Beranda / รักโบราณ / ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ / ตอนที่ 5 ข้าวสารหุงเป็นข้าวสุก

Share

ตอนที่ 5 ข้าวสารหุงเป็นข้าวสุก

last update Tanggal publikasi: 2026-01-03 08:33:49

หยี่หานเดินร่ำสุรามาตามทางกลับบ้าน หว่าอิ๋งที่กำลังทำกับข้าวอยู่มองเห็นเขาจากไกลๆ นางรีบวางมีดในมือลงแล้วรีบวิ่งไปประคองเขาให้เข้ามานั่งในบ้าน

“ปล่อยข้า” เขาโวยวายแล้วสะบัดตัวออกจากการช่วยเหลือของนาง

แต่หว่าอิ๋งไม่ละความพยายาม นางพาเขาไปนั่งพักในบ้าน พยายามแย่งไหสุราในมือแต่ก็ไม่สำเร็จ จึงเอาห่อผ้าแพรที่เขาซื้อมาไปเก็บ แล้วกลับมานั่งข้างๆ เขา

นางมองเขาที่ดื่มสุราอย่างกับน้ำเปล่า ก่อนจะนึกเป็นห่วงจึงเข้าครัวไปทำอาหารต่อแล้วนำมาเป็นกับแกล้มให้เขา อย่างน้อยก็ให้มีกับแกล้มรองท้องยังดีกว่าให้ท้องว่างดื่มสุรา เพราะดูท่าแล้วเขาคงไม่ทานอาหารแน่

หว่าอิ๋งเดินไปนั่งมองเขาที่เอาแต่ดื่มสุรา พยายามถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หยี่หานก็ไม่ตอบอันใดแก่นาง

“คุณชายกัว ท่านดื่มมากแล้ว พอก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ทำไมเจ้ายังอยู่นี่ เจ้าควรไปจากบ้านของข้า เพราะเจ้าแท้ๆ มาอยู่รบกวนจิตใจข้า มันถึงเป็นชะตากรรมที่ทำให้เหว่ยฟางนอกใจข้า นางมีคุณชายตระกูลร่ำรวยมาติดพัน ถ้าเทียบกับบัณฑิตสอบตกอย่างข้าแล้ว คนละชั้นกันอย่างเห็นได้ชัด” หยี่หานพูดทุกเรื่องเหมารวมกันจนหว่าอิ๋งงุนงงกับสิ่งที่เขาพร่ำเพ้อ

เขาทานกับแกล้มพลางร่ำสุราต่อ ไม่สนใจคำทัดทานจากหว่าอิ๋งเลยสักนิด

นางได้แต่นั่งฟังเขาพูด พอจับใจความได้ว่าเขาต้องการให้นางไปจากที่นี่ เพราะไม่อยากให้เหว่ยฟางรู้แล้วไม่สบายใจ

อีกทั้งตอนนี้นางมีลูกชายเศรษฐีมาชอบพอ และดูเหมือนว่ากำลังจับปลาสองมือ ระหว่างเขาและชายผู้นั้น รวมไปถึงการที่นางโกหกเรื่องผ้าเช็ดหน้า ที่หว่าอิ๋งจำได้ว่ามันคือฝีมืองานปักของนาง

นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเหว่ยฟางจึงต้องโกหกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ด้วย

**********************

เมื่อสุราหมดและหยี่หานเริ่มหมดฤทธิ์แล้ว หว่าอิ๋งช่วยพยุงร่างเขากลับไปนอนที่ห้องนอนด้วยความยากลำบาก ก่อนจะที่มาเก็บโต๊ะอาหาร แล้วจึงนำอ่างน้ำเข้าไปเช็ดเนื้อตัวให้เขาเพื่อให้นอนหลับสบาย

หยี่หานยังคงพูดพร่ำถึงแต่เหว่ยฟางด้วยความน้อยใจ พลางพูดเรื่องที่เขาอยากขับไล่หว่าอิ๋งให้ไปจากเขา เพราะไม่อยากมีนางมารบกวนจิตใจของเขา

หว่าอิ๋งรู้สึกดีที่เขาพูดเหมือนว่ากลัวใจตนเองจะปันใจให้นาง จึงอยากให้นางไปจากเขา ไม่ใช่เพราะรังเกียจนาง แต่เพราะกำลังหักห้ามใจตัวเองต่างหาก

“หากมีวาสนาข้าก็อยากเป็นหญิงที่ท่านรัก แต่ชาตินี้ข้าคงไม่มีวาสนานั้น” นางพูดพึมพำขณะที่เช็ดใบหน้าให้กับเขา

หยี่หานมองหน้านาง แล้วจับมือนางเอาไว้

“เจ้าจะไปจากข้าหรือไม่”

“ถึงท่านจะไล่ข้าไปสักกี่หน ข้าก็ไม่มีวันไปไหน”

“ใจหนึ่งข้าก็อยากให้เจ้าอยู่ อีกใจข้าก็อยากให้เจ้าไป ทำไมเจ้าถึงได้ทำดีกับข้าเช่นนี้” บัณฑิตที่กำลังเมามายเอ่ยถามนาง สายตาจับจ้องดวงหน้างามที่เฝ้าเอาใจเขามานานแรมเดือน

“ข้าไร้ที่พึ่ง ได้ท่านช่วยให้ที่พักอาศัย แล้วยังเคยช่วยข้าไว้จากโจรป่าพวกนั้น บุญคุณเหล่านี้ ยากที่จะทดแทนได้หมดในชาตินี้” นางกล่าวอย่างถ่อมตน

มือเรียวเล็กนั้นปลดเชือกมัดเสื้อของเขาออกแล้วคลายสาบเสื้อ ล้วงเข้าไปเช็ดที่แผงอกกว้างของเขาอย่างตั้งใจ

หยี่หานดึงมือนางจนล้มเข้าหาตัวของเขาแล้วสบตาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

บัณฑิตหนุ่มรั้งท้ายทอยของนางให้เข้ามารับจูบจากตน กลิ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสุรานั้นทำให้หว่าอิ๋งสั่นสะท้านไปทั้งตัว

นางยินยอมให้เขาจุมพิตนางต่อไปโดยไม่ขัดขืน แล้ววางผ้าเช็ดตัวของเขาลงไปก่อนจะถูกอีกฝ่ายรั้งร่างมานอนกอดเอาไว้แล้วพลิกกายขึ้นมาทาบทับ

หยี่หานพรมจูบนางไปทั่วใบหน้าและลำคอ ซุกไซ้ดมกลิ่นกายสาวที่หอมละมุนนั้น

อาภรณ์ของนางถูกเขาถอดออกไปทีละชิ้นทั้งชั้นนอกและชั้นใน รวมถึงของตัวเขาเอง ที่หยี่หานสลัดมันลงพื้นอย่างไม่ไยดี

ทั้งสองร่างกอดกระหวัดรัดกัน ไม่มีช่องว่างให้ลมพัดผ่าน เนื้อหนังที่ชุ่มด้วยเหงื่อนั้นบดเบียดเข้าหากันเป็นจังหวะ

บัณฑิตหนุ่มเลื่อนตัวลงไปบีบเคล้นหน้าอกที่งามดั่งสะพรั่งดั่งดอกบัวตูมขนาดเต็มไม้เต็มมือ ก่อนจะใช้ปากงับเม็ดบัวที่อยู่ปลายยอด ดูดเม้มอย่างหื่นกระหาย พร้อมๆ กับดมกลิ่นกายที่หอมละมุนนั้นเต็มสูด

“คุณชาย ข้า...อื้ม” หว่าอิ๋งยังไม่ทันได้ทักท้วงอันใดออกมา ก็ถูกหยี่หานเลื่อนตัวขึ้นไปจูบปิดปาก ใช้ชิวหาของตนหยอกล้อชิวหาของนาง แล้วจับแท่งร้อนในมือกดลงไปท่ามกลางกลีบบุปผาสีหวานตรงกลางกายของหว่าอิ๋งอย่างเต็มรัก

หญิงสาวจิกข่วนแผ่นหลังของหยี่หานด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ความรู้สึกที่แท่งร้อนนั้นแทรกตัวเข้ามาทำลายเยื่อพรหมจรรย์ทำให้นางน้ำตาซึมออกมาเมื่อรู้ได้สิ่งที่หวงแหนถูกพรากไปด้วยน้ำมือของชายที่นางด้วยความเต็มใจของนางเอง

“เหว่ยฟาง ข้า...อื้ม” หยี่หานรู้ตัวว่ากำลังนอกใจคนรัก เขาตั้งใจจะเอ่ยขอโทษนาง แต่กลับทำให้หว่าอิ๋งเข้าใจว่าตอนนี้เขากำลังนึกว่ากำลังร่วมรักกับคนรักของเขาอยู่

นางร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ หากแต่เป็นความสุขของหยี่หาน นางจึงยอมให้เขาเคลื่อนไหวเข้าไปในร่างกายของนางอย่างช่ำชอง

หยี่หานเคลื่อนสะโพกอย่างหนักหน่วง บดจูบริมฝีปากนางขณะที่ดันแท่งลำอันแข็งแกร่งเข้าออกในร่องกลีบบุปผานั้นอย่างต่อเนื่อง

เสียงครางกระเส่าของทั้งคู่ดังประสานกันราวท่องทำนองเสียงเพลงที่บรรเลงขับกล่อมในยามค่ำคืน ก่อนที่ความหฤหรรษ์ที่เกิดขึ้นเพราะความมึนเมาของหยี่หานจะจบลงไป

บัณฑิตหนุ่มรั้งดึงร่างกายของนางไปกกกอดเอาไว้ด้วยความเปรมปรีดิ์ ขณะที่หว่าอิ๋งนั้นยิ้มทั้งน้ำตา ทั้งมีความสุขจากการกระทำของเขา และรู้สึกใจหายที่ทุกอย่างนั้นเขาทำลงไปเพราะคิดว่านางคือเหว่ยฟาง

**********************

ในยามเช้าหว่าอิ๋งลุกมาให้อาหารเป็ดแล้วเก็บไข่เป็ดสีขาวมาเข้าครัวทำอาหารรอเขา ก่อนจะออกไปรดน้ำผักในสวน แล้วกลับเข้ามาอีกครั้งในตอนสาย

หยี่หานที่ทานอาหารเสร็จแล้วมองหน้านางด้วยความรู้สึกผิด คลับคล้ายคลับคลาว่าเมื่อคืนนี้เขาได้ล่วงเกินนางไปเพราะความขาดสติ

“เมื่อคืนนี้ข้า...”

“เมื่อคืนคุณชายเมามากเจ้าค่ะ อาเจียนเต็มพื้นข้าเช็ดถูทั้งคืนเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณชายถึงเมามายได้ขนาดนั้น” นางพูดด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนว่าเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

หยี่หานขมวดคิ้ว พลางนึกว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้ฝันไปแน่ ทุกอย่างมันเหมือนจริงจนเขายังรู้สึกตราตรึงในความทรงจำ อีกทั้งคราบโลหิตด่างดวงที่อยู่บนเตียงของเขา เพียงแต่หว่าอิ๋งแกล้งทำไม่ยอมรับ นางอาจรู้สึกไม่ดีกับเหตุการณ์นี้ก็เป็นได้

“ข้าขอตัวไปซักผ้าปูที่นอนของคุณชายนะเจ้าคะ เมื่อคืนนี้แย่งไหเหล้าจนมันบาดนิ้วของข้า เลือดหยดเปื้อนเตียงของท่าน แต่ท่านนอนทับอยู่จึงยังเอาออกมาซักไม่ได้” นางบอกเขาอย่างที่วางแผนเตรียมคำพูดเอาไว้แล้ว

มันก็เหมือนข้าวสารหุงเป็นข้าวสุก สิ่งที่นางเสียไปให้เขาไปแล้ว ไม่สามารถเรียกคืนมาได้ หว่าอิ๋งจึงอยากให้เขาลืมมันไป ให้คิดว่ามันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อเหว่ยฟาง ไม่ต้องมาคิดกับเรื่องของนางจนทำให้ขาดสมาธิตอนอ่านตำรา

หยี่หานรู้สึกสับสน หากโลหิตด่างดวงบนที่นอนนั้นเกิดจากบาดแผลของนาง เขาอาจจะฝันไปจริงๆ ก็เป็นได้

‘ใช่สิ หญิงอันใดกัน เสียพรหมจรรย์แล้วยังทำหน้าระรื่นอยู่เช่นนาง ข้าคงฝันไปจริงๆ’ เขานึกในใจ

ในเมื่อนางพูดให้เขานึกอย่างนั้น เขาก็ไม่ควรคิดเป็นอื่นให้ต้องเปลืองความคิด แม้ลึกๆ จะลังเลอยู่มากก็ตาม

**********************

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ ผูกใจไว้ชั่วนิรันดร์ (2)

    เมื่อกล่อมลูกๆ สำเร็จแล้ว หว่าอิ๋งจึงรีบกลับไปที่ห้องพร้อมกับนำยาบำรุงที่ต้มไว้มาให้แก่กัวหยี่หานเมื่อหว่าอิ๋งเดินถือยาบำรุงเข้ามาให้ หยี่หานก็วางตำราในมือลงแล้วรับถ้วยยานั้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด“เจ้านี่ช่างรู้ใจข้าจริงเชียว” เขาชื่นชมนางที่รู้ว่าเขานั้นชอบดื่มแบบอุ่น ไม่ใช่แบบร้อนที่ค่อยๆ จิบอย่างผู้อื่น“ท่านอ่านตำราถึงไหนแล้วเจ้าคะ” นางถามสามีแล้วอมยิ้มเล็กน้อย“อีกสองบทก็อ่านเสร็จแล้ว เจ้าเข้านอนก่อนเถิด” เขาบอกนางแล้วหันไปอ่านตำราต่อหว่าอิ๋งเดินไปที่เตียง นางถอดอาภรณ์ชั้นนอกออกเหลือแค่อาภรณ์สีขาวบางแล้วนอนรอเขาบนเตียง รู้สึกน้อยใจที่เขาลืมที่นัดหมายกับนางเอาไว้สักพักนางจึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อกระตุ้นความจำของสามีกัวหยี่หานรู้สึกได้ว่าภรรยานั้นโยนอะไรบางอย่างมาทางเขา มันโดนที่แผ่นหลังแล้วตกลงที่พื้น จึงก้มลงไปดู พบว่ามันคือเอี๊ยมสีแดงที่ใช้ปิดหน้าอกของสตรีเขาส่ายหัวเบาๆ แล้วอมยิ้ม วางตำรานั้นลงแล้วหันกลับไปพบว่าตอนนี้กัวฮูหยินกำลังนอนเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วกัวหยี่หานเดินไปยืนข้างเตียงแล้วถอดอาภรณ์ของตนเองออกจนหมด ก่อนจะขยับเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มกับนาง“

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ ผูกใจไว้ชั่วนิรันดร์ (1)

    “ท่านแม่ ท่านพี่แกล้งข้าอีกแล้ว” เสียงเล็กๆ ของกัวเย่วเอ๋อร์วัยสามขวบร้องขึ้นมาขณะวิ่งกลับมาฟ้องกัวหว่าอิ๋ง“ข้ามิได้แกล้งเสียหน่อย เย่วเอ๋อร์ล้มเอง” กัวซื่อหมิงวัยหกขวบวิ่งเข้ามาบอกมารดาเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง“แม่จะให้ท่านพ่อตัดสิน หากผู้ใดพูดเท็จหรือโป้ปด แม่จะไม่ให้กินสายไหมเป็นเวลาหนึ่งเดือน ดีหรือไม่” กัวหว่าอิ๋งที่บัดนี้เป็นฮูหยินกัว ภรรยาของจ่าศาลอย่างกัวหยี่หานพูดขู่ลูกๆ ของตน“ท่านพ่อเป็นถึงที่ปรึกษาของท่านเจ้าเมือง หากมาตัดสินลูก ก็ต้องอดกินสายไหมเป็นแน่ ถ้าเช่นนั้นลูกยอมรับดีกว่าขอรับ” กัวซื่อหมิงบอกมารดากัวเย่วเอ๋อร์ปีนป่ายไปนั่งบนตักแล้วแลบลิ้นใส่เขาจนกัวหว่าอิ๋งต้องส่ายหน้าด้วยความระอาความดื้อรั้นของสองพี่น้องนั้นไม่แตกต่างกันมากนัก น่าหนักใจไปคนละอย่างหากแต่ก็มีความสุขที่ได้มองดูพวกเขาเติบใหญ่“ข้าได้ยินว่าผู้ใดจะกินสายไหม” กัวหยี่หานกลับมาถึงบ้านในชุดขุนนางเต็มยศ แล้วส่งยิ้มให้กับฮูหยินของตน“ท่านพ่อ” เย่วเอ๋อร์ลงจากตักของมารดาแล้ววิ่งไปกอดบิดาของตนเขาอ้าแขนรับนางเอาไว้แล้วสูดดมกลิ่นหอมที่น่าเอ็นดูนั้น ก่อนจะเข้าไปลูบศีรษะของบุตรชายขณะที่อุ้มบุตรสาวคนเล็กไว้ในวงแขน“

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ อุบายแยบยลในถุงไหม (3)

    ในระหว่างนี้จางลี่เจินยังไม่ชัดเจนว่าจะเลือกผู้ใดระหว่างเหว่ยฟางและเสี่ยวหลิน ด้านเหว่ยฟางเองก็ลักลอบพบกันยามที่เขากลับจากค้าขายแล้วไปพักอ้างแรมที่บ้านสกุลโจว ใช้สถานที่ในบ้านนางพลอดรักกันเสมอเมื่อมีโอกาสส่วนเสี่ยวหลินเอง เมื่อกลับมาที่บ้านจางลี่เจินก็จัดการมอบความสุขให้แก่นางอย่างที่มอบให้กับเหว่ยฟาง แล้วบอกนางว่าภายในสามเดือนนี้เขาจะให้คำตอบแก่เสี่ยวหลินว่าเขาจะทำการใดแก่เหว่ยฟาง เช่นเดียวกับที่บอกให้เหว่ยฟางรอจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงสามเดือนอย่างที่เขาได้สัญญาเอาไว้ เหว่ยฟางแพ้ครรภ์อย่างรุนแรงจนโจวเจาหรูสังเกตเห็น แล้วเรียกจางลี่เจินให้มาพบเพื่อตกลงถึงวันแต่งงานที่ชัดเจนจางลี่เจินจัดงานแต่งงานให้แก่เหว่ยฟางอย่างใหญ่โต หากแต่ภายในงานนั้นกลับมีเจ้าสาวถึงสองคน ทำให้โจวเจาหรูโกรธเคืองเป็นอย่างมาก“เจ้าทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะท่านจาง” เจาหรูพูดด้วยความโมโห“ท่านโจวต้องเข้าใจข้าด้วย ข้าล่วงเกินผู้หญิงจนตั้งครรภ์พร้อมกันถึงสองนาง ข้าก็ต้องรับผิดชอบทั้งสองนาง หากท่านไม่พอใจจะพาเหว่ยฟางกลับไปก็ย่อมได้” จางลี่เจินบอกอย่างไม่แยแสเหว่ยฟางกำมืออย่างเจ็บใจ ไม่ต่างกับเสี่ยวหลินในตอนนี้ที่กำ

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ อุบายอยบยลในถุงไหม (2)

    จางลี่เจินกลับไปที่บ้านของตน พอไปถึงเสี่ยวหลินที่ตอนนี้เป็นเมียก็ไม่ใช่เป็นนางบำเรอก็ไม่เชิง นางอยู่ในฐานะ ‘หญิงคนโปรด’ ของจางลี่เจิน ซึ่งพักในชายคาเดียวกันและมีบ่าวคอยรับใช้ รอวันที่เขาจะยกนางเป็นภรรยาในสักวัน“ท่านจาง ท่านกลับมาแล้ว” เสี่ยวหลินวิ่งไปสวมกอดจางลี่เจินด้วยความคิดถึง และอยากเอาอกเอาใจเขาเขามองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เพราะการกระทำที่เปิดเผยของนาง เทียบกับเหว่ยฟางที่สุขุมและอ่อนหวานกว่าแล้ว เขารู้สึกว่ามันแตกต่างกันอย่างชัดเจน โดยเฉพาะชาติตระกูล“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ นางสงสัยท่านหรือไม่” เสี่ยวหลินถามเขาอย่างใคร่รู้ เพราะคนของลี่เจินที่กลับมาก่อน บอกว่าเขาถูกเชิญให้ค้างแรมที่บ้านสกุลโจว เชื่อว่าสองพ่อลูกนั้นคงอยากเกี่ยวดองกับเขาเป็นแน่จางลี่เจินในวัยห้าสิบหลงใหลในเสน่ห์ของหญิงสาวอย่างเสี่ยวหลินที่ช่างเอกอกเอาใจ จนยอมรับปากที่จะแก้แค้นให้นาง และหมั่นเทียวไปเยี่ยมเยียนเหว่ยฟางมาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้วพอได้พบหน้านางครั้งแรก กับกิริยาอันอ่อนหวานนั่น ก็ทำให้เขานั้นตกในเสน่ห์ของนางเสียแล้ว“ข้ากลับมาเหนื่อยๆ เจ้าอย่าพึ่งถามอันใดข้าเลย” ลี่เจินมีท่าทีที่เปลี่ยนไปจนเสี่ยวหลินสัง

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนพิเศษ อุบายแยบยลในถุงไหม (1)

    ในบ้านสกุลโจวมีบุรุษหนุ่มแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนโจวเจาหรูอยู่มิได้ขาดความงามของเหว่ยฟางนั้นก็เป็นที่เลื่องลืออยู่มิใช่น้อย ถึงนางจะด่างพร้อยเพราะผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่ก็มิวายจะมีคนมารักชอบนางแต่บุรุษที่ว่านั้นก็มิใช่บุรุษหนุ่มแต่อย่างใด เพราะพวกเขาเหล่านั้นต่างก็เป็นม่ายเช่นกัน“วันนี้ท่านจางมาหาพ่ออีกแล้ว เขาถามหาเจ้าด้วย จะมิใจอ่อนหน่อยหรือเหว่ยฟาง”“ลูกไม่ต้องการออกเรือนกับผู้ใดอีกแล้ว ลูกอยากอยู่อย่างสงบบ้าง ท่านพ่ออย่าบังคับลูกอีกเลย”“แต่ท่านจางนั้นรักมั่นแต่เจ้า ผู้คนหรือแวะมาสามสี่หนก็ถอดใจแล้ว แต่เจ้าดูเอาเถิด ท่านจางแวะเวียนมาหาเจ้าทุกครั้งที่เขาผ่านหมู่บ้านของเรา แล้วยังของฝากที่เขานำมามอบแก่ข้าและเจ้า ทำเช่นนี้มาเป็นปีแล้ว เจ้ามิใจอ่อนบ้างหรือ” โจวเจาหรูเกลี้ยกล่อมบุตรสาว“ข้า...”“เจ้าต้องคิดถึงอนาคตของเจ้าด้วยนะเหว่ยฟาง พ่อไม่ได้อยู่ค้ำฟ้าคอยดูแลปกป้องเจ้าไปชั่วชีวิต เจ้าต้องหาสามีไว้พึ่งพา”เหว่ยฟางได้ยินดังนั้นจึงเริ่มคิดหนัก ตั้งแต่นางรู้สึกผิดหวังกับกัวหยี่หานเมื่อปีกลาย ตอนนี้นางก็ยังไม่เปิดใจให้แก่ผู้ใดอีกแล้วตอนนี้กัวหยี่หานเป็นก่งเซิ่งที่ได้คะแนนสูงสุดถูกเรียก

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 30 ปลาและน้ำเข้ากันได้ดี

    กัวหยี่หานทำงานบ้านทุกอย่างแทนภรรยา เขามิได้มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย และมีสีหน้ายิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลา แม้การที่เขาได้เป็นเจี้ยหยวนจะทำให้ถูกเชิญไปร่วมรับฟังและหารืองานราชการอยู่บ่อยครั้ง ทำให้เป็นที่นับหน้าถือตาอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อว่างเว้นจากงานเหล่านั้นก็ทำงานช่วยภรรยาอยู่มิได้ขาดหว่าอิ๋งที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้ไม่กี่เดือน ตอนนี้นางกำลังทำอาหารอยู่ในครัวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขรอบบ้านปิดประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา เพราะหิมะด้านนอกทำให้ภายในบ้านนั้นหนาวเย็นกว่าปกติ“ข้ากลับมาแล้ว” หยี่หานบอกภรรยาขณะที่วิ่งเข้ามาในบ้านแล้วรีบปิดประตูเอาไว้ แล้วเดินไปผิงไฟในห้องครัวกับภรรยานางขยับให้สามียายืนผิงไฟอยู่ข้างๆ แล้วยิ้มให้แก่เขาที่ร้องตะโกนบอกนางเสียงดังตั้งแต่มาถึง หลังจากที่ถูกเชิญให้ไปประชันหมากรุกกับขุนนางระดับล่างผู้หนึ่งที่มาว่าราชการในหมู่บ้านแห่งนี้ และดูจากสีหน้าคงได้รับคำชื่นชมมาเป็นแน่“วันนี้เจ้าทำน้ำแกงอันใด หอมไปถึงด้านนอก” เขาถามภรรยาเสียงนุ่ม“ข้าทำกระดูกซี่โครงตุ๋นเจ้าค่ะ” นางบอกแก่สามีแล้วอมยิ้มออกมาเมื่อพูดถึงซี่โครงหมูเหล่านี้กัวหยี่หานออกไปซื้อหมูที่แล่ม

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 28 นั่งรอรับผลพวงสำเร็จ

    “ท่านเองก็มิได้ปฏิเสธจูบจากข้า ท่านยังรักข้าอยู่ ข้าสัมผัสถึงความรู้สึกของท่านได้” เหว่ยฟางกล่าวออกมาอย่างที่นางคิดหยี่หานนิ่งไป เขาไม่อยากพูดปฏิเสธอันใดให้นางอับอายไปมากกว่านี้อีกแล้ว“เจ้ากลับไปเถิด เห็นแก่มิตรภาพของเรา ข้าจะลืมเรื่องนี้ไป” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่ดูสุขุมขึ้น ทำตัวห่างเหินราวกับว่า

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 26 เดือนสี่ในใต้หล้า

    ขณะที่หยี่หานกำลังสานหญ้าแห้งเพื่อทำที่กันลมให้แก่เล้าเป็ดอยู่กับหว่าอิ๋ง ก็มีหญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นเพื่อนบ้านในละแวกนั้นร้องตะโกนถามหาพวกเขาทั้งสองจึงเดินไปดูที่รั้วหน้าบ้านด้วยกัน พบว่าเป็นฉีฮูหยินที่จะมาพูดเรื่องพิธีแต่งงานที่กำลังจะถูกจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้านี้“พวกเจ้าไม่มีญาติฝ่ายใด งั้นพว

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 2 ต้นหญ้าพักพิงต้นไม้

    หว่าอิ๋งสลบไสลไปเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว หยี่หานอุ้มนางมาจนถึงบ้านพักท้ายหมู่บ้านของเขา แล้ววางนางไว้ที่เตียงนอนภายในบ้านที่มีสภาพเก่าและทรุดโทรมของเขาบัณฑิตหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้า เขานึกในใจอย่างเป็นกังวลที่พานางกลับมาด้วย เพราะไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า บางทีนางอาจเป็นนางนกต่อของพวกโจรเขาก็ลืมค

  • ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ   ตอนที่ 1 หนีจากถ้ำเสือเจอดงหมาป่า

    แววตาที่ดูจริงจังของบิดา จ้องมองมายังหลิวหว่าอิ๋งอย่างดุดัน เมื่อบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยากำลังปฏิเสธคำขอของตน“ท่านพ่อ อย่างไรข้าก็ไม่ยอม”“หากเจ้าไม่ยอมไปเป็นอนุของท่านหวง การค้าของตระกูลเราได้ถูกเขาขัดขวางอีกเป็นแน่” ผู้เป็นบิดากล่าวเสียงแข็ง ไม่ยอมให้นางปฏิเสธ“แต่ฮูหยินของท่านหวง มีชื่อเสียงเร

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status