ตอนที่ 3 : มาเกิดใหม่ดั่งใจฝัน (1)

บทที่ 1

มาเกิดใหม่ดั่งใจฝัน

ในด้านของซินจาง เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งนางก็พบว่าร่างบางของนางไม่ได้อยู่ที่คอนโดเล็ก ๆ ของนางอีกต่อไปแล้ว แถมตอนนี้ร่างกายของนางก็ไม่ใช่ของนางอีกต่อไปแล้ว แต่กลับกลายเป็นร่างใหม่ที่โบราณแต่งดงามเหลือเกิน

ซินจางตื่นขึ้นมาในหอนอนที่เงียบสงบและแสนโบราณ วินาทีแรกที่นางตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองนั้นย้อนมาอยู่ในอดีต นางก็รู้สึกตกใจไม่น้อย แต่เมื่อพบว่าตัวเองนั้นไม่ได้แค่ย้อนอดีตมาธรรมดา แต่นางนั้นได้พาวิญญาณของตัวเองเข้ามาในร่างของคุณหนูผู้งดงามผู้มีนามว่า หลี่ซินจาง ที่ซินจางรู้จักชื่อเจ้าของร่างก็เพราะว่า นางเหลือบไปเห็นชื่อของหลี่ซินจางผู้นี้วางไว้บนโต๊ะหนังสือนั้นเอง 

ในตอนแรกซินจางรู้สึกอยากกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะจู่ ๆ นางก็ได้ย้อนมาเกิดใหม่ในอดีตอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เมื่อเห็นว่าร่างใหม่ของตัวเองทั้งสวย แถมดูรวยเป็นถึงคุณหนูของจวนหลังใหญ่ นางจึงเปลี่ยนจากเสียงกรีดร้อง เป็นรอยยิ้มที่ดีใจแทน

“นี่ฉันได้เกิดใหม่เป็นถึงคนสวยและรวยมากเลยหรือนี่! อิอิ” ซินจางพูดขึ้น พร้อมกับมองไปที่ใบหน้าที่สวยงามของตัวเองในกระจกอย่างชื่นชม “ได้เกิดใหม่มาสวยและรวยขนาดนี้ ฉันจะโปรยเสน่ห์ใส่หนุ่ม ๆ ให้สาแก่ใจที่อกหักมามากกว่า 10 รอบเลยทีเดียว อยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาหักอกฉันอีก”

เมื่อซินจางพูดกับตัวเองจบ นางก็ได้ยินเสียงเอะอะมาจากทางด้านนอกของหอนอน นางจึงตัดสินใจเดินไปที่หน้าประตูหอนอนของตนเอง และเปิดมันออก

ฟึบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

ในจังหวะที่ซินจางเปิดประตูหอนอนออกมานั้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูกำลังจะเปิดประตูเข้ามาเพื่อร่ำลาบุตรสาวของตัวเองที่ใกล้จะหมดหายใจไป

แต่ ...

“พ่อ!” ซินจางอุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูผู้นี้มีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนพ่อของนางราวกับคนเดียวกัน “หรือว่านี่จะเป็นพ่อในอดีตชาติ”

ในขณะที่ซินจางกำลังยืนตกใจที่ได้พบกับพ่อของตนเองในอดีตชาติอยู่นั้น แต่ในด้านของท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูก็ดีใจไม่น้อยที่เห็นบุตรสาวผู้ซึ่งกำลังจะหมดลมหายใจกลับตื่นฟื้นขึ้นมายืนตรงหน้าเขาอีกครั้ง

“จางเอ๋อร์! ฮืออออออออออออออออออออออออ” ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูเรียกชื่อบุตรสาวของตนเองออกมาทั้งน้ำตา ก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดนางไว้แน่น “พ่อนึกว่าพ่อจะต้องเสียเจ้าไปเสียแล้ว ฮือออออออออออออออออออ”

ซินจางไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูพูดเลยสักนิดเดียว แต่นางก็พอจะเดาสถานการณ์ออกได้ว่า ที่วิญญาณของนางมาเข้าร่างของคุณหนูหลี่ผู้นี้ได้นั้น แสดงว่าคุณหนูหลี่ผู้นี้คงได้จากโลกนี้ไปเสียแล้ว นางจึงต้องพูดตามน้ำไป 

“ข้าจะไม่ทิ้งท่านไปไหนอย่างแน่นอนท่านพ่อ!”

“ฮืออออออออออออออออออออออ จางเอ๋อร์ของพ่อ ฮืออออออออออออออออออ” ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูยังคงร้องไห้ออกมา พร้อมกับกอดบุตรสาวของตนเองไว้ต่อสักพักใหญ่ ๆ ด้วยความดีใจ

ในการฟื้นขึ้นมาของคุณหนูหลี่ซินจางครั้งนี้ ทำให้เหล่าท่านหมอทั้งหลายตกใจเป็นอย่างมาก เพราะพวกเขาเห็นเองกลับตาว่านางใกล้จะหมดลมหายใจจากไปแล้ว แต่จู่ ๆ นางกลับฟื้นขึ้นมาเดินเหินปกติราวกับคนไม่เคยป่วยแบบนี้ นับว่าเป็นเรื่องแปลกเหลือเกิน

หลังจากที่ท่านแม่ทัพหลี่ฟู่จูยืนกอดบุตรสาวไว้สักพักใหญ่ ๆ ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยร่างบางของนางออกจากอ้อมกอดของเขาเสียที พร้อมกับพูดขึ้น “จางเอ๋อร์ เจ้าเข้าไปพักผ่อนต่อเถิด หากเกิดไม่สบายขึ้นมาอีก เจ้ารีบให้คนมาเรียกพ่อทันทีเลยนะ เดี๋ยวพ่อจะให้รุ่ยเซียงไปนอนเฝ้าเจ้า”

“ค่ะท่านพ่อ” ซินจางพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในหอนอนของนางพร้อมกับรุ่ยเซียง

เมื่อเข้ามาที่ด้านในของหอนอนแล้ว ซินจางก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนอนด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เพราะการเกิดใหม่ของนางครั้งนี้ นางได้เกิดเป็นสตรีที่แสนสวยและร่ำรวย เรียกว่า ให้มีชีวิตไปอีกสิบชาตินางก็ยังใช้เงินไม่หมด

ในด้านของรุ่ยเซียงก็มองไปที่ซินจางด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้คุณหนูหลี่ซินจางของนางนอนอยู่บนเตียงนอนนี้พร้อมกับลมหายใจที่โรยรินที่ใกล้จะหมดไป แต่ชั่วพริบตาเดียวคุณหนูหลี่ซินจางกลับฟื้นตื่นขึ้นมาลุกเดินเหินราวกับคนที่ไม่เคยป่วยมาก่อน แต่ไม่ว่านางจะประหลาดใจและสงสัยมากขนาดไหน นางก็ไม่กล้าที่จะเอยถามออกไป

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ซินจางตื่นขึ้นมาแต่เช้า พร้อมกับเลือกแต่งตัวในชุดสีชมพูสดใส วันนี้นางพร้อมที่จะออกไปโปรยเสน่ห์ให้หนุ่ม ๆ แล้ว 

“รุ่ยเซียง ปกติบุรุษในแคว้นนี้เขาชอบไปอยู่ที่ไหนกันหรอ?” ซินจางถามสาวใช้ประจำตัวขึ้น

“ส่วนใหญ่ถ้าเป็นบุรุษธรรมดาทั่วไปก็มักจะไปอยู่ที่โรงเตี้ยม หรือหอนางโลมเจ้าค่ะ” รุ่ยเซียงตอบกลับไป

“ไม่เอาบุรุษธรรมดาสิ เอาบุรุษที่มีศักดิ์สูง ๆ นะ ปกติเขาจะไปอยู่ที่ไหนกัน?” ซินจางยังคงถามขึ้นต่อ

____________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^