LOGINShare
ตอนที่ 20 : ภารกิจช่วยชีวิตท่านแม่ทัพจางฮั่น (1)
publish date:
2026-10-28 20:59:06บทที่ 5
ภารกิจช่วยชีวิตท่านแม่ทัพจางฮั่น
ในค่ำคืนนั้น เยี่ยนฟางและเหมยกุ้ยแอบหนีออกจากจวนของตระกูลหวางออกมาอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับออกเดินทางสู่แคว้นปี่เฟิงเพื่อตามหาท่านแม่ทัพจางฮั่นทันที
ผ่านไป 5 วัน ในที่สุดเยี่ยนฟางและเหมายกุ้ยก็แอบเดินทางเข้ามายังแคว้นปี่เฟิงได้สำเร็จ
และเมื่อเข้ามาในแคว้นปี่เฟิงได้แล้ว ทั้งสองคนก็ออกเดินทางหาท่านแม่ทัพจางฮั่นจนทั่ว แต่ตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเสียที
“เฮ้อออออออออออออออออ ท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้ ข้าจะตามหาท่านแม่ทัพจางฮั่นเจอได้เช่นไรกัน?” เยี่ยนฟางบ่นออกมาด้วยความท้อแท้ใจ
“นั้นสิค่ะท่านหญิง แคว้นปี่ฟางก็ใหญ่โตซะขนาดนี้ และเราจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านแม่ทัพจางฮั่นอยู่ที่ใดกัน” เหมยกุ้ยพูดขึ้นด้วยความท้อแท้ใจเช่นกัน
“เฮ้ออออออออออออออออ แต่อย่างไงข้าจะไม่ยอมแพ้จนกว่าข้าจะตามหาท่านแม่ทัพจางฮั่นเจอ” เยี่ยนฟางพูดขึ้น พร้อมกับออกเดินทางต่อ
เยี่ยนฟางและเหมยกุ้ยเดินทางมาถึงตลาดของแคว้นปี่เฟิง ซึ่งเป็นจุดส่วนรวมของผู้คนในแคว้นนี้ และเมื่อทั้งสองนางเริ่มเหนื่อยล้า ทั้งสองจึงเดินเข้าไปในโรงเตี้ยมเพื่อพักทานอาหารก่อน
และในขณะที่เยี่ยนฟางและเหมยกุ้ยกำลังทานอาหารอยู่ที่โรงเตี้ยมนั้น พวกเขาก็แอบได้ยินแขกในโรงเตี้ยมคุยกันว่ามีแม่ทัพใหญ่จากแคว้นอี้เฉิงถูกจับตัวไปทรมานอยู่ที่ค่ายทหารที่อยู่ไม่ไกลจากนี้มากนัก ทำให้เยี่ยนฟางพอจะเดาออกได้ทันทีเลยว่า ท่านแม่ทัพใหญ่ที่ถูกทรมานที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่นั้น ต้องเป็นท่านแม่ทัพจางฮั่นของนางอย่างแน่นอน
เมื่อได้เบาะแสเช่นนั้นแล้ว เยี่ยนฟางและเหมยกุ้ยก็ไม่รอช้า ทั้งสองปลอมตัวอยู่ในชุดของบุรุษ และปลอมตัวว่าตนเองนั้นนำอาหารมาแบ่งปันที่ค่ายทหารแห่งนี้เพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้กับเหล่าทหารที่ต่อสู้รบเพื่อประเทศชาติ และพวกเขาก็เชื่อพวกนางในคราบของบุรุษอย่างง่ายดาย
หลังจากที่เยี่ยนฟางและเหมยกุ้ยส่งอาหารให้ค่ายทหารเรียบร้อยแล้ว พวกนางก็แอบเดินสำรวจอย่างเงียบ ๆ จนสืบรู้ว่าท่านแม่ทัพจางฮั่นถูกขังไว้ในค่ายทหารแห่งนี้จริง ๆ ด้วย แต่พวกนางจะบุ่มบ่ามเข้าไปช่วยทันทีเลยไม่ได้ จึงได้แต่รอให้ถึงช่วงกลางดึกที่เงียบสงบเสียก่อน
และในที่สุด ในกลางดึกกลางค่ายทหารของแคว้นปี่ฟาง ก็เป็นเวลาอันสมควรแล้วที่ทั้งสองนางจะแอบบุกเข้าไปในเพื่อช่วยท่านแม่ทัพจางฮั่นออกมา
วินาทีแรกที่เยี่ยนฟางได้เห็นสภาพของท่านแม่ทัพจางฮั่นที่กำลังสลบอยู่เต็มไปเลือด และถูกขังอยู่ในคุกแห่งนั้น น้ำตาของนางก็ไหลออกด้วยความเจ็บปวดทันที นางจึงรีบวิ่งเข้าไปหาเขา และเรียกชื่อของเขาเพื่อให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้น
“ท่านแม่ทัพจางฮั่น! ท่านแม่ทัพ ท่านได้ยินข้าหรือไม่?”
ท่านแม่ทัพจางฮั่นค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับพบว่าเยี่ยนฟางกำลังมายืนอยู่ตรงนั้นเขา ตอนแรกเขาคิดว่าเพราะบาดแผลที่เขาถูกทรมานจึงทำให้เขาละเม้อเพ้อเห็นเป็นภาพ แต่เมื่อตั้งสติได้ เขาจึงรู้ว่านางนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขาจริง ๆ
“เยี่ยนฟาง! เจ้า...เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร?” ท่านแม่ทัพจางฮั่นถามนางขึ้นด้วยความสงสัย เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่นางจะเดินทางข้ามแคว้นมาหาเขาได้ไกลถึงเพียงนี้
“ไว้ข้าพาท่านออกจากที่นี่ไปได้แล้ว ข้าค่อยเล่าให้ท่านฟังนะ” พูดจบนางก็แก้เชือกที่มัดข้อมือข้อเท้าของเขาไว้ และรีบแบกร่างใหญ่ของเขาให้ออกไปจากค่ายทหารแห่งนี้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้ใครรู้
เยี่ยนฟางพาท่านแม่ทัพจางฮั่นมาพักที่กระท่อมร้างกลางป่า โดยมีเหมยกุ้ยคอยช่วยเหลือด้วย นางรีบวางร่างใหญ่ลงบนพื้น พร้อมนำยาที่พกติดตัวมาด้วยเพื่อรักษาอาการเบื้องต้นของเขาก่อนทันที
“ข้าหวังว่ายาที่ข้านำมานี้จะช่วยเบาเทาอาการเจ็บปวดของท่านช่วยคราวได้นะ” เยี่ยนฟางพูดขึ้น พร้อมกับค่อย ๆ ทายาลงบนบาดแผลของเขาอย่างเบามือ
“นี่เจ้าเดินทางไกลมาขนาดนี้เพื่อข้าเลยอย่างนั้นรึ?” ท่านแม่ทัพจางฮั่นถามนางขึ้น
“ใช่! เพราะข้ามิอาจจะทนเห็นท่านถูกฆ่าตายไปได้” เยี่ยนฟางตอบกลับไป
“แล้วเหตุผลอื่นล่ะ?” เขายังคงถามขึ้นต่อ
“เหตุผลอันใดกัน?” เยี่ยนฟางถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ
“เหตุผลอื่นที่ว่าเจ้ารักข้าอย่างไงล่ะ! หากเจ้าไม่รักข้า เจ้าคงเสี่ยงชีวิตมาไกลถึงเพียงนี้” เขาตอบนางกลับไป
“ใช่ ข้ารักท่าน แต่นั้นก็ไม่ได้ความว่าข้าจะยอมแต่งงานเป็นอนุภรรยาของท่านนี่น่า เมื่อกลับแคว้นอี้เฉิงไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว เราก็ควรแยกกันทันที” เยี่ยงฟางพูดขึ้น
“เราจะไม่แยกจากกันอีกแล้ว เพราะต่อแต่นี้ไปข้าจะไม่แต่งงานกับหญิงใดนอกจากเจ้าอีกแล้ว”
คำตอบของท่านแม่ทัพจางฮั่นทำเอาเยี่ยนฟางยิ้มออกจนแก้มแทบแตก “ท่านพูดจริงรึ?” นางถามเขาย้ำขึ้นอีกครั้ง
“จริงสิ เรื่องแบบนี้ใครเขามาหลอกกันล่ะ เมื่อกลับไปถึงแคว้นอี้เฉิงแล้ว ข้าจะรีบแต่งงานกับเจ้าเป็นอย่างแรงเพื่อให้เจ้าเป็นฮูหยินแต่เพียงผู้เดียวของข้า” เขาตอบกลับนางไปด้วยรอยยิ้มเช่นนั้น
____________________________________________________________________
ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^
Latest chapter
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 48 : หึงหวงก็เพราะว่ารัก (2)
“อ๊าาาาาาา” ชิวยวี่เผลอร้องออกมาอย่างไม่รู้ตัว แม้จะพยายามปฏิเสธมากขนาดไหน แต่ร่างกายของนางมันกลับปรารถนาน้องชายอุ่น ๆ ของเขานั้นเสียเหลือเกิน และไม่นานนิคโคลัสก็ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับจับน้องชายของเขาที่ขยายใหญ่ของเขานั้นถูไปมาที่กลีบของนาง โดยที่เขาไม่ยอมสอดใส่สักที และมันก็ทำให้ชิวยวี่รู้สึกเสียวจนใจจะขาดแล้วนะ ทำไมเขาไม่ยอมสอดมันเข้ามาสักที“อ๊าาาาา ซีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”“ข้าเดินทางมาไกลแสนไกลเพื่อมาพบกับท่าน แล้วข้าจะยอมให้ท่านเป็นของชายอื่นได้เช่นไรกัน!” เขาพูดขึ้น แต่ ณ จุด ๆ นี้ ต่อให้เขาต่อว่าอะไรนาง นางก็ยอมหมดแหละชิวยวี่รู้สึกว่าร่างกายของนางยิ่งต้องการเขามากขึ้นไปอีก นางชอบที่ได้เห็นเขาหึงหวงนางด้วยรสสวาทเช่นนี้เหลือเกินจากนั้นเขาค่อย ๆ สอดใส่น้องชายของเขาเข้ามาในร่างกายของชิวยวี่อย่างช้า และเขาก็เริ่มทำการบรรเลงเพลงรักให้กับนางทันที“ร่างกายของท่านหญิงตอบสนองข้าดีเหลือเกิน หากเป็นเช่นนี้แล้วข้าคงจะแตกเอาได้นะ” เขาพูดขึ้น พร้อมกับยังคงค่อย ๆ ขยับน้องชายของเขาเข้าออกในร่องของนางอย่างช้า ๆ“เสียวจังเลยค่ะ”“แต่ข้าจะทำให้คุณเสียวมากกว่านี้อีก”เข้าเริ่มกระแทกเข้าออกแรงขึ้นเ
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 47 : หึงหวงก็เพราะว่ารัก (1)
บทที่ 6หึงหวงก็เพราะว่ารักผ่านไปหลายวัน ท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ผู้ช่วยชีวิตของชิวยวี่และนิคโคลัสก็มาที่จวนสกุลหลัวอีกครั้งอย่างปลอดภัย โดยเขามาครั้งนี้เขาได้นำดอกโบตั๋นมาให้ชิวยวี่ด้วยชิวยวี่รู้สึกประทับใจท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋เป็นอย่างมากจากการที่เขาช่วยชีวิตนางไว้ครั้งที่แล้ว แถมเขายังนำโบตั๋นที่เป็นดอกไม้โปรดมาให้นางอีกด้วย ทำให้นางรู้สึกชื่นชอบเขาขึ้นมาทางด้านของนิคโคลัสที่เฝ้ามองทุกอย่างมาอย่างเงียบ ๆ ตลอดก็รู้สึกโกรธและหึงหวงพวกเขาขึ้นมาทันที เขาจึงไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปหาท่านแม่ทัพหลัวอีม่าน พร้อมกับพูดขึ้น “ท่านแม่ทัพหลัวอีม่าน! วันนี้ข้าจะมาทวงคำขอที่ท่านให้ข้าไว้ โดยที่ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าท่านจะไม่ปฏิเสธข้า”ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านที่เห็นเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวทั้งสามคนอยู่ในสายตาตลอด เขาก็พอจะเดาได้ว่านิคโคลัสจะมาขออะไร แต่เขาก็ต้องแสร้งเป็นไม่รู้ “งั้นเจ้าก็พูดมาเถิด”“ข้าอยากจะสู่ขอท่านหญิงชิวยวี่ให้มาเป็นภรรยาของข้า”ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน ก่อนที่จะตอบกลับไป “ตัวข้านั้นไม่ปฏิเสธคำของเจ้าอย่างแน่นอน แต่ข้าเป็นเพียงผู้ให้กำเนิดนาง มิใช่เจ้าของชีวิตของน
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 46 : คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคน (2)
ทางด้านของนิคโคลัสที่มองออกว่าท่านแม่ทัพหวางผู้นี้ปรารถนาในตัวของท่านหญิงชิวยวี่เป็นอย่างมาก เขาก็เกิดรู้สึกหึงหวงขึ้นมาทันที แต่เพราะนิคโคลัสเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่ง เขาจึงได้แต่ยิ้มออกมา และทำหน้านิ่งเงียบไว้เช่นเดิมในค่ำคืนนั้นนิคโคลัสที่กำลังนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกังวลใจเรื่องที่ท่านแม่ทัพหวาง เขาก็พรางคิดว่าหากท่านแม่ทัพหวางสู่ขอท่านหญิงชิวยวี่ของเขาขึ้นมา และท่านหญิงตอบตกลง เขาคงทำอะไรนอกจากนั่งเสียใจร้องไห้ ดังนั้นเขาจะปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นไม่ได้เด็ดขาดและเมื่อนิคโคลัสคิดเรื่องนี้วนซ้ำไปซ้ำมาจนทำให้เขานอนไม่หลับ เขาก็นึกถึงฉากหนึ่งที่ซีรีส์จีนชอบทำเวลานอนไม่หลับก็คือการปีนขึ้นไปนั่งดูดาวบนหลังคานั้นเอง นิคโคลัสจึงไม่รอช้า เขารีบทำแบบในซีรีส์จีนทันทีแต่การปีนขึ้นมาบนหลังคานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายแบบในซีรีส์เลย ทำเอานิคโคลัสทุลักทุเลไม่น้อยกว่าที่เขาจะปีนมันขึ้นมาได้ แต่เมื่อปีนขึ้นมาแล้วเขาจึงได้รู้ว่าข้างบนนี้มันช่างสวยงามเหลือเกินนิคโคลัสนั่งมองดาวที่ไม่มีอะไรขว้างกันอยู่บนท้องฟ้า นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความสบายใจ เขาปรารถนาให้ชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ใน
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 45 : คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคน (1)
บทที่ 5คุณหนูโฉมสะคราญกับบุรุษรูปงามสองคนเมื่อกองทัพได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวง หลังจากที่ได้รับการต้อนรับจากฮ่องเต้อย่างยิ่ง พวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่จวนของตนเองทันทีทางด้านท่านแม่ทัพหลัวอีม่านที่กับมาถึงจวนของเขาพร้อมกับชิวยวี่และนิคโคลัสแล้ว ท่านแม่ทัพหลัวอีม่านจึงถามนิคโคลัสขึ้น “เรื่องที่เจ้าได้ช่วยชีวิตของข้าไว้นั้น หากเจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นการตอบแทนก็จงบอกข้ามาเถิด ข้าจะไม่ปฏิเสธเจ้าเลย”“ตอนนี้ข้ายังไม่อยากได้สิ่งใดเลยขอรับ ไว้ข้าปรารถนาแล้วข้าจะมาบอกให้ท่านแม่ทัพทราบ” นิคโคลัสตอบกลับไป“งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ วันนี้ก็ไปพักผ่อนกันได้แล้ว” พูดจบ ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันออกไปทางหอนอนของตนเองเมื่อเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นประตูจวนสกุลหลัวก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างใหญ่ที่แสนสง่างามของท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋ก็ปรากฏขึ้น ชิวยวี่ที่นั่งอยู่ที่ศาลากลางน้ำก็ชะโงกหน้าออกมาดู และพบกับรูปร่างใหญ่อันดุดันและองอาจในชุดเกาะสีดำ พร้อมกับใบหน้าที่คมเข้มแต่ขาวนวล นัยตาสีน้ำตาลเข้มชวนนางหลงใหล รูปหน้าคมสันราวกับหลุดออกมาเทพนิยาย เขาผู้นี้คือท่านแม่ทัพหวางหยุนตี๋คนที่รวมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ของนางมาน
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 44 : ออกสู่สนามรบ (2)
เมื่อนิคโคลัสเดินทางมาถึงกองทัพของแคว้นเป่ยเอี่ยนแล้ว เขาก็ใช้ความรู้ประวัติศาสตร์อันน้อยนิดที่มีเกี่ยวกับแคว้นนี้ทำนายทายทักให้ทหารที่อยู่หน้ากองทัพฟังว่า “ข้ามีนามว่าเชียนเอ๋อร์ ข้าเป็นนักทำนาย ในอนาคตแคว้นเป่ยเอี่ยนจะมีชื่อเสียงโด่งดังมาก”“จริงรึ?”“จริงสิ!”เมื่อทหารได้ยินคำทำนายของนิโคลัสเช่นนั้น พวกเขาก็ดีใจกันยกใหญ่ ซึ่งจริง ๆ แล้วนิคโคลัสรู้ดีว่าผู้คนชอบคำทำนายทีเป็นผลดีต่อตัวเอง หากคำทำนายไหนที่เป็นผลลบ พวกเขาจะเครียดไปนานปีเลยทีในขณะที่ทหารผู้นั้นกำลังดีใจยกใหญ่อยู่นั้น นิคโคลัสก็แอบแฝงตัวเข้าไปในกองทัพของพวกเขาได้ โดยที่นิคโคลัสได้เลือกชุดของทหารผู้หนึ่งมาสวมใส่ และเขาก็ออกตามหาที่คุมขังของท่านแม่ทัพหลัวอีม่านผ่านไปจนเกือบค่ำ ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดมนลง นิคโคลัสก็สามารถตามหาท่านแม่ทัพหลัวอีม่านได้ สภาพร่างกายของท่านแม่ทัพทัพหลัวอีม่านนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็คงดูแข็งแรงและมีสติอยู่มาก นิคโคลัสพรางแอบคิดในใจว่าหากคนที่โดนทำลายเช่นนี้เป็นเขา เขาคงไม่มีทางรอดชีวิตได้อย่างแน่นิคโคลัสใช้ไหวพริบความฉลาดที่เขาชอบดูมาจากหนังฝรั่งโดยการตีหัวของทหารให้สลบ แล้วเขาก็น
ข้ามภพมาพบคนคลั่งรัก ตอนที่ 43 : ออกสู่สนามรบ (1)
บทที่ 4ออกสู่สนามรบหลังจากนั้นผ่านไป 2 อาทิตย์ จู่ ๆ ที่เมืองไต๋ก็ถูกแคว้นเป่ยเอี่ยนเข้ามาโจมตีอย่างหนักเพื่อหวังจะยึดครอง เนื่องจากว่าเมืองไป๋เป็นเมืองติดแม่น้ำและเป็นเส้นทางค้าขายสำคัญของแคว้นต้าถัง จึงทำให้แคว้นเป่ยเอี่ยนผู้ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจทำการเข้าโจมตีท่านแม่ทัพหลัวอีม่านผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของแคว้นต้าถังก็ได้รับนำมอบหมายจากฮ่องเต้ให้นำทัพลงไปปกป้องเมืองไป๋ในครั้งนี้ โดยมีแม่ทัพหนุ่มหวางหยุนตี๋เป็นผู้เดินทางไปเคียงคู่กับเขาด้วย...ชิวยวี่ไปสั่งท่านพ่อของนางที่หน้าประตูเมืองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวของเขา นางไม่มีความกังวลอยู่ในใจของตนเองเลยสักนิด เพราะนางเชื่อเสมอว่าบิดาของนางจะต้องสามารถเอาชัยชนะกลับมาได้อย่างแน่นอน แต่ทางด้านของท่านแม่ทัพหลัวอีม่านกลับเต็มไปด้วยความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าแคว้นเป่ยเอี่ยนนั้นมีความป่าเถื่อนมากขนาดไหน แถมการรบของพวกเขายังไม่เป็นรองใคร แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ได้แสดงสีหน้าที่เป็นกังวลออกมาให้บุตรสาวของตนเองได้เห็น เพราะเขาไม่อยากให้นางต้องคอยเป็นห่วงเขา“ท่านพ่อ! รีบกลับมานะคะ ลูกจะทำอาหารมื้อใหญ่ไว้รอท่านเลย” ท่าน
You May Also Like
อนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.3K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.5K viewsพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์463.9K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.2K viewsบำบัดรักต่างมิติ
JustMoonLight287 viewsเชลยเสน่หา
อักษรามณี202 viewsเมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง
malinee116 viewsเล่ห์ร้าย รักต้องห้าม
กัวซืออวี่88 views
