ตอนที่ 9 ต้นหยกเล่นลม

หว่าอิ๋งนั่งปักผ้าอยู่ใต้ร่มไม้ที่อยู่ข้างบ้าน ฟังหยี่หานดีดพิณบรรเลงในยามสายแล้วยิ้มออกมาขณะที่ปักลายนกกระยางที่เถ้าแก่ร้านผ้าร้องขอมา

ความสามารถของหยี่หานนั้นมีมากพอตัว นางมั่นใจว่าบัณฑิตซิ่วไฉ่คนนี้จะเป็นบัณฑิตจวี่เหรินในอนาคตอันใกล้นี่แน่นอน

ใบหน้าที่เขาที่ดูงดงามราวกับสตรี ผิดแค่คิ้วที่ดกหนาดั่งคันศรกับริมฝีปากของเขาเท่านั้นที่ไม่ใช่

คำพูดที่อ่อนนุ่ม จิตใจอ่อนโยน ท่าทางที่ดูสุขุมและท่าเดินที่ยืดตัวตรงของเขานั้น ทำให้เขาดูสง่างาม เปรียบดังต้นหยกเล่นลมที่ทำให้สตรีทุกคนต้องหันมามอง

หากเขาไม่พลาดการสอบครั้งที่แล้ว หว่าอิ๋งคิดว่าสตรีทุกนางในหมู่บ้านย่อมอยากที่จะมาเสนอตัวเป็นฮูหยินของเขาแข่งกับคุณหนูตระกูลโจวเป็นแน่

‘ขนาดข้าเองก็ยังอยากเป็นฮูหยินของท่าน แต่ข้าคงไร้วาสนา’ นางได้แต่คิดริษยาโจวเหว่ยฟาง อยากเห็นเหลือเกินว่าหน้าตานางจะงดงามเพียงใด ถึงทำให้หยี่หานรักนักหนา

สิ้นเสียงพิณของหยี่หาน เขาเดินมาหาหว่าอิ๋งที่ใต้ร่มไม้ มองนางที่ถือเข็มในมือค้างเอาไว้ แล้วมองเหม่อไปที่แปลงผักใกล้ๆ ทำให้เขาสงสัยว่านางกำลังนึกอันใดอยู่

บัณฑิตหนุ่มหน้าหยกเอามือขัดหลัง ก้มตัวลงยื่นหน้าเข้าไปใกล้นางจากด้านหลังแล้วกระซิบถามข้างใบหูของนาง

“เจ้ามองอันใดอยู่รึหว่าอิ๋ง”

นางหันมาทางเขาแล้วจมูกชนแก้มของหยี่หานอย่างไม่ตั้งใจ ขณะที่เขาเองก็รีบยกตัวกลับทำให้จมูกชนกับจมูกของนาง ต่างคนต่างเงียบไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้

“ข้าต้องขออภัยเจ้าด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินเจ้า”

“ข้าทราบดีเจ้าค่ะ คุณชายกลัวอย่าได้คิดมากเลย” นางรีบบอกเขา

หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ อยากให้เขาล่วงเกินนางบ่อยๆ ให้หัวใจได้เต้นแรงเช่นนี้

“คุณชายเดินมาตามข้าถึงที่นี่ มีอะไรให้รับใช้หรือเจ้าคะ”

“เจ้าชอบทำตัวเป็นสาวใช้ของข้าอยู่เรื่อย” หยี่หานส่ายหัวเบาๆ ชินแล้วกับการที่นางทำตัวเหมือนว่าตนเองนั้นเป็นแค่สาวใช้ของบัณฑิตสอบตกเช่นเขา

“ให้ข้าเป็นสาวใช้ของคุณชายดีแล้วเจ้าค่ะ ตอนที่ข้าไปจะได้ไม่ต้องเสียใจมาก”

คำพูดของนางทำให้หยี่หานขมวดคิ้ว

“ข้าหมายถึงหากข้าเป็นสหายหรือว่าน้องสาวของท่าน ข้าต้องใจหายมากแน่ที่ต้องจากไป สู้ให้ข้าเป็นเพียงสาวใช้จะได้ไม่ต้องเสียใจที่ต้องจากลากัน” หว่าอิ๋งรีบแก้ตัว ก่อนที่เขาจะสงสัย

“เจ้านี่ช่างมีความคิดอ่านที่แปลกประหลาดเหลือเกิน นี่สินะเขาถึงได้พูดกันว่าสตรีคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถคาดเดาได้” เขาพูดหยอกเอินนาง

“ตำราเล่มไหนกล่าวถึงหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยได้ยิน”

“ข้าแค่ได้ยินมาเท่านั้น” บัณฑิตหนุ่มตอบพลางยิ้มออกมา ก่อนจะนึกธุระของตนเองได้

“จริงสิ วันนี้ข้าจะเข้าไปในหมู่บ้าน เจ้าอยากได้อะไรหรือไม่ ข้าจะได้ซื้อติดมือมาด้วย”

“ข้าขอตามไปด้วยดีกว่าเจ้าค่ะ” นางรีบเก็บอุปกรณ์ปักผ้า แล้วรีบเดินไปหาเขา ที่ตอนนี้เดินไปรอที่หน้าบ้านแล้ว

“ผักยังไม่โตพอที่จะนำไปขาย แต่ข้ามีผ้าที่ปักเอาไว้แล้ว ข้าจะนำไปขายด้วย” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นที่จะได้ออกไปเดินตลาดกับหยี่หานเป็นครั้งแรก

“แล้วแต่เจ้าเถิด” หยี่หานบอกแล้วเดินนำหน้านางไป

กลิ่นหอมที่ติดจมูกของเขาตอนที่สัมผัสจมูกของนางมันคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากดมให้ชัดกว่านี้ก็เกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาท

‘กลิ่นกายเจ้าช่างคุ้นยิ่งนัก เหมือนข้าเคยได้กลิ่นนี้มาก่อน’

**********************

เมื่อไปถึงตลาดในหมู่บ้านที่มีแผงลอยขายของอยู่สองข้างทางในถนนเส้นหลักที่จะเข้าไปสู่ตัวเมือง หยี่หานก็แยกจากหว่าอิ๋งตรงนั้น

“คุณชายจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะไปรอพบเหว่ยฟาง ส่วนเจ้าขายผ้าเสร็จแล้ว ซื้อของเสร็จแล้วเรามาเจอกันที่นี่ในอีกหนึ่งก้านธูป” บัณฑิตหนุ่มบอกแล้วยิ้มกริ่มเมื่อพูดถึงหญิงคนรัก

“ได้เจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งรับคำเขาด้วยความใจหาย

นางหันหลังแล้วแยกไปขายผ้าปักให้กับร้านขายผ้า เสร็จแล้วจึงไปเดินเลือกซื้อเนื้อหมูและไก่เพื่อไปทำอาหารบำรุงแก่หยี่หาน ก่อนจะอยากรู้อยากเห็นว่าหน้าตาของเหว่ยฟางเป็นเช่นไร จึงเดินไปที่แผงขายเครื่องสำอางอย่างที่เขาเคยบอกเอาไว้ว่าเหว่ยฟางมักจะมาที่นี่

หว่าอิ๋งเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูสวยและมีสง่ากว่าชาวบ้านที่เดินขวักไขว่ในตลาดแห่งนี้ นางเดินเข้าไปในตรอกแคบๆ แถวนั้น จึงตัดสินใจเดินตามนางไปแล้วแอบมองดูที่มุมกำแพงนั้น เห็นว่านางกับหยี่หานกำลังจุมพิตกันอยู่

หญิงสาวที่สวยราวกับนางฟ้า เกิดในตระกูลสูงส่งไม่มีอะไรที่นางเทียบได้เลยสักนิด

นางมองดูหยี่หานบดจูบคนรักของเขาแล้วพูดอะไรบางอย่างก่อนจะจูบลากันอีกหน แล้วตัดสินใจเดินออกไปที่อื่นก่อนที่เขาจะเห็นว่านางมาแอบดู

หัวใจของหว่าอิ๋งเต้นแรง รู้ว่าไม่มีสิทธิ์หึงหวงใดๆ เก็บความจริงที่ว่าเขาไม่ได้มีใจต่อตนเองเอาไว้ แล้วเดินเลือกซื้อของออกไปรอเขาที่จุดนัดพบ

หยี่หานมาถึงก่อนนาง เขาดูมีความสุขเป็นอย่างมาก แล้วหันไปรับของจากมือนางมาช่วยถือเอาไว้

ขณะที่เดินกลับเขาก็เอาแต่ยิ้มไปตลอดทางจนหว่าอิ๋งนั้นต้องแกล้งถามเขาด้วยน้ำเสียงที่สดใส

“ตั้งแต่ออกจากหมู่บ้านมา คุณชายยังมิได้หุบยิ้มเลยนะเจ้าคะ” นางถามด้วยน้ำเสียงที่สดใส

“แน่ล่ะ ข้ามีความสุข” หยี่หานตอบแล้วหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ

“มีอะไรดีๆ หรือเจ้าคะ คุณหนูโจวพูดอะไรกับท่าน”

“คืนวันเพ็ญครั้งหน้านางนัดเจอกับข้าที่ศาลาริมน้ำ ข้าจะไปเจอนางที่นั่น” หยี่หานพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความสุขและตื่นเต้นจนหว่าอิ๋งอดยินดีกับเขาไม่ได้

“ข้ายินดีด้วยเจ้าค่ะคุณชาย”

“อย่าพึ่งยินดีกับข้าเลย พอถึงวันนั้นจริงๆ นางอาจออกมาเจอข้าไม่ได้ เพราะบิดาของนางเข้มงวดนัก” หยี่หานพูดถึงความลำบากของการพบเจอ หากแต่ยังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ ทำให้นางแปลกใจเล็กน้อย

“แล้วเหตุใดคุณชายยังยิ้มได้เจ้าคะ”

“เพราะเจ้าอย่างไงเล่าหว่าอิ๋ง” คำตอบของเขายิ่งทำให้นางนั้นยิ่งฉงนยิ่งนัก

“ข้าทำอันใดให้ท่านอารมณ์ดีเช่นนั้น หรือว่าที่หน้าข้ามีอะไรติดอยู่” นางถามเขาแล้วเดินไปชนแผ่นหลังแกร่งที่หยุดเดินกะทันหัน

หยี่หานคว้าตัวนางที่กำลังจะล้มด้วยมือข้างที่ว่างอยู่ สบตากับนางเพียงครู่แล้วผละออกจากกันด้วยความประหม่า

“ดูเจ้าสิ ขายผ้าปักได้ก็ซื้อแต่ของมาบำรุงข้าทั้งนั้น ไม่มีเลยว่าจะนึกถึงตัวเอง จะไม่ให้ข้ายิ้มออกมาได้อย่างไรเล่า” เขาบอกแก่นาง ก่อนจะยกไก่และเครื่องเทศที่นางซื้อมาให้นางได้ดู

“ซานเย่า ต้าจ่าว(พุทธาจีน) อวี้จู๋ เก๋ากี้ ตังกุย โหลงเยี่ยนโร่ว(ลำไยอบแห้ง) ของเหล่านี้ไม่ได้มีไว้ตุ๋นไก่บำรุงข้าหรืออย่างไร แล้วของเจ้าเล่าข้าไม่เห็นเจ้าซื้ออันใดเป็นของตัวเองเลยสักอย่าง แล้วจะไม่ให้ข้าอารมณ์ดีได้หรือที่มีคนคอยห่วงใยข้าเยี่ยงนี้”

“ข้าไม่ได้ต้องการอันใด นอกจากต้องการให้สุขภาพของท่านแข็งแรงเท่านั้น” หว่าอิ๋งเอาใจเขา

หยี่หานเริ่มเดินต่อไป เขายิ้มเมื่อนางฉลาดพูดเอาใจเขาอีกเช่นเคย

นางเดินตามเขาแล้วอมยิ้มอย่างเงียบๆ แค่หยี่หานรู้ว่านางทำทุกอย่างเพื่อเขา เท่านี้นางก็พอใจแล้ว

**********************