรค์ชั้นไหนถึงได้โบราณขนาดนี้เนี่ย!” 

“ท่านหญิง! ท่านหญิงใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ ที่นี่คือจวนตระกูลจางเจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยพูดปลอบประโลมใจเพื่อให้นางใจเย็น

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เยี่ยนฟางร้องกรี๊ดออกมาอีกครั้งเมื่อหันมาเห็นว่าเหมยกุ้ยเป็นหญิงสาวแปลกหน้าที่กำลังอยู่ในชุดโบราณอย่างที่นางไม่เคยพบเจอมาก่อน “เจ้าต้องผีเหมือนกับข้าแน่ ๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ข้ากลัวผี อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ” เยี่ยนฟางพูดขึ้นพร้อมกับเอามือขึ้นมาปิดตาของตัวเองไว้ด้วยความกลัว

“ท่านหญิง! ท่านหญิงใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ ข้าไม่ใช้ผี” เหมยกุ้ยพูดขึ้น พร้อมกับพยายามดึงมือออกจากใบหน้าของเยี่ยนฟางเพื่อให้นางได้เห็นเหมยกุ้ยอย่างชัด ๆ

และในจังหวะนั้นที่ท่านแม่ทัพจางฮั่นผู้ซึ่งกำลังยืนอยู่ข้างนอกหอนอนของนางก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของนางขึ้น เขาจึงรีบเปิดประตูหอนอนของนางเข้ามาทันที ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เยี่ยนฟางถูกเหมยกุ้ยดึงมือออกจากใบหน้าของนางได้สำเร็จ

สายตาของเยี่ยนฟางปะทะเข้ากับใบหน้าที่งดงามของท่านแม่ทัพจางฮั่น สายตาที่สง่างามของเขาที่มองมีที่นางนั้นทำให้นางเกิดอาการหลงใหล จู่ ๆ หัวใจที่แสนวุ่นวายของนางก็สงบลงเมื่อได้พบกับเขา ราวกับว่านี่คือรักแรกพบของนาง

และในขณะที่เยี่ยนฟางกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์อยู่นั้น ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็ถามนางขึ้น “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า? เจ็บปวดตรงไหนหรือ?” เขาถามนางขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นหวง

แต่เมื่อเยี่ยนฟางได้ยินเสียงของเขา นางก็หลุดออกจากภวังค์และกรี๊ดร้องออกมาอีกครั้ง “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านเป็นผี ท่านต้องผีโบราณแน่ ๆ ได้โปรดอย่ามาทำอะไรข้าเลย” นางร้องขึ้นเสียงหลง พร้อมกับชี้มือไปที่เขา

“ข้าไม่ใช่ผี และเจ้าก็ไม่ใช่ผีด้วย” ท่านแม่ทัพจางฮั่นพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ ๆ นาง เขาจับมือของนางที่กำลังชี้มาที่หน้าของเขา พร้อมกับพูดขึ้นต่อกับนางด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเพื่อให้นางสงบความกลัวลง “ข้ามีนามว่าจางฮั่น เป็นแม่ทัพของแคว้นอี้ แล้วเจ้าล่ะมีนามว่าอะไร?”

“ข้า...ข้ามีนามว่าสือเยี่ยนฟาง” เยี่ยนฟางตอบกลับไปด้วยเสียงสั่น

“แล้วเจ้าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันล่ะ?” เขายังคงถามขึ้นต่อ

“ข้า...ข้า ข้าเป็นลูกของสือเจียเยียน” นางตอบกลับไปตามความเป็นจริง

“สือเจียนเยียน? ชื่อนี้ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่าแต่เจ้ามาจากที่ไหนกันล่ะ?” เขาถามนางขึ้นต่อด้วยเสียงนุ่มนวลอย่างช้า ๆ 

“ข้ามาจากปี 2022”

“แปลกดีแหะ! ข้าเพิ่งจะเคยได้ยินคำตอบเช่นนี้ แต่ก็ช่างเถอะ เจ้าไม่ใช่ผี และข้าก็ไม่ใช่ผี ที่นี่คือแคว้นอี้เฉิง และนี่ก็คือจวนของข้า เจ้าพักผ่อนเสียเถอะ ไว้เจ้าหายดีแล้ว ข้าจะมาสนทนากับเจ้าใหม่” พูดจบ ท่านแม่ทัพจางฮั่นก็เตรียมที่เดินออกจากหอนอนไป แต่เยี่ยนฟางก็คว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนสิ! ข้าอยากรู้ว่าข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? เพราะครั้งสุดท้ายที่ข้าจำได้ก็คือว่าข้าถูกคนรักและเพื่อนรักสังหารตายไปในบ่อน้ำแล้ว” เยี่ยนฟางถามความสงสัยของตัวเองขึ้นมาทันที

“ระหว่างทางที่ข้ากำลังเดินทางนำทัพกลับเข้าเมืองหลวง กองทัพของเราได้แวะพักที่บ่อน้ำกลางป่า และจู่ ๆ ร่างของเจ้าก็ลอยขึ้นมาเหนือน้ำในบ่อน้ำนั้นพร้อมกับร่างกายที่อาบไปด้วยเลือด และเมื่อหมอประจำกองทัพมาพบก็แปลกใจที่เจ้ารอดชีวิตมาได้อย่างน่าประหลาด ข้าจึงนำเจ้ากลับมารักษาต่อที่นี่ ไว้หากเจ้าหายแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปส่งยังบ้านของเจ้า” ท่านแม่ทัพจางฮั่นตอบกลับไป

“ข้าไม่มีบ้านอยู่ที่นี่ ข้าไม่มีที่ให้ไปแล้ว หากท่านแม่รังเกียจช่วยรับข้าเป็นบ่างอีกคนได้หรือไม่?” เยี่ยนฟางพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่เขาไปด้วยสายตาอ้อนวอน

“เจ้าไม่ต้องเป็นบ่าวของข้าหรอก ที่นี่ข้ามีบ่าวเยอะแล้ว ตอนนี้เจ้าอยู่ที่นี่ไปในฐานะแขกของข้าก่อนแล้วกัน ไว้เจ้าหายแล้ว เราค่อยหารือกันใหม่” พูดจบท่านแม่ทัพจางฮั่นก็เดินออกมาจากหอนอนของนางทันที

เมื่อเขาเดินพ้นออกมาจากหอนอนของนางแล้ว เขาก็ยืนคิดในใจอยู่ชั่วครู่หนึ่ง “ที่ข้าบอกเจ้าไปแบบนั้น เพราะข้าจะรับเจ้ามาเป็นอนุของข้าเอง แต่หากข้าพูดออกไปตอนที่เจ้าเพิ่งฟื้นมาจากอาการบาดเจ็บเช่นนี้ ข้าก็จะดูเป็นคนเอาเปรียบเจ้าเกินไป”

ในด้านของเยี่ยนฟาง

นางเองก็ตกใจไม่ได้ที่ได้รู้ว่าจริง ๆ ตัวนั้นยังไม่ตาย แถมสวรรค์ยังเห็นใจให้นางได้ย้อนอดีตมาอยู่ในจวนของท่านแม่ทัพจางฮั่นรูปหล่อด้วย นางจึงคิดว่า ในเมื่อชีวิตนี้เขาได้ช่วยชีวิตของนางไว้ ดังนั้นชาตินี้ทั้งชาติเขาจะรักและปรนนิบัติต่อเขาเพื่อเป็นการตอบแทนเขานั้นเอง

ในช่วงของบ่ายของวัน

หลังจากเยี่ยนฟางได้ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว นางก็แต่งเนื้อแต่งในชุดจีนโบราณอย่างสวยงาม ก่อนที่จะให้เหมยกุ้ยช่วยพานางเดินชมรอบจวนแห่งนี้ทันที

และระหว่างเยี่ยนฟางกำลังเดินชมรอบจวนขนาดใหญ่ของท่านแม่ทัพจางฮั่นอยู่นั้น นางก็ถามเหมยกุ้ยทันที “ท่านแม่ทัพจางฮั่นอยู่จวนนี้กับใครรึ?”

“ท่านแม่ทัพจางฮั่นอยู่จวนนี้กับบ่าวไพร่เท่านั้นค่ะ ส่วนท่านของท่านแม่ทัพที่มีตำแหน่งเป็นจอมทัพก็ออกไปประจำการที่แคว้นข้าง ๆ พร้อมกับฮูหยินเจ้าค่ะ” เหมยกุ้ยตอบกลับไป

เยี่ยนฟางได้ยินเช่นนั้นก็แอบยิ้มอยู่ในใจ เพราะนั้นหมายความว่าท่านแม่ทัพรูปหล่อผู้นี้ยังโสดอยู่นั้นเอง

“แล้วท่านแม่ทัพมีอนุบ้างไหม?” เยี่ยนฟางยังคงถามขึ้นต่อ

“ไม่มีเจ้าค่ะ เพราะท่านพ่อของท่านแม่ทัพแต่งงานกับฮูหยินเป็นภรรยาเพียงแค่คนเดียว และไม่มีอนุเล็ก ๆ น้อยอยู่ในจวนเลย ท่านแม่ทัพจางฮั่นจึงมีท่านพ่อเป็นแบบอย่าง และไม่สนใจเรื่องการมีมากหลากมีเจ้าค่ะ”

เยี่ยนฟางรู้สึกใจชื่นขึ้นมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น อย่างน้อย ๆ นางก็หวังว่าการที่สรรค์ได้ส่งนางมาให้นางได้เจอเขา นางคงไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนดั่งความรักจากโลกปัจจุบันของนางอีกแล้วนะ1

__________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^