ตอนที่ 6 ไข่มุกงดงามบนฝ่ามือ

เหว่ยฟางเป็นลูกสาวคนเดียวของโจวเจาหรู เขารักและถนอมนางราวกับไข่ในหิน เหว่ยฟางเปรียบเสมือนไข่มุกเม็ดงามบนฝ่ามือ(ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน) ที่เขาหวงแหนเธอและเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่ยังเล็ก และหวังให้นางมีชีวิตที่สุขสบาย

กัวหยี่หาน ลูกชายเจ้าของสวนผักที่ท้ายหมู่บ้าน เขามีฐานะยากจน ถึงจะพยายามสอบเพื่อเป็นขุนนาง แต่กว่าจะสอบผ่านคงใช้เวลาอยู่นาน เพราะเขาสอบตกเมื่อสามปีที่แล้วในการสอบจวี่เหริน ซึ่งจะมีสอบทุกๆ สามปี จึงทำให้ยิ่งเสียเวลาไปอีก

เจาหรูจึงต้องการให้บุตรสาวคนเดียวออกเรือนไปกับบุตรชายของตระกูลลู่ ที่เป็นเศรษฐีค้าข้าวและมีฐานะร่ำรวย ถึงแม้ชื่อเสียงด้านผู้หญิงจะมีมาให้เข้าหูบ้าง แต่มันก็เป็นธรรมดาของผู้ชายที่เกิดในตระกูลร่ำรวย สุรานารีย่อมไม่ขาดมือ

เหว่ยฟางเองแม้จะรักหยี่หาน แต่นางก็รักตัวเองมากกว่า นางชั่งใจว่าชายทั้งสองนั้น ใครกันที่เหมาะจะได้ครองคู่กับนาง

จริงอยู่ที่ว่าหยี่หานกำลังจะสอบจวี่เหรินในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ หากเขาสอบผ่านก็ต้องรอสอบก่งเซิ่งอีก เป็นเวลานานกว่าเขาจะสอบไต่ระดับไปจนถึงขุนนาง หากนางเลือกเขาแล้วเขาสอบไม่ผ่านนางคงได้ออกเรือนตอนอายุมากแล้วเป็นแน่

ส่วนทางด้านลู่ชิงฟง ถึงแม้เขาจะเจ้าชู้ แต่ว่ามันก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเขา ฐานะที่ร่ำรวยนั้นก็ชวนให้เตะตาอยู่ไม่น้อย แต่ว่าไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้

เพราะหากหยี่หานสอบผ่านไปจนถึงจิ้นซื่อได้ และคว้าตำแหน่งจอหงวนมาครอง นางก็จะกลายเป็นภริยาของจอหงวน ได้ทั้งเชิดหน้าชูตาและเงินทองมากมายในตอนนั้น

“ลูกจะว่าอย่างไรเหว่ยฟาง คุณชายลู่จะมาจิบชากับพ่อพรุ่งนี้ เจ้าพอจะโชว์ฝีมือการดีดพิณให้เราฟังได้หรือไม่”

“ลูกยินดีเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่เรื่องหมั้นหมาย ลูกอยากชะลอเอาไว้ก่อน” นางบอกบิดาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“เจ้ายังคาดหวังกับบัณฑิตซิ่วไฉ่คนนั้นอีกรึ”

“ท่านพ่อคิดดูนะเจ้าคะ หากลูกแต่งงานกับคุณชายลู่ จริงอยู่ว่าเราจะร่ำรวย แต่หากลูกรอหยี่หานสอบผ่านเป็นขุนนาง เราก็จะทั้งร่ำรวยและมีเกียรติ ท่านพ่อว่าไม่ดีรึเจ้าคะ” นางบอกบิดาให้คล้อยตามเหตุผลของตนเอง

“อีกกี่ปีเล่า ถึงจะก้าวหน้าถึงขั้นนั้น” เจาหรูพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน

“ลูกขอเวลาแค่ถึงตอนเขาสอบจวี่เหรินในครั้งนี้ หากสอบไม่ผ่านลูกจะยอมแต่งงานกับคุณชายลู่” เหว่ยฟางบอกบิดาแล้วขยับเข้าไปบีบนวดที่ต้นแขนอย่างเอาใจ

“เอาเถอะ ข้าเชื่อว่าอย่างไร เจ้าบัณฑิตแซ่กัวนั่นก็ไม่มีวันสอบผ่าน ถึงตอนนั้นจะหมั้นหมายเจ้าให้แต่งงานก็ยังไม่สาย” เจาหรูบอกบุตรสาวคนเดียวอย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะทำให้นางเตลิดหากบังคับมากเกินไป

“แต่ในระหว่างนี้ ห้ามเจ้าไปแอบพบเจอกับบัณฑิตสอบตกนั้นเด็ดขาด หากพ่อรู้ พ่อจะจับเจ้าแต่งงานโดยไม่รั้งรออีกต่อไป”

“ขอบคุณท่านพ่อ ท่านช่างมีเมตตากับลูกยิ่งนัก” นางลอบยิ้มอย่างพอใจ ที่เจาหรูรับฟังเหตุผลของนาง ถึงจะห้ามเรื่องนัดพบกัน แต่ว่าก็ไม่ได้ห้ามหากนางจะรอชายคนรัก

เจาหรูลอบยิ้มอย่างมีเลศนัย เขาจะรอจนผ่านพ้นการสอบในครั้งนี้ หากหยี่หานสอบตกก็แล้วไป แต่หากเขาสอบผ่านต้องหาทางทำลายความรักระหว่างทั้งสองคน เพื่อที่จะให้เหว่ยฟางหมั้นหมายและแต่งงานกับชิงฟงให้ได้

‘มีหรือข้าจะยอมมอบไข่มุกเม็ดงามบนฝ่ามือของข้าให้บัณฑิตสอบตกอย่างเจ้าได้ไปเชยชม เหว่ยฟางต้องแต่งงานกับคนที่ข้าหามาให้เท่านั้น’ เจาหรูคิดในใจอย่างแยบยล

**********************

หว่าอิ๋งทำอาหารมื้อค่ำเสร็จแล้ว นางเดินไปเรียกให้หยี่หานออกมาทานอาหาร แต่เขากลับดูไม่ค่อยสนใจอยากจะทานอันใดเลยทั้งนั้น

“คุณชายกัว ท่านมีเหตุอันใดทุกข์ใจ สามารถเล่าให้ข้าฟังได้ ถึงแม้หว่าอิ๋งผู้นี้ความรู้จะต่ำต้อย แต่ข้าก็จะรับฟังความในใจของท่านได้ ระบายมันออกมาบ้างเถิดเจ้าค่ะ” นางบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย

หยี่หานมองใบหน้าที่หวานละมุนนั้น ตกอยู่ในภวังค์อย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่จะได้สติแล้วพ่นลมหายใจออกมา พลางนึกสบถในใจว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้จ้องมองนางเยี่ยงนั้นอยู่บ่อยๆ

“ข้ารักเหว่ยฟางมาก เจ้ารู้ใช่หรือไม่”

“ข้าทราบดีเจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งบอกเขาด้วยรอยยิ้ม หากแต่ในหัวใจแสนเจ็บปวดยิ่งนัก

“นางมีคนอื่นมาชอบพอ เขาทั้งรูปงามและร่ำรวย แตกต่างกับข้ายิ่งนัก และชาวบ้านต่างพูดกันว่านางตั้งใจจะจับปลาสองมือ” หยี่หานพูดความในใจออกมาแล้วรู้สึกโล่งอก

“คุณชาย การที่นางมีบุรุษอื่นมาชอบพอนั้น ไม่ได้หมายความว่านางจะมีใจให้กับอีกฝ่ายเสียเมื่อไหร่กัน อาจเป็นความต้องการของบิดานางฝ่ายเดียวก็ได้ ชาวบ้านมีปากก็พูดไป ไยท่านเก็บมาคิดมากเช่นนี้เล่า” หว่าอิ๋งปลอบใจเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน

“แล้วการที่นางเอาผ้าเช็ดหน้าที่ผู้อื่นปักมาให้ข้าแล้วโกหกว่านางปักเองเล่า หากนางรักข้าไยต้องหลอกลวงข้าเช่นนี้” หยี่หานพูดด้วยแววตาที่เจ็บปวด

“แล้วคุณชายรู้ได้อย่างไรเล่าว่าผู้อื่นปักผ้าผืนนั้น ไม่ใช่ฝีมือของคุณหนูโจว”

หยี่หานสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อชั้นนอกที่มีกระเป๋าเล็กๆ เย็บติดไว้ด้านในแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของเหว่ยฟางออกมา ซึ่งหว่าอิ๋งเห็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว และจำได้ทันทีว่ามันเป็นฝีมือของนางแต่แกล้งทำเป็นว่าไม่เคยเห็น

“ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ ไม่ใช่เจ้าหรือไรที่ปักตามรูปที่ข้าวาดให้”

“คล้ายกันนะเจ้าคะ แต่ไม่เหมือน ตรงนี้ข้าใช้ด้ายสีฟ้าอ่อน นางใช้สีน้ำเงิน นางคงไปเห็นลายผ้าเช็ดหน้าของข้า แล้วปักลอกลายตามกระมัง” หว่าอิ๋งโกหกเพื่อให้เขาสบายใจ

“จริงหรือหว่าอิ๋ง เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่”

“ไม่ได้โป้ปดแม้แต่คำเดียวเจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยน ก่อนจะถามคำถามเขาต่อ

“ยังมีเรื่องทุกข์ใจอันใดอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“มีอีก เรื่องเมื่อคืนนี้” หยี่หานบอกนาง แล้วยิ้มออกมา

“อันใดรึเจ้าคะ” นางถามอย่างหวั่นใจ

“ข้าทำตัวเมามายให้เจ้าต้องลำบาก ทั้งคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ข้า แล้วยังทำให้เจ้ามีบาดแผลที่นิ้วอีก ข้าละอายใจยิ่งนัก” เขากล่าวขอโทษนางกลายๆ

“ข้าไม่ถือโทษโกรธเคืองท่านหรอกเจ้าค่ะ มันเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องดูแลท่าน” หว่าอิ๋งพูดออกมาจากใจ

“ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยพูดให้ข้าสบายใจ ข้าเองเป็นถึงบัณฑิต แต่เรื่องแค่นี้ต้องให้เจ้ามาปลอบโยน”

“บางครั้งคนเราฉลาดและรอบรู้มากแค่ไหน อาจมองข้ามเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไปได้ ท่านอย่ากล่าวโทษตัวเองเลยเจ้าค่ะ ในเมื่อเข้าใจคุณหนูโจวแล้ว ท่านก็เลิกเป็นกังวลเสียทีเถิด ข้าเห็นคุณชายเศร้าแล้ว ก็พานเศร้าตามไปด้วย”

“ข้าดีใจยิ่งนัก ที่มีเจ้าคอยอยู่เคียงข้างข้าเช่นนี้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องฉลองนะเจ้าคะ อาหารค่ำพร้อมแล้ว เชิญคุณชายทางนี้เจ้าค่ะ” นางบอกเขา พยายามทำตัวให้สดใสร่าเริงอย่างที่เคยเป็นมาตลอด

หยี่หานมองท่าทางของนาง พลางนึกถึงความฝันเมื่อคืน มันทำให้เขาใจเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้นาง อาการแบบเดียวกันกับตอนที่อยู่กับเหว่ยฟางไม่มีผิด

‘เราไม่ควรคิดอะไรเกินเลยเช่นนั้น แม้ความฝันนั้นจะชัดเจนเพียงใดก็ตาม หญิงเดียวที่เราควรรักคือเหว่ยฟาง ใช่แล้ว เหว่ยฟาง ในใจข้ามีแต่เจ้าเพียงผู้เดียว กับหว่าอิ๋งมันเป็นแค่ความใกล้ชิด ข้าต้องซื่อสัตย์ต่อเจ้าผู้เดียว’

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หยี่หานจึงยิ้มออกมา พยายามตั้งสติคิดถึงแต่ดวงหน้าของโจวเหว่ยฟางเท่านั้น

**********************