ตอนที่2

“ไอ้ตำรวจหนุ่มหน้าโง่นั่น…มึงเอาเงินไปเสนอให้มันหรือเปล่า?”เสียงเข้มทุ้มสองเสียงเอ่ยสนทนากันอยู่ด้านในของเต้นท์สนามสีดำหลังนี้ บทสนทนาของคนด้านในทำให้ผมสนใจเป็นอย่างมาก

“เสนอให้แล้วครัับนาย…แต่มันไม่รับ….”เสียงสลดเอ่ยขึ้น

“หึ…หยิ่งผยองนัก…ถ้ามันไม่เอาเงิน…ก็ฆ่ามันทิ้งซะ!!”เสียงเหี้ยมตะโกนแผดเสียงดังออกมาอย่างไม่พอใจ ทำให้ผมหรี่ตาอย่างนึกคิด

ตำรวจที่พวกมันพูดถึง…และมันคิดที่จะฆ่าทิ้งก็คงจะเป็นผมสินะ…

เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนมีคนมายื่นข้อเสนอให้ผมล้มเลิกภารกิจจับแก๊งค้ายานี้โดยระบุจำนวนเงินห้าล้านบาทเสนอให้กับผม

แต่ผมไม่รับ ถึงเสนอให้ผมสูงถึงหนึ่งร้อยล้านบาท ผมก็ไม่เอา

“หึ…ก็เพราะประเทศชาติมีคนแบบพวกมึงอยู่นี้ไง…ถึงได้จะล่มจมอย่างทุกวันนี้!”ผมพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจ ไอ้คนที่อยู่ไปก็หนักแผ่นดินเกิด ในมือด้านหลังก็กำปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ที่เข็มขัดด้านหลังแน่นด้วยความคับแค้นใจและไฟร้อนรนที่มันสุมอยู่ในอก

พวกมันนำพาแต่ของสกปรกเข้ามาในแผ่นดินเกิดที่บรรพบุรุษยอมเสียสละเสียเลือดเสียเนื้อให้พวกเราชาวรุ่นหลังได้อยู่อย่างสบาย

มีที่ทำกินอย่างทุกวันนี้ คนพวกนี้ผมปล่อยไว้ไม่ได้!!

พรึบ

“นายจะไปไหนครับ…?”เสียงสุภาพเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ทำให้ผมหันไปให้ความสนใจกับเสียงนั้นต่อ

“กูจะไปขี้…พักที่นี่แค่คืนเดียวพอ..พรุ่งนี้เช้ามืดต้องออกเดินทาง…”

“รับทราบครับนาย…”สิ้นเสียงบทสนทนาของชายทั้งสองเสียงฝีเท้าก็เดินมุ่งหน้าออกไปทางด้านหน้า ผมก็กระตุกรอยยิ้มขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและค่อยๆเดินลัดเลาะต้นไม้ใหญ่และต้นหญ้าเดินแกะรอยตามผู้ชายรูปร่างอ้วนท้วมนั้นไป

ผมคิดว่าคนนี้ต้องเป็นนายของพวกมันแน่ เพราะฟังดูจากน้ำเสียงของมันแล้วและสรรพนามที่คนอีกคนที่อยู่ในเต้นท์เรียก เรียกมันว่านาย

พรึบ

สวบๆๆๆ

“อ่าาาาห์….”

ปู้ดดดด

พรึบ

แกร๊ก

“หึ!”ผมแค่นหัวเราะในลำคอในขณะที่มือของผมกำลังถือปืนพกสั้นจ่อไปที่ศีรษะของชายที่กำลังนั่งยองๆเพื่อทำการปลดทุกข์หนักอย่างสบายใจ

“เห้ย!”ชายร่างอ้วนหันมามองหน้าผมพร้อมกับทำหน้าตกใจสุดขีดและมันก็ทำท่าจะลุกหนีผม

พรึบ

“ถ้ามึงขยับ…กูยิงกระบาลมึงแหกแน่….”ผมกดเสียงทุ้มต่ำอย่างเหี้ยมพร้อมกับทำหน้าดุดันอย่างเอาจริงให้มันดู มันก็กลืนนำลายลงคอดังอึกใหญ่ก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ผม

“ลุกขึ้น!”ผมสั่งมัน มันก็พยักหน้าที่อาบเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อก่อนจะทำตามที่ผมสั่งโดยที่มันเอามือจับกางเกงของมันขึ้นมาส่วมใส่

ผมก็จับตาดูมันทุกอิริยาบถ ปืนก็จ่อเล็งไปที่ศีรษะของมันอย่างไม่ลดละ

พรึบ

แกร๊ก

ผมใช้มือเพียงแค่ข้างเดียวจัดการใส่กุญแจมือของมันอย่างชำนาญโดยที่ใส่กุญแจจากทางด้านหลังเพื่อกันมันขัดขืนผม

“เดินไปข้างหน้า…และอย่าคิดตุกติกไม่งั้นมึงตาย…”