ตอนที่ 105 ราคาของความจริง

 

ตอนที่ 105 ราคาของความจริง

หลังจากวันที่ธันวาทำลายบัลลังก์สีดำ

โลกทั้งใบได้เห็นภาพที่ไม่มีใครคาดคิด

ชายที่ถูกเรียกว่าราชันอสูร

ไม่ได้ขึ้นนั่งบนบัลลังก์

ไม่ได้ประกาศตนเป็นผู้ปกครอง

ไม่ได้รับอำนาจจากความหวาดกลัว

แต่เขากลับทำลายสัญลักษณ์ที่ทุกคนเชื่อว่าจะกำหนดชะตาของเขา

สำหรับหลายคน

มันคือหลักฐานว่าธันวาไม่ใช่ปีศาจ

แต่สำหรับบางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป

มันคือการกระทำที่มีราคา

เพราะบัลลังก์นั้นไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์

มันคือส่วนหนึ่งของระบบที่เชื่อมโยงกับแก่นอนันต์

สิ่งที่สถาบันอรุณสร้างขึ้นจากข้อมูลของอนาคต

สิ่งที่ถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมผู้ถือครองพลัง

และเมื่อธันวาทำลายมัน

เขาไม่ได้เพียงทำลายวัตถุ

เขาทำลายสมดุลบางอย่างภายในตัวเอง

คืนหลังจากเหตุการณ์นั้น

ธันวาตื่นขึ้นในห้องพักของนครไร้ธง

เขามองเพดาน

ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้น

ไม่ใช่ความเจ็บปวด

แต่เป็นความว่างเปล่า

เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างหายไป

บางสิ่งที่เขาไม่สามารถอธิบายได้

เขาพยายามลุกขึ้น

แต่ทันทีที่ขยับ

ภาพบางอย่างก็แทรกเข้ามา

เสียง

กลิ่น

ความรู้สึก

แต่ไม่สมบูรณ์

เหมือนกำลังดูภาพจากความฝันที่กำลังเลือนหาย

ธันวายกมือขึ้นกุมหัว

"เกิดอะไรขึ้น"

เสียงของเขาเบา

ประตูห้องเปิดออก

พิมพ์ชนกเดินเข้ามา

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา

เธอก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"เจ้ารู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร"

เธอถาม

ธันวานิ่ง

เขาพยายามคิด

แต่คำตอบไม่มา

พิมพ์ชนกหน้าเปลี่ยน

"เจ้าไม่รู้จริง ๆ"

ธันวาหันไปมอง

"หมายความว่าอย่างไร"

เธอไม่ตอบทันที

เพราะสิ่งที่เธอกลัว

กำลังเกิดขึ้น

หลังจากธันวาทำลายบัลลังก์

เธอใช้พลังตรวจสอบอนาคตของเขา

และเห็นสิ่งหนึ่ง

ความทรงจำของธันวากำลังถูกกัดกิน

ไม่ใช่ทั้งหมด

แต่เป็นส่วนที่เชื่อมโยงกับอารมณ์

กับอดีต

กับสิ่งที่ทำให้เขายังคงเป็นมนุษย์

พิมพ์ชนกนั่งลง

"แก่นอนันต์เสียสมดุล"

ธันวาถาม

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความทรงจำของข้า"

เธอตอบ

"แก่นอนันต์ไม่ได้เป็นแค่พลัง"

"มันเก็บข้อมูล"

"ความรู้"

"ความทรงจำ"

"และเส้นทางของผู้ถือครอง"

ธันวาเงียบ

พิมพ์ชนกพูดต่อ

"ตอนเจ้าทำลายบัลลังก์"

"เจ้าฝืนระบบที่ถูกสร้างมา"

"มันเลยเริ่มดึงบางอย่างจากเจ้าไปเพื่อรักษาสมดุล"

ธันวาถาม

"อะไร"

พิมพ์ชนกมองเขา

"ความทรงจำ"

คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบ

ธันวาหลับตา

เขาพยายามนึก

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้น

หญิงคนหนึ่งกำลังยิ้ม

เสียงเรียกชื่อเขา

มือที่ลูบหัวเขา

แต่ทันทีที่เขาพยายามมองให้ชัด

ทุกอย่างก็แตกออกเหมือนกระจก

เขาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

หัวใจเต้นแรง

"แม่"

เขาพูดเบา ๆ

พิมพ์ชนกมองเขา

"เจ้ายังจำได้หรือ"

ธันวานิ่ง

เขาพยายามคิด

แต่ภาพนั้นเริ่มจางลง

"ข้าจำได้ว่าแม่อยู่"

"แต่..."

เขาหยุด

"ข้าจำเสียงของแม่ไม่ได้"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่หน้าห้องเงียบ

กฤตภาสที่เพิ่งเข้ามาหยุดนิ่ง

เพราะเขารู้ดีว่า

สำหรับธันวา

แม่คือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังยืนอยู่ได้

ตั้งแต่วันที่โลกทั้งใบเรียกเขาว่าปีศาจ

สิ่งเดียวที่เขายึดไว้

คือความทรงจำของคนที่เคยรักเขาโดยไม่มีเงื่อนไข

แต่ตอนนี้

สิ่งนั้นกำลังหายไป

ธันวานั่งเงียบ

เขาพยายามมองภาพในอดีต

บ้านหลังเล็ก

โต๊ะอาหารเก่า

เสียงหัวเราะ

แต่ทุกอย่างเหมือนถูกหมอกปกคลุม

เขารู้ว่ามันเคยเกิดขึ้น

แต่เขาไม่สามารถรู้สึกถึงมันได้เหมือนเดิม

"มันไม่ยุติธรรม"

กฤตภาสพูด

ธันวาหันไป

เขาไม่เคยเห็นกฤตภาสแสดงความโกรธแบบนี้

"เขาเสียทุกอย่างไปแล้ว"

"ทำไมต้องเอาสิ่งที่เหลืออยู่ไปอีก"

ไม่มีใครตอบ

เพราะไม่มีใครรู้

แม้แต่แก่นอนันต์เอง

เสียงนั้นดังขึ้นในหัวธันวา

"ความจริงมีราคา"

ธันวาหลับตา

"เจ้าเป็นคนเลือก"

เสียงตอบ

"ใช่"

"และเจ้าก็เลือกปฏิเสธสิ่งที่ทำให้เจ้ากลายเป็นราชันอสูร"

ธันวาถาม

"แล้วต้องเสียอะไร"

เสียงนั้นเงียบ

ก่อนตอบ

"สิ่งที่เจ้าผูกพันที่สุด"

ธันวากำหมัด

เขาไม่โกรธ

เพราะเขารู้ว่า

ไม่มีใครบังคับเขา

เขาเลือกเอง

แต่การเลือกนั้น

ไม่ได้ทำให้มันเจ็บน้อยลง

วันนั้น

ต้นกล้ามาหาธันวา

เด็กชายถือรูปเก่าใบหนึ่ง

"พี่"

ธันวาหันไป

ต้นกล้ายื่นรูปให้

ในรูปคือธันวากับแม่

เป็นภาพที่ถูกเก็บไว้ในระบบข้อมูลของเมือง

ธันวารับมันมา

เขามองภาพ

เห็นตัวเองในวัยเด็ก

เห็นหญิงสาวที่ยิ้มให้เขา

แต่สิ่งที่ควรอยู่ในใจ

กลับว่างเปล่า

ต้นกล้าสังเกตเห็น

"พี่จำไม่ได้เหรอ"

ธันวาเงียบ

ก่อนตอบ

"จำได้ว่าเธอสำคัญ"

"แต่ข้าจำไม่ได้ว่าทำไม"

เด็กชายกำรูปแน่น

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นธันวาเหมือนคนที่อ่อนแอ

ไม่ใช่ราชันอสูร

ไม่ใช่ผู้มีพลัง

แต่เป็นคนธรรมดาที่กำลังสูญเสียสิ่งสำคัญ

ต้นกล้าถามเบา ๆ

"มันเจ็บไหม"

ธันวายิ้มเล็กน้อย

"มาก"

ต้นกล้าเงียบ

ก่อนพูด

"งั้นพี่ต้องจำใหม่"

ธันวาหันไป

เด็กชายพูดต่อ

"ถ้าความทรงจำหาย"

"ก็สร้างใหม่ได้"

คำพูดธรรมดา

แต่กลับทำให้ธันวาหยุด

เพราะเขาเคยคิดมาตลอด

ว่าการสูญเสียอดีตคือการสูญเสียตัวตน

แต่บางที

ตัวตนของคนคนหนึ่ง

ไม่ได้อยู่แค่ในสิ่งที่เคยเกิดขึ้น

แต่อยู่ในสิ่งที่เขายังเลือกทำในวันนี้

คืนนั้น

ธันวาเดินไปยังจุดที่เก็บข้อมูลของแม่

เขาเปิดไฟล์เสียงเก่า

เสียงของแม่ดังขึ้น

แต่เขาฟังได้เพียงไม่กี่วินาที

ก่อนต้องหยุด

เพราะน้ำตาไหลออกมา

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม

สมองของเขาลืม

แต่หัวใจยังจำ

บางสิ่งยังคงอยู่

แม้ชื่อ

แม้เสียง

แม้ภาพ

จะเลือนหาย

พิมพ์ชนกยืนอยู่ด้านหลัง

เธอพูด

"เจ้ากลัวไหม"

ธันวาตอบ

"กลัว"

เธอถาม

"กลัวอะไร"

ธันวามองความมืด

"กลัวว่าวันหนึ่ง"

"ข้าจะลืมว่าทำไมถึงต่อสู้"

พิมพ์ชนกเงียบ

ธันวาพูดต่อ

"ถ้าข้าลืมแม่"

"ถ้าข้าลืมคนที่ข้าต้องการปกป้อง"

"ข้ายังจะเป็นข้าอยู่ไหม"

พิมพ์ชนกตอบ

"ตราบใดที่เจ้ายังเลือกเหมือนเดิม"

"เจ้าก็ยังเป็นเจ้า"

คำพูดนั้นทำให้ธันวานิ่ง

เขามองมือของตัวเอง

มือที่เคยใช้ต่อสู้

มือที่เคยใช้ปกป้อง

มือที่เคยเกือบกลายเป็นมือของราชันอสูร

เขาเข้าใจแล้ว

การต่อสู้ที่แท้จริง

ไม่ใช่การเอาชนะศัตรูภายนอก

แต่คือการรักษาตัวเอง

ขณะที่โลกกำลังเตรียมรับมือสิ่งจากอีกฝั่ง

ธันวากำลังต่อสู้กับการสูญเสียสิ่งที่ทำให้เขาเป็นมนุษย์

และในส่วนลึกของแก่นอนันต์

เสียงหนึ่งดังขึ้น

"เมื่อความทรงจำหายไป"

"สิ่งที่เหลืออยู่"

"คือสิ่งที่เจ้าตัดสินใจเลือก"

ธันวาลืมตา

เขามองท้องฟ้าที่มีรอยแยกอยู่ไกลออกไป

เขาอาจจำเสียงแม่ไม่ได้

อาจจำช่วงเวลาที่มีความสุขไม่ได้

แต่เขายังรู้สิ่งหนึ่ง

เขาจะไม่ยอมให้โลกสูญเสียสิ่งที่เขายังปกป้องได้

แม้ต้องแลกด้วยความทรงจำทั้งหมดของตัวเอง

เพราะนี่คือราคาของความจริง

และธันวา

เลือกจ่ายมันด้วยตัวเอง.