ตอนที่ 116 หลังรอยแยก

ตอนที่ 116 หลังรอยแยก

หลังจากวันที่โลกทั้งใบได้เห็นความจริง ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้อีกต่อไปว่าธันวาไม่ใช่ภัยพิบัติที่กำลังจะทำลายมนุษยชาติ แต่ถึงแม้ความเข้าใจของผู้คนจะเปลี่ยนไป สถานการณ์ของโลกกลับไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพราะรอยแยกบนท้องฟ้ายังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง และสิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูกำลังพยายามก้าวเข้ามาสู่โลกมากขึ้นทุกวินาที ท้องฟ้าที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความกว้างใหญ่ กลับกลายเป็นรอยแผลขนาดมหึมาที่ฉีกผ่านชั้นบรรยากาศ ราวกับโลกกำลังถูกบางสิ่งจากภายนอกเปิดออกอย่างช้าๆ

ผู้คนทั่วโลกยังคงจดจำเสียงนั้นได้

"ในที่สุด ภาชนะของเราก็ตื่นขึ้น"

ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่พูดนั้นหมายถึงอะไร แต่ทุกคนเข้าใจได้ว่ามันกำลังพูดถึงธันวา

ชายหนุ่มที่เคยถูกมองว่าเป็นราชันอสูร

ชายหนุ่มที่เคยถูกไล่ล่า

และชายหนุ่มที่ตอนนี้อาจเป็นสิ่งเดียวที่สามารถหยุดสิ่งที่กำลังมาได้

รัฐบาลทั่วโลกไม่มีทางเลือกอีกต่อไป พวกเขาต้องยอมร่วมมือกับเมืองไร้ธงและกลุ่มผู้มีพลังพิเศษที่เคยถูกมองว่าเป็นภัยต่อความมั่นคง เพราะศัตรูครั้งนี้ไม่ได้อยู่ภายในประเทศ ไม่ได้อยู่ในกลุ่มมนุษย์ และไม่สามารถจัดการได้ด้วยกองทัพธรรมดา

เป็นครั้งแรกที่ศัตรูเดียวกันทำให้มนุษย์ทุกฝ่ายต้องยืนอยู่ฝั่งเดียวกัน

แต่การร่วมมือไม่ได้หมายความว่าความไม่ไว้วางใจจะหายไป

ภายในศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่ตั้งขึ้นใกล้ฐานของเมืองไร้ธง ทหารจำนวนมากกำลังเตรียมอาวุธและอุปกรณ์ป้องกันจากข้อมูลที่ได้จากโครงการธันวา ทุกคนรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้อาจเป็นสงครามที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์

แต่ท่ามกลางทหารเหล่านั้น มีสายตาจำนวนมากที่ยังจับจ้องไปยังชายคนหนึ่ง

ธันวา

เขายืนอยู่กลางพื้นที่ฝึกซ้อม สวมชุดป้องกันแบบใหม่ที่สร้างขึ้นจากเทคโนโลยีของเมืองไร้ธง รอบตัวเขาคือทหารที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับคำสั่งให้จับตัวเขา

บางคนเคยยิงใส่เขา

บางคนเคยตามล่าเขา

บางคนเคยเชื่อว่าเขาคือเหตุผลที่ครอบครัวของพวกเขาต้องสูญเสีย

ตอนนี้พวกเขาต้องมายืนอยู่ข้างเดียวกัน

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่สิ่งที่เปลี่ยนได้ในเวลาไม่กี่วัน

นายทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาหาธันวา สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

"ผมได้รับคำสั่งให้ร่วมมือกับคุณ"

เขาหยุด

"แต่ไม่ได้หมายความว่าผมเชื่อใจคุณ"

ธันวามองเขาอย่างสงบ

เขาไม่ได้โกรธ

เพราะเขาเข้าใจ

ความจริงไม่ได้ลบความเจ็บปวดของคนเหล่านี้

"ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่อใจผม"

ธันวาตอบ

"ผมแค่ขอให้คุณเชื่อในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น"

นายทหารนิ่งไป

ธันวาหันไปมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยรอยแยก

"ถ้าผมเป็นศัตรูจริง วันนี้โลกคงไม่เหลือใครให้พวกเราต้องปกป้อง"

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ทุกคนเปลี่ยนใจทันที แต่หลายคนเริ่มเงียบลง

เพราะพวกเขารู้ว่ามันเป็นความจริง

ชายหนุ่มคนนี้มีโอกาสใช้พลังทั้งหมดเพื่อเอาชนะมนุษย์

แต่เขาไม่เคยทำ

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องวิจัย มาลีกำลังตรวจสอบข้อมูลจากแก่นอนันต์ เธอยืนอยู่หน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงค่าพลังงานผิดปกติ เธอไม่ได้มองเพียงการเคลื่อนไหวของศัตรูจากอีกมิติ

เธอกำลังมองธันวา

เพราะเธอรู้ดีว่า สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพียงสงครามกับสิ่งมีชีวิตภายนอกโลก

มันเป็นการเปิดเผยความจริงที่เธอซ่อนเอาไว้มานานที่สุด

ความจริงเกี่ยวกับตัวธันวา

มาลีกำมือแน่น

หลายปีที่ผ่านมา เธอพยายามบอกตัวเองว่าเธอช่วยเขา

เธอปกป้องเขา

เธอพาเขาหนีจากคนที่ต้องการใช้เขาเป็นเครื่องมือ

แต่ลึกลงไปในใจ เธอรู้ดีว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

เพราะก่อนที่เธอจะเป็นผู้ปกป้องเขา

เธอเคยเป็นหนึ่งในคนที่สร้างเขาขึ้นมา

ธันวาไม่ได้เกิดขึ้นจากธรรมชาติ

เขาไม่ได้มีจุดเริ่มต้นเหมือนมนุษย์ทั่วไป

เขาเป็นผลลัพธ์ของโครงการภาชนะเทวะ

โครงการที่ถูกซ่อนอยู่ลึกกว่าโครงการธันวา

โครงการที่แม้แต่อธิปก็ไม่เคยเปิดเผยทั้งหมด

และตอนนี้ เมื่อรอยแยกเปิดออก ความจริงนั้นกำลังจะกลับมา

ธันวาเดินเข้ามาในห้องวิจัย

เขาสังเกตเห็นสีหน้าของมาลีทันที

"คุณรู้อะไรอีก"

มาลีเงียบ

คำถามนั้นเป็นสิ่งที่เธอหวาดกลัวมาตลอด

เพราะวันหนึ่งธันวาจะต้องถาม

และวันนั้นมาถึงแล้ว

"ธันวา"

เธอพูดเบาๆ

"มีบางอย่างเกี่ยวกับตัวนายที่ฉันยังไม่ได้บอก"

ธันวานิ่ง

"เกี่ยวกับแก่นอนันต์"

มาลีพยักหน้า

"ใช่"

เขามองเธอ

"มันคืออะไร"

มาลีหันไปมองข้อมูลบนหน้าจอ

"แก่นอนันต์ไม่ใช่อาวุธ"

เธอหยุด

"มันคือภาชนะ"

คำพูดนั้นทำให้ธันวาเงียบไป

"ภาชนะสำหรับอะไร"

มาลีไม่ได้ตอบทันที

เพราะคำตอบนั้นเปลี่ยนทุกอย่าง

"สำหรับสิ่งที่มนุษย์พยายามสร้างขึ้น"

เธอกล่าว

"และสำหรับสิ่งที่พวกเขาหวังว่าจะสามารถควบคุมได้"

ธันวารู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในใจ

เขาเคยคิดว่าแก่นอนันต์คือพลัง

คือความสามารถ

คือสิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่น

แต่ถ้ามันเป็นเพียงภาชนะ

คำถามสำคัญกว่าคือ

ภาชนะนั้นถูกสร้างขึ้นเพื่อใส่อะไร

มาลีมองลูกชายที่เธอไม่ได้ให้กำเนิด แต่เป็นคนที่เธอช่วยสร้างขึ้นมา

"ธันวา"

เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

"นายไม่ได้เกิดมาแบบมนุษย์ทั่วไป"

เขาหยุดนิ่ง

แม้จะเคยสงสัย

แม้จะเคยรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่การได้ยินจากปากของมาลี กลับเจ็บปวดยิ่งกว่า

"หมายความว่า"

มาลีหลับตา

"นายเป็นหนึ่งในตัวทดลอง"

ความเงียบปกคลุมห้อง

ภายนอก เสียงเตือนภัยยังคงดังต่อเนื่อง

โลกกำลังเข้าสู่สงคราม

แต่สำหรับธันวา

สงครามอีกครั้งกำลังเริ่มขึ้นภายในใจ

เขามองมือของตัวเอง

มือที่เคยช่วยคน

มือที่เคยต่อสู้

มือที่เคยถูกเรียกว่าเป็นของปีศาจ

ถ้าร่างกายของเขาถูกสร้างขึ้น

ถ้าพลังของเขาเป็นสิ่งที่ถูกออกแบบ

ถ้าการมีอยู่ของเขาเป็นเพียงผลลัพธ์จากการทดลอง

แล้วเขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่

มาลีเดินเข้ามาใกล้

"นายอาจไม่ได้เกิดแบบมนุษย์"

เธอพูด

"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านายไม่ใช่มนุษย์"

ธันวามองเธอ

มาลีน้ำตาคลอ

"ฉันเคยเป็นคนหนึ่งที่สร้างนายขึ้นมา"

เธอพูด

"และนั่นคือความผิดที่ฉันต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อแก้ไข"

ธันวาไม่ได้ตอบ

เพราะเขายังไม่พร้อมให้อภัย

แต่เขาก็ไม่ได้เดินหนี

เพราะเขารู้ว่าความจริงนี้ต้องถูกเปิดเผย

ทันใดนั้น เสียงสั่นสะเทือนขนาดใหญ่ดังขึ้นจากภายนอก

ทุกระบบในฐานแจ้งเตือนพร้อมกัน

รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดกว้างขึ้นอีกระดับ

สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมากำลังเคลื่อนผ่านเข้ามา

ทหารทั่วโลกเตรียมพร้อม

มนุษย์ทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้า

และในวินาทีนั้น เสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ภาชนะกำลังสมบูรณ์"

ธันวาเดินออกจากห้อง

เขามองสิ่งที่กำลังมาถึง

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้มองด้วยความกลัว

เขามองด้วยความเข้าใจ

ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้เพิ่งเริ่มขึ้น

มันกำลังตามหาสิ่งที่อยู่ในตัวเขามาตลอด

และบางที

สงครามครั้งนี้อาจไม่ได้เป็นเพียงการปกป้องโลก

แต่อาจเป็นการต่อสู้เพื่อพิสูจน์ว่า

แม้ร่างกายของเขาจะถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์

แต่หัวใจ ความทรงจำ และการเลือกเส้นทางของเขา

ยังคงเป็นของเขาเอง

ธันวาเงยหน้ามองท้องฟ้า

รอยแยกกำลังเปิดกว้าง

สิ่งจากอีกโลกกำลังมา

และความจริงเกี่ยวกับตัวเขา

เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น