Home / รักโบราณ / ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ / ตอนที่ 1 หนีจากถ้ำเสือเจอดงหมาป่า

Share

ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ
ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ
Author: ฝ้ายสีคราม

ตอนที่ 1 หนีจากถ้ำเสือเจอดงหมาป่า

last update publish date: 2026-01-03 08:33:20

แววตาที่ดูจริงจังของบิดา จ้องมองมายังหลิวหว่าอิ๋งอย่างดุดัน เมื่อบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยากำลังปฏิเสธคำขอของตน

“ท่านพ่อ อย่างไรข้าก็ไม่ยอม”

“หากเจ้าไม่ยอมไปเป็นอนุของท่านหวง การค้าของตระกูลเราได้ถูกเขาขัดขวางอีกเป็นแน่” ผู้เป็นบิดากล่าวเสียงแข็ง ไม่ยอมให้นางปฏิเสธ

“แต่ฮูหยินของท่านหวง มีชื่อเสียงเรื่องการข่มเหงอนุ รวมถึงท่านหวงเองที่ไม่พอใจอนุคนไหนก็ส่งไปที่หอนางโลม ข้าไม่อยากตกในสภาพนั้น ได้โปรด” หว่าอิ๋งขอความเมตตาจากบิดา

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาละเลยไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา ยิ่งเมื่อผู้เป็นมารดาจากไป นางก็อยู่ในบ้านตระกูลหลิวในฐานะที่ไม่ต่างกับหญิงรับใช้ แล้วอยู่ๆ กลับมาถูกบิดาสั่งให้นางไปเป็นอนุของชายวัยสี่สิบที่มีชื่อเสียงในด้านผู้หญิงที่ไม่ดีนัก

“เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่งของข้าด้วยหรือ เจ้ามีทุกวันนี้ได้ไม่ใช่เพราะบุญคุณของข้าหรืออย่างไร”

“ท่านพ่อ อย่างน้อยก็เห็นแก่สายเลือดของท่านในตัวข้า ได้โปรดอย่า...”

“มะรืนนี้ ทางนั้นจะส่งคนมารับเจ้าไป เตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้ข้าต้องขายหน้า” ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความเห็นใจ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้บุตรสาวที่เขาไม่เคยเหลียวแลให้ยืนร้องไห้อยู่ตรงนั้น

หว่าอิ๋งเดินกลับไปที่ห้องพักด้านหลังที่โกโรโกโส สภาพความเป็นอยู่ของเธอแย่ยิ่งกว่าสาวใช้บางคนที่นี่

อีกทั้งยังถูกเสี่ยวหลาน พี่สาวที่เกิดจากภรรยาเอกของบิดารังแก และยังถูกคนในบ้านข่มเหง คอยกลั่นแกล้งนางอยู่เสมอ

“ในเมื่อท่านพ่อไม่เคยเห็นว่าข้าเป็นลูก ข้าคงต้องขอเป็นลูกอกตัญญูแล้ว” นางพึมพำออกมาปนสะอื้น

นอนขดตัวร้องไห้กับโชคชะตาของตนเองหากต้องกลายเป็นอนุของชายที่แก่คราวพ่อ ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือเรื่องความตัณหากลับ และมักส่งหญิงสาวที่เขาเบื่อหน่ายไปขายต่อยังซ่องชำเราให้บุรุษอื่นย่ำยี

**********************

หว่าอิ๋งไม่รอให้ถึงวันมะรืน นางเก็บเสื้อผ้าและของมีค่าเท่าที่มีมัดใส่ห่อผ้า เตรียมตัวหนีออกไปจากบ้านที่นางไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ปลอดภัยเลยสักครา

เมื่อยามอิ๋น (ช่วงเวลาประมาณตีสาม) มาถึง หว่าอิ๋งได้หลบออกไปทางด้านประตูหลัง จริงๆ นางไม่จำเป็นต้องแอบเลยด้วยซ้ำ เพราะนางไม่เคยอยู่ในสายตาของใครอยู่แล้ว

พอพ้นจากเขตบ้านตระกูลหลิวไปได้ นางจึงรุดเร่งเดินทางไปยังนอกเมืองอย่างไม่รู้จุดหมายปลายทาง ในตอนนี้นางแค่ต้องการไปให้ไกลมากที่สุด

สองชั่วยาม(สี่ชั่วโมง)ผ่านไป แสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ภายในป่าทางด้านทิศเหนือของหมู่บ้านทำให้นางรู้ว่าตนเองเดินมาไกลมากแล้ว นางจึงหยุดพักที่ใต้ต้นไม้ ยกแขนขึ้นมาซับเหงื่อที่ผุดบนหน้าผากด้วยความเหนื่อยล้า

เสียงท้องของนางเริ่มดังเตือนเป็นนัยว่ามันต้องการการเติมเต็ม หว่าอิ๋งมีหมั่นโถวอยู่ในห่อผ้าสีฟ้าหม่นของนาง แต่ยังไม่ได้หยิบมันขึ้นมารองท้อง ด้วยเกรงว่าถ้าเดินทางไปไกลกว่านี้เสบียงอาจจะร่อยหรอลง ต้องอดกลั้นไว้จนกว่าจะเดินผ่านป่าแห่งนี้ไปเจอหมู่บ้านแห่งใหม่ที่อยู่ใกล้ๆ จึงจะกล้ากินเสบียงที่มี แล้วนำเงินติดตัวมาเพียงน้อยนิดซื้อเสบียงใหม่

‘เราต้องเตรียมน้ำด้วย’ นางนึกในใจ เพราะตื่นเต้นจากการหลบหนี จึงไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้

หว่าอิ๋งลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าต่อไปตามทางเดินที่ปรากฏในป่าซึ่งเป็นเส้นทางการสัญจรหลัก แต่เมื่อนึกได้ว่าอาจโดนตามตัวกลับไป นางจึงเริ่มมองหาเส้นทางลัดเลาะเล็กๆ ที่มีร่องรอยการเดินทาง แล้วมุ่งหน้าไปตามเส้นทางนั้นแทน

เวลาผ่านไปนานหลายชั่วยาม หว่าอิ๋งไม่รู้ตัวว่าตนเองเดินทางมาไกลได้กี่ลี้แล้ว นางรู้สึกได้แค่ว่าตอนนี้ลำคอแห้งผาก และปวดฝ่าเท้า จึงตัดสินใจที่จะหยุดพักใกล้ๆ กับลำธารด้านหน้า ที่ได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ไม่ไกลจากจุดที่นางอยู่นัก

นางทรุดตัวนั่งที่ริมลำธาร ใช้มือวักน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหาย และล้างหน้าให้รู้สึกสดชื่น ก่อนที่จะหยิบเอาหมั่นโถวขึ้นมากัดทาน ตั้งใจว่าจะทานเพียงกึ่งเดียว แต่เพราะความหิวโหยทำให้นางลืมตัวแล้วทานหมดไปทั้งลูก เหลืออีกลูกที่อยู่ในห่อ จึงรีบเก็บเอาไว้ เพราะไม่รู้ว่าคืนนี้นางจะเดินพ้นป่าแห่งนี้ไปเจอหมู่บ้านหรือไม่

“ให้ข้าหิวตายอยู่ในป่าแห่งนี้ ยังดีกว่าให้ท่านส่งข้าไปเป็นอนุของคหบดีใจโฉดนั่น” นางพึมพำตัดพ้อบิดาออกมาขณะที่นั่งพักอยู่ริมลำธารแห่งนั้น

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็มาเป็นเมียพวกข้าเถิด” เสียงเข้มและฟังดูเจ้าเล่ห์ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

หว่าอิ๋งหันไปมองแล้วลุกขึ้นถอยหลังไปด้วยความตกใจ เมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนสามคน กำลังกอดอกยิ้มมองเธอด้วยสายตาที่กะลิ้มกะเหลี่ย

“นับว่าเป็นโชคดีของข้าจริงๆ ที่มาพบหญิงงามกลางป่าเช่นนี้ เหมือนฟ้ารู้ใจข้าว่ากำลังเกิดความกำหนัดจึงส่งสตรีผู้นี้มา”

สิ้นเสียงที่ฟังดูหื่นกระหายนั้น หว่าอิ๋งรีบหันหลังวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต นางไม่เสียเวลาหันกลับไปดูว่าพวกบุรุษท่าทางน่ากลัวเหล่านั้นจะตามมาหรือไม่ ใจคิดเพียงเอาตัวรอดในยามนี้

“โอ๊ย!” นางอุทานเสียงหลงเมื่อสะดุดรากไม้ล้มลงกับพื้น พอหันไปก็พบว่าทั้งสามคนกำลังย่างสามขุมเข้ามาหานางอย่างใจเย็น

‘หนีจากถ้ำเสือเจอดงหมาป่าโดยแท้ ทำไมข้าช่างโชคร้ายเยี่ยงนี้’ นางนึกในใจด้วยความหวาดหวั่น คิดแต่จะหนีบิดา แต่ลืมไปว่าระหว่างทางอาจเจออันตรายที่คาดไม่ถึง

“ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่มีของมีค่าอันใดติดตัวมามากนัก มีเพียงกำไลหยกของมารดาเพียงชิ้นเดียว พวกท่านเอามันไปขายน่าจะได้หลายตำลึง” นางรีบละล่ำละลักบอกแล้วควานหากำไลยกที่จับฉลุลายเถาตำลึงด้วยทองเอาไว้

เหล่าโจรป่าหันไปมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาเสียงกังวานลั่นป่า ขบขันที่นางนั้นโง่เขลา ที่ไม่รู้ว่าพวกเขานั้นต้องการทั้งของมีค่าและพรหมจรรย์ของนาง

**********************

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ดังมาจากป่าอีกฟากหนึ่ง หยี่หานที่กำลังเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านของตน เขารีบเดินไปตามต้นเสียงแล้วพบกลุ่มชายฉกรรจ์ที่มีลักษณะเหมือนโจรผู้ร้ายกำลังช่วยกันขึงพืดหญิงสาวแล้วฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางอย่างบ้าคลั่ง

เสียงกรีดร้องที่ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะนั้นทำให้หยี่หานไม่รอช้าที่จะเข้าไปช่วยเหลือนาง

แต่เนื่องด้วยตัวคนเดียว หยี่หานรู้ถึงขีดจำกัดของตนเอง เขาใช้เชือกมัดพุ่มไม้เข้าหากันทั้งสองฝั่ง โยงเชือกมาหาตัว แล้วดึงให้พุ่มไม้สั่นเหมือนดังว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว

“พวกมันอยู่นั่น เข้าไปจับกุมเอาไว้” หยี่หานร้องตะโกนจากหลังพุ่มไม้ เหมือนกับว่าตนเองคือคนของทางการ แล้วจะมาตามจับพวกเขา

ทั้งสามคนรีบผละออกจากหว่าอิ๋งอย่างไม่คิดชีวิต เพราะต่างมีคดีติดตัวอยู่ และเข้าใจว่าหยี่หานมากันหลายคน เพราะเสียงพุ่มไม้ที่ดังรอบทิศทาง

เมื่อเห็นว่าพวกโจรไปไกลแล้ว หยี่หานจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือหญิงสาวที่นอนตัวสั่นอยู่ตรงพื้น เสื้อผ้านางหลุดลุ่ยเผยให้เห็นรอยจูบที่เนินอกที่พวกมันทิ้งรอยเอาไว้ โชคดีที่เขามาช่วยทัน ไม่อย่างนั้นนางคงถูกย่ำยีจากคนใจชั่วเหล่านั้น

“แม่นาง ข้ามาช่วยแล้ว”

“อย่าทำข้า ได้โปรด ข้ายอมแล้ว” หว่าอิ๋งหวาดกลัวจนไม่อาจรับฟังสิ่งที่เขาพูด

“ข้ามาช่วยเจ้า” หยี่หานพยายามอธิบาย แล้วหลับตาลงขยับสาบเสื้อของนางให้ปิดบังเนินอกอวบอิ่มนั้น

“ไม่!” นางร้องสุดเสียง เมื่อเห็นมือของเขายื่นเข้าใกล้ แล้วสลบไสลไปด้วยความหวาดกลัว

หยี่หานหันไปมองรอบๆ หากทิ้งนางไว้ที่นี่คนเดียวคงดูไร้ซึ่งมนุษยธรรม จึงรีบจัดอาภรณ์สีหม่นที่บ่งบอกฐานะอันต้อยต่ำนั้นให้นาง แล้วอุ้มหว่าอิ๋งขึ้นมาไว้ในวงแขน ตัดสินใจพานางกลับไปกับเขาด้วย

**********************

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ ผูกใจไว้ชั่วนิรันดร์ (2)

    เมื่อกล่อมลูกๆ สำเร็จแล้ว หว่าอิ๋งจึงรีบกลับไปที่ห้องพร้อมกับนำยาบำรุงที่ต้มไว้มาให้แก่กัวหยี่หานเมื่อหว่าอิ๋งเดินถือยาบำรุงเข้ามาให้ หยี่หานก็วางตำราในมือลงแล้วรับถ้วยยานั้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด“เจ้านี่ช่างรู้ใจข้าจริงเชียว” เขาชื่นชมนางที่รู้ว่าเขานั้นชอบดื่มแบบอุ่น ไม่ใช่แบบร้อนที่ค่อยๆ จิบอย่างผู้อื่น“ท่านอ่านตำราถึงไหนแล้วเจ้าคะ” นางถามสามีแล้วอมยิ้มเล็กน้อย“อีกสองบทก็อ่านเสร็จแล้ว เจ้าเข้านอนก่อนเถิด” เขาบอกนางแล้วหันไปอ่านตำราต่อหว่าอิ๋งเดินไปที่เตียง นางถอดอาภรณ์ชั้นนอกออกเหลือแค่อาภรณ์สีขาวบางแล้วนอนรอเขาบนเตียง รู้สึกน้อยใจที่เขาลืมที่นัดหมายกับนางเอาไว้สักพักนางจึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อกระตุ้นความจำของสามีกัวหยี่หานรู้สึกได้ว่าภรรยานั้นโยนอะไรบางอย่างมาทางเขา มันโดนที่แผ่นหลังแล้วตกลงที่พื้น จึงก้มลงไปดู พบว่ามันคือเอี๊ยมสีแดงที่ใช้ปิดหน้าอกของสตรีเขาส่ายหัวเบาๆ แล้วอมยิ้ม วางตำรานั้นลงแล้วหันกลับไปพบว่าตอนนี้กัวฮูหยินกำลังนอนเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วกัวหยี่หานเดินไปยืนข้างเตียงแล้วถอดอาภรณ์ของตนเองออกจนหมด ก่อนจะขยับเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มกับนาง“

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ ผูกใจไว้ชั่วนิรันดร์ (1)

    “ท่านแม่ ท่านพี่แกล้งข้าอีกแล้ว” เสียงเล็กๆ ของกัวเย่วเอ๋อร์วัยสามขวบร้องขึ้นมาขณะวิ่งกลับมาฟ้องกัวหว่าอิ๋ง“ข้ามิได้แกล้งเสียหน่อย เย่วเอ๋อร์ล้มเอง” กัวซื่อหมิงวัยหกขวบวิ่งเข้ามาบอกมารดาเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง“แม่จะให้ท่านพ่อตัดสิน หากผู้ใดพูดเท็จหรือโป้ปด แม่จะไม่ให้กินสายไหมเป็นเวลาหนึ่งเดือน ดีหรือไม่” กัวหว่าอิ๋งที่บัดนี้เป็นฮูหยินกัว ภรรยาของจ่าศาลอย่างกัวหยี่หานพูดขู่ลูกๆ ของตน“ท่านพ่อเป็นถึงที่ปรึกษาของท่านเจ้าเมือง หากมาตัดสินลูก ก็ต้องอดกินสายไหมเป็นแน่ ถ้าเช่นนั้นลูกยอมรับดีกว่าขอรับ” กัวซื่อหมิงบอกมารดากัวเย่วเอ๋อร์ปีนป่ายไปนั่งบนตักแล้วแลบลิ้นใส่เขาจนกัวหว่าอิ๋งต้องส่ายหน้าด้วยความระอาความดื้อรั้นของสองพี่น้องนั้นไม่แตกต่างกันมากนัก น่าหนักใจไปคนละอย่างหากแต่ก็มีความสุขที่ได้มองดูพวกเขาเติบใหญ่“ข้าได้ยินว่าผู้ใดจะกินสายไหม” กัวหยี่หานกลับมาถึงบ้านในชุดขุนนางเต็มยศ แล้วส่งยิ้มให้กับฮูหยินของตน“ท่านพ่อ” เย่วเอ๋อร์ลงจากตักของมารดาแล้ววิ่งไปกอดบิดาของตนเขาอ้าแขนรับนางเอาไว้แล้วสูดดมกลิ่นหอมที่น่าเอ็นดูนั้น ก่อนจะเข้าไปลูบศีรษะของบุตรชายขณะที่อุ้มบุตรสาวคนเล็กไว้ในวงแขน“

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ อุบายแยบยลในถุงไหม (3)

    ในระหว่างนี้จางลี่เจินยังไม่ชัดเจนว่าจะเลือกผู้ใดระหว่างเหว่ยฟางและเสี่ยวหลิน ด้านเหว่ยฟางเองก็ลักลอบพบกันยามที่เขากลับจากค้าขายแล้วไปพักอ้างแรมที่บ้านสกุลโจว ใช้สถานที่ในบ้านนางพลอดรักกันเสมอเมื่อมีโอกาสส่วนเสี่ยวหลินเอง เมื่อกลับมาที่บ้านจางลี่เจินก็จัดการมอบความสุขให้แก่นางอย่างที่มอบให้กับเหว่ยฟาง แล้วบอกนางว่าภายในสามเดือนนี้เขาจะให้คำตอบแก่เสี่ยวหลินว่าเขาจะทำการใดแก่เหว่ยฟาง เช่นเดียวกับที่บอกให้เหว่ยฟางรอจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงสามเดือนอย่างที่เขาได้สัญญาเอาไว้ เหว่ยฟางแพ้ครรภ์อย่างรุนแรงจนโจวเจาหรูสังเกตเห็น แล้วเรียกจางลี่เจินให้มาพบเพื่อตกลงถึงวันแต่งงานที่ชัดเจนจางลี่เจินจัดงานแต่งงานให้แก่เหว่ยฟางอย่างใหญ่โต หากแต่ภายในงานนั้นกลับมีเจ้าสาวถึงสองคน ทำให้โจวเจาหรูโกรธเคืองเป็นอย่างมาก“เจ้าทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะท่านจาง” เจาหรูพูดด้วยความโมโห“ท่านโจวต้องเข้าใจข้าด้วย ข้าล่วงเกินผู้หญิงจนตั้งครรภ์พร้อมกันถึงสองนาง ข้าก็ต้องรับผิดชอบทั้งสองนาง หากท่านไม่พอใจจะพาเหว่ยฟางกลับไปก็ย่อมได้” จางลี่เจินบอกอย่างไม่แยแสเหว่ยฟางกำมืออย่างเจ็บใจ ไม่ต่างกับเสี่ยวหลินในตอนนี้ที่กำ

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ อุบายอยบยลในถุงไหม (2)

    จางลี่เจินกลับไปที่บ้านของตน พอไปถึงเสี่ยวหลินที่ตอนนี้เป็นเมียก็ไม่ใช่เป็นนางบำเรอก็ไม่เชิง นางอยู่ในฐานะ ‘หญิงคนโปรด’ ของจางลี่เจิน ซึ่งพักในชายคาเดียวกันและมีบ่าวคอยรับใช้ รอวันที่เขาจะยกนางเป็นภรรยาในสักวัน“ท่านจาง ท่านกลับมาแล้ว” เสี่ยวหลินวิ่งไปสวมกอดจางลี่เจินด้วยความคิดถึง และอยากเอาอกเอาใจเขาเขามองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เพราะการกระทำที่เปิดเผยของนาง เทียบกับเหว่ยฟางที่สุขุมและอ่อนหวานกว่าแล้ว เขารู้สึกว่ามันแตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะชาติตระกูล“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ นางสงสัยท่านหรือไม่” เสี่ยวหลินถามเขาอย่างใคร่รู้ เพราะคนของลี่เจินที่กลับมาก่อน บอกว่าเขาถูกเชิญให้ค้างแรมที่บ้านสกุลโจว เชื่อว่าสองพ่อลูกนั้นคงอยากเกี่ยวดองกับเขาเป็นแน่จางลี่เจินในวัยห้าสิบหลงใหลในเสน่ห์ของหญิงสาวอย่างเสี่ยวหลินที่ช่างเอกอกเอาใจ จนยอมรับปากที่จะแก้แค้นให้นาง และหมั่นเทียวไปเยี่ยมเยียนเหว่ยฟางมาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้วพอได้พบหน้านางครั้งแรก กับกิริยาอันอ่อนหวานนั่น ก็ทำให้เขานั้นตกในเสน่ห์ของนางเสียแล้ว“ข้ากลับมาเหนื่อยๆ เจ้าอย่าพึ่งถามอันใดข้าเลย” ลี่เจินมีท่าทีที่เปลี่ยนไปจนเสี่ยวหลินสัง

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ อุบายแยบยลในถุงไหม (1)

    ในบ้านสกุลโจวมีบุรุษหนุ่มแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนโจวเจาหรูอยู่มิได้ขาดความงามของเหว่ยฟางนั้นก็เป็นที่เลื่องลืออยู่มิใช่น้อย ถึงนางจะด่างพร้อยเพราะผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่ก็มิวายจะมีคนมารักชอบนางแต่บุรุษที่ว่านั้นก็มิใช่บุรุษหนุ่มแต่อย่างใด เพราะพวกเขาเหล่านั้นต่างก็เป็นม่ายเช่นกัน“วันนี้ท่านจางมาหาพ่ออีกแล้ว เขาถามหาเจ้าด้วย จะมิใจอ่อนหน่อยหรือเหว่ยฟาง”“ลูกไม่ต้องการออกเรือนกับผู้ใดอีกแล้ว ลูกอยากอยู่อย่างสงบบ้าง ท่านพ่ออย่าบังคับลูกอีกเลย”“แต่ท่านจางนั้นรักมั่นแต่เจ้า ผู้คนหรือแวะมาสามสี่หนก็ถอดใจแล้ว แต่เจ้าดูเอาเถิด ท่านจางแวะเวียนมาหาเจ้าทุกครั้งที่เขาผ่านหมู่บ้านของเรา แล้วยังของฝากที่เขานำมามอบแก่ข้าและเจ้า ทำเช่นนี้มาเป็นปีแล้ว เจ้ามิใจอ่อนบ้างหรือ” โจวเจาหรูเกลี้ยกล่อมบุตรสาว“ข้า...”“เจ้าต้องคิดถึงอนาคตของเจ้าด้วยนะเหว่ยฟาง พ่อไม่ได้อยู่ค้ำฟ้าคอยดูแลปกป้องเจ้าไปชั่วชีวิต เจ้าต้องหาสามีไว้พึ่งพา”เหว่ยฟางได้ยินดังนั้นจึงเริ่มคิดหนัก ตั้งแต่นางรู้สึกผิดหวังกับกัวหยี่หานเมื่อปีกลาย ตอนนี้นางก็ยังไม่เปิดใจให้แก่ผู้ใดอีกแล้วตอนนี้กัวหยี่หานเป็นก่งเซิ่งที่ได้คะแนนสูงสุดถูกเรียก

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 30 ปลาและน้ำเข้ากันได้ดี

    กัวหยี่หานทำงานบ้านทุกอย่างแทนภรรยา เขามิได้มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย และมีสีหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา แม้การที่เขาได้เป็นเจี้ยหยวนจะทำให้ถูกเชิญไปร่วมรับฟังและหารืองานราชการอยู่บ่อยครั้ง ทำให้เป็นที่นับหน้าถือตาอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อว่างเว้นจากงานเหล่านั้นก็ทำงานช่วยภรรยาอยู่มิได้ขาดหว่าอิ๋งที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้ไม่กี่เดือน ตอนนี้นางกำลังทำอาหารอยู่ในครัวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขรอบบ้านปิดประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา เพราะหิมะด้านนอกทำให้ภายในบ้านนั้นหนาวเย็นกว่าปกติ“ข้ากลับมาแล้ว” หยี่หานบอกภรรยาขณะที่วิ่งเข้ามาในบ้านแล้วรีบปิดประตูเอาไว้ แล้วเดินไปผิงไฟในห้องครัวกับภรรยานางขยับให้สามียายืนผิงไฟอยู่ข้างๆ แล้วยิ้มให้แก่เขาที่ร้องตะโกนบอกนางเสียงดังตั้งแต่มาถึง หลังจากที่ถูกเชิญให้ไปประชันหมากรุกกับขุนนางระดับล่างผู้หนึ่งที่มาว่าราชการในหมู่บ้านแห่งนี้ และดูจากสีหน้าคงได้รับคำชื่นชมมาเป็นแน่“วันนี้เจ้าทำน้ำแกงอันใด หอมไปถึงด้านนอก” เขาถามภรรยาเสียงนุ่ม“ข้าทำกระดูกซี่โครงตุ๋นเจ้าค่ะ” นางบอกแก่สามีแล้วอมยิ้มออกมาเมื่อพูดถึงซี่โครงหมูเหล่านี้กัวหยี่หานออกไปซื้อหมูที่แล่ม

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 29 น้ำเต้าผนึกปาก

    หลังจากที่เหว่ยฟางกลับไปแล้ว บัณฑิตหนุ่มจึงนึกได้ถึงแววตาตัดพ้อของภรรยาแล้วเดินตามหานาง พบว่าตอนนี้นางเข้าไปนอนพักในห้องนอนกำลังหลับตาพักผ่อนแต่ที่ปลายหางตายังมีคราบน้ำตาติดอยู่“ช่วงนี้เจ้านอนกลางวันบ่อยไปแล้วนะ” เขาพูดพึมพำออกมาแต่ก็ไม่มีวี่แววว่านางจะตื่นหยี่หานกลับไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องตำรา

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 28 นั่งรอรับผลพวงสำเร็จ

    “ท่านเองก็มิได้ปฏิเสธจูบจากข้า ท่านยังรักข้าอยู่ ข้าสัมผัสถึงความรู้สึกของท่านได้” เหว่ยฟางกล่าวออกมาอย่างที่นางคิดหยี่หานนิ่งไป เขาไม่อยากพูดปฏิเสธอันใดให้นางอับอายไปมากกว่านี้อีกแล้ว“เจ้ากลับไปเถิด เห็นแก่มิตรภาพของเรา ข้าจะลืมเรื่องนี้ไป” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่ดูสุขุมขึ้น ทำตัวห่างเหินราวกับว่า

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 27 กระดาษห่อไฟไม่มิด

    กัวหยี่หานกับภรรยาของตนเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อนำผ้าปักไปขายและซื้อเครื่องเทศไปกักตุนไว้ เนื่องด้วยเกรงว่าหิมะจะตกในอีกไม่ช้านี้แล้วจะเดินทางเข้ามาซื้อของในหมู่บ้านได้ลำบาก“นั่นเขามุงดูประกาศอันใดกัน” หยี่หานมองไปยังกลุ่มผู้คนที่ยืนออกันอยู่ตรงป้ายประกาศ“เมื่อครู่ข้าได้ยินแม่ค้าคุยกันว่าเป็นผลการสืบ

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 26 เดือนสี่ในใต้หล้า

    ขณะที่หยี่หานกำลังสานหญ้าแห้งเพื่อทำที่กันลมให้แก่เล้าเป็ดอยู่กับหว่าอิ๋ง ก็มีหญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นเพื่อนบ้านในละแวกนั้นร้องตะโกนถามหาพวกเขาทั้งสองจึงเดินไปดูที่รั้วหน้าบ้านด้วยกัน พบว่าเป็นฉีฮูหยินที่จะมาพูดเรื่องพิธีแต่งงานที่กำลังจะถูกจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้านี้“พวกเจ้าไม่มีญาติฝ่ายใด งั้นพว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status