ตอนที่ 31 นักล่าลำดับหนึ่ง

ตอนที่ 31 นักล่าลำดับหนึ่ง

แสงจากการระเบิดฐานใต้ภูเขายังคงสะท้อนอยู่บนก้อนเมฆ แม้ธันวากับพวกพ้องจะหนีออกมาไกลหลายกิโลเมตรแล้วก็ตาม เปลวไฟสีส้มลุกเป็นแนวยาวเหนือสันเขา ควันดำบดบังดาว และเสียงหินถล่มยังดังตามมาเป็นระยะ ราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังกลืนหลักฐานทั้งหมดลงไปอย่างช้า ๆ กฤตภาสพาพวกเขาเคลื่อนผ่านป่าทึบโดยไม่เปิดไฟ เมธาถอดแผงวงจรจากอุปกรณ์ของหน่วยไล่ล่ามาต่อเข้ากับเครื่องตรวจสัญญาณชั่วคราว พิมพ์ชนกเดินอยู่ข้างธันวา แม้แผลบริเวณแขนจะยังเจ็บ แต่เธอไม่แสดงออก ส่วนธันวายังคงรู้สึกถึงความร้อนจากแก่นอนันต์ไหลอยู่ใต้ผิว ราวกับมันกำลังตื่นเต้นกับการที่หมายเลขหนึ่งถูกปลุกขึ้นมา ทุกครั้งที่เขาหลับตา จะเห็นดวงตาคู่หนึ่งอยู่ในความมืด ดวงตาซึ่งมีรูปร่างเหมือนของเขา แต่ไม่มีความลังเล ไม่มีความกลัว และไม่มีสิ่งใดที่เรียกได้ว่าเป็นความเมตตา เสียงในหัวเงียบลงหลังฐานระเบิด แต่ความเงียบนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะธันวารู้ว่ามันไม่ได้หายไป มันเพียงกำลังฟังและรอจังหวะที่อารมณ์ของเขาอ่อนแอที่สุด ขณะเดียวกัน ในอีกฟากหนึ่งของประเทศ ศูนย์บัญชาการไล่ล่าระดับโลกกำลังเปิดห้องประชุมลับซึ่งมีเพียงเจ้าหน้าที่ระดับสูงไม่กี่คนได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม ภาพถ่ายทอดสดของภูเขาที่กำลังไหม้ปรากฏอยู่บนผนังขนาดใหญ่ รายงานยืนยันว่าฐานลับของสถาบันอรุณถูกทำลายโดยไม่ทราบสาเหตุ หน่วยติดตามสูญเสียกำลังพลไปหลายคน และเป้าหมายหมายเลขหนึ่งของโลกยังหลบหนีไปได้อีกครั้ง ไม่มีใครในห้องประชุมรู้ว่าฐานนั้นเป็นของใครอย่างแท้จริง เพราะข้อมูลเกือบทั้งหมดถูกปิดผนึก แต่พวกเขารู้ว่าการปล่อยธันวาหลบหนีต่อไปกำลังทำลายความน่าเชื่อถือของศูนย์ไล่ล่าระดับโลกอย่างรวดเร็ว รัฐบาลหลายประเทศเริ่มตั้งคำถามว่าเหตุใดหน่วยติดอาวุธจำนวนมากจึงไม่สามารถจับเด็กหนุ่มวัยสิบแปดได้ แม้มีดาวเทียม โดรน และงบประมาณไม่จำกัด ผู้อำนวยการศูนย์จึงตัดสินใจใช้ทางเลือกซึ่งก่อนหน้านี้ยังไม่มีใครกล้าเสนอ เขาสั่งให้เปิดทะเบียนนักล่าพิเศษและติดต่อบุคคลที่มีชื่ออยู่ลำดับแรก ชื่อนั้นทำให้เจ้าหน้าที่หลายคนในห้องเงียบลงทันที รินรดา นักล่าค่าหัวอันดับหนึ่ง ผู้ไม่ขึ้นตรงต่อรัฐบาล ไม่สังกัดองค์กร และไม่เคยรับภารกิจที่ตนไม่สนใจ ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เธอจับผู้มีพลังระดับอันตรายมาแล้วสี่สิบสามคน สังหารอีกสิบสองคน และไม่เคยพลาดเป้าหมายแม้แต่ครั้งเดียว ความสามารถของเธอถูกจัดอยู่ในระดับปิดลับสูงสุด มีเพียงคำอธิบายสั้น ๆ ว่าเธอสามารถตัดการเชื่อมต่อของพลังเหนือธรรมชาติ ทำให้ผู้มีพลังกลับเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาในระยะหนึ่ง ไม่มีใครรู้ว่าความสามารถนั้นทำงานอย่างไร ไม่มีใครรู้ว่ามีข้อจำกัดหรือไม่ และไม่มีผู้รอดชีวิตคนใดอธิบายได้อย่างครบถ้วน เพราะเมื่อเธอลงมือ ทุกอย่างมักจบก่อนคู่ต่อสู้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รถสีดำคันหนึ่งแล่นเข้าสู่ลานจอดของศูนย์บัญชาการในเวลาเกือบตีสาม ประตูหลังเปิดออก หญิงสาวร่างสูงก้าวลงมาในเสื้อคลุมสีเทาเข้ม เส้นผมสีดำถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอสงบนิ่งจนดูไร้อารมณ์ ดวงตาสีเข้มกวาดมองอาคารตรงหน้าเพียงครั้งเดียว ก่อนเดินผ่านเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโดยไม่ต้องแสดงบัตร ไม่มีใครกล้าขวาง เพราะทุกคนได้รับคำสั่งไว้แล้วว่าต้องปล่อยให้รินรดาไปได้ทุกที่ที่ต้องการ เธอไม่ได้พกอาวุธชิ้นใหญ่ มีเพียงดาบสั้นสองเล่มอยู่ในฝักข้างเอว และถุงมือหนังสีดำซึ่งปิดถึงข้อศอก เมื่อประตูห้องประชุมเปิด เจ้าหน้าที่ระดับสูงเกือบสิบคนหันมองเธอพร้อมกัน แต่รินรดาไม่สนใจ นางเดินไปหยุดตรงหน้าจอซึ่งแสดงภาพธันวาจากกล้องวงจรปิดหลายแห่ง ตั้งแต่คืนแห่งนิมิต การหลบหนีจากโรงพยาบาล เหตุการณ์บนรถบัส ไปจนถึงภาพล่าสุดก่อนฐานใต้ภูเขาระเบิด ผู้อำนวยการศูนย์ลุกขึ้นต้อนรับด้วยสีหน้าฝืนยิ้ม

"คุณรินรดา ขอบคุณที่มา"

รินรดาไม่ตอบทันที นางมองภาพธันวากำลังใช้เงาป้องกันเด็กบนรถบัสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม

"ใครเป็นคนกำหนดค่าหัว"

ผู้อำนวยการตอบ

"คณะกรรมการความมั่นคงร่วม เงินรางวัลหนึ่งพันล้าน และจะเพิ่มขึ้นหากมีความเสียหายต่อกำลังพลมากกว่านี้"

รินรดาหันมองเขา

"ฉันไม่ได้ถามจำนวนเงิน"

บรรยากาศในห้องตึงขึ้น

"ฉันถามว่าใครเป็นคนตัดสินว่าเด็กคนนี้ต้องถูกล่า"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตอบแทน

"คนทั้งโลกเห็นอนาคตเดียวกัน เขาคือผู้ทำลายอารยธรรม"

รินรดามองภาพนิมิตซึ่งถูกตัดมาเฉพาะช่วงธันวายืนอยู่เหนือเมืองที่กำลังลุกไหม้

"ภาพเดียวกันไม่ได้แปลว่าความจริงเดียวกัน"

เจ้าหน้าที่คนนั้นขมวดคิ้ว

"คุณสงสัยนิมิตหรือ"

"ฉันสงสัยทุกอย่างที่ทำให้คนจำนวนมากคิดเหมือนกันโดยไม่มีโอกาสตั้งคำถาม"

ผู้อำนวยการรีบเปลี่ยนเรื่อง

"คุณจะรับงานหรือไม่"

รินรดาเดินไปยังโต๊ะข้อมูล นางหยิบแฟ้มบาง ๆ ซึ่งรวบรวมประวัติธันวาอย่างเป็นทางการ มีทั้งข้อมูลโรงเรียน ประวัติการทำงานพิเศษ โรคของมาลี และรายงานการใช้พลัง ทุกหน้าเต็มไปด้วยคำว่าอันตราย ภัยคุกคาม และหายนะ แต่ไม่มีบันทึกว่าธันวาเคยฆ่าคนก่อนคืนแห่งนิมิต รินรดาพลิกอ่านจนถึงรายงานเหตุการณ์บนรถบัส นางหยุดตรงข้อความที่ระบุว่าธันวาเลือกช่วยเด็กทั้งหมด ทั้งที่การกระทำนั้นทำให้มาลีถูกจับกลับไป

"เขายังไม่ฆ่าใคร"

เจ้าหน้าที่อีกคนตอบ

"เขาทำร้ายหน่วยไล่ล่าหลายคน"

"แต่ยังไม่ฆ่า"

"เพราะยังไม่มีโอกาส"

รินรดาปิดแฟ้ม

"หรือเพราะเขาเลือกไม่ฆ่า"

ผู้อำนวยการจ้องเธอ

"คุณมาที่นี่เพื่อสอบสวนเรา หรือมารับภารกิจ"

รินรดาตอบ

"ฉันจะรับ"

หลายคนในห้องผ่อนลมหายใจ แต่คำต่อมาทำให้พวกเขากลับมาเคร่งเครียด

"ฉันจะนำตัวเขากลับมามีชีวิต"

ผู้อำนวยการพูด

"คำสั่งอนุญาตให้กำจัดได้ทันทีหากจำเป็น"

"สำหรับฉันยังไม่จำเป็น"

"เขาอาจใช้พลังระดับมหันตภัย"

รินรดายกมือขึ้นช้า ๆ แสงสีเงินบางมากปรากฏตรงปลายนิ้ว ก่อนกวาดผ่านหน้าจอ ภาพบนผนังดับลงทันที ไม่ใช่เพราะไฟฟ้าถูกทำลาย แต่เพราะคลื่นพลังซึ่งใช้ป้องกันระบบถูกตัดจนหมด เจ้าหน้าที่เทคนิครีบตรวจเครื่อง แต่ไม่พบความเสียหายใด นางเพียงทำให้การเชื่อมต่อเหนือธรรมชาติซึ่งป้องกันข้อมูลอยู่หายไปชั่วคราว

"ต่อหน้าฉัน พลังของเขาไม่มีความหมาย"

ไม่มีใครโต้แย้ง รินรดารับอุปกรณ์ติดตามหนึ่งชิ้นแล้วเดินออกจากห้องโดยไม่ถามเรื่องค่าจ้างเพิ่มเติม สิ่งเดียวที่นางขอคือข้อมูลดิบทั้งหมดจากหน่วยที่เผชิญหน้ากับธันวา รวมถึงภาพที่ไม่ได้ผ่านการตัดต่อ ศูนย์บัญชาการส่งเจ้าหน้าที่ตามไปหลายคน แต่เธอปฏิเสธ

"คนมากทำให้เป้าหมายรู้ตัวเร็ว"

ผู้อำนวยการถาม

"แล้วคุณจะหาเขาได้อย่างไร"

รินรดาตอบโดยไม่หันกลับ

"เขาไม่ได้หนีแบบคนอยากรอดอย่างเดียว เขากำลังมุ่งไปที่ไหนสักแห่ง คนมีเป้าหมายทิ้งร่องรอยชัดกว่าคนสิ้นหวัง"

ขณะเดียวกัน ธันวากับพวกพ้องมาถึงโรงเลื่อยร้างกลางป่าก่อนฟ้าสาง อาคารไม้พังไปครึ่งหนึ่ง เครื่องจักรถูกปล่อยทิ้งจนสนิมขึ้น แต่ยังมีห้องเก็บของใต้พื้นซึ่งใช้ซ่อนตัวได้ กฤตภาสปิดทางเข้าและวางกับดักเตือนรอบบริเวณ เมธาเริ่มตรวจเครื่องเก็บข้อมูลทันที เขากลัวว่าความเสียหายจากแรงระเบิดจะทำให้แฟ้มสูญหายเพิ่ม พิมพ์ชนกช่วยทำแผลให้กฤตภาส ส่วนธันวานั่งอยู่มุมห้องห่างจากทุกคน เขาพยายามทำสมาธิและควบคุมเงาให้เคลื่อนตามปลายนิ้ว แต่ทุกครั้งที่พลังปรากฏ เสียงในแก่นอนันต์จะเข้ามาใกล้ขึ้น เงาไม่เพียงตอบสนองต่อคำสั่ง แต่ตอบสนองต่อความรู้สึก หากเขากังวล มันจะแผ่คลุมพื้นที่ หากเขาโกรธ มันจะมีคม หากเขากลัว มันจะสร้างเกราะรอบตัว และหากเขานึกถึงมาลี มันจะพุ่งออกไปราวกับต้องการทำลายทุกสิ่งซึ่งขวางทาง ธันวาจึงหยุดฝึกและกำมือไว้แน่น พิมพ์ชนกมองจากอีกด้านหนึ่ง ก่อนเดินเข้ามานั่งไม่ไกล

"เสียงยังดังอยู่หรือ"

ธันวาตอบ

"เงียบเกินไป"

"เงียบไม่ดีหรือ"

"เหมือนมันกำลังรอ"

พิมพ์ชนกมองเงาใต้เท้าเขา

"รออะไร"

"รอให้ผมโกรธ"

นางไม่ตอบทันที

"แล้วตอนนี้นายโกรธหรือเปล่า"

ธันวามองเครื่องเก็บข้อมูลในมือเมธา

"โกรธอคิน โกรธสถาบัน โกรธที่แม่ต้องปิดบังทุกอย่าง และโกรธตัวเองที่ยังช่วยใครไม่ได้"

พิมพ์ชนกพูด

"นายช่วยพวกเราหนีออกมา"

"เด็กในฐานยังอยู่ข้างใน"

"นายช่วยทุกคนไม่ได้ในครั้งเดียว"

"แต่มันระเบิดไปแล้ว"

"นั่นไม่ใช่ความผิดของนาย"

ธันวาหันมองเธอ

"คุณเชื่อแบบนั้นจริงหรือ"

พิมพ์ชนกตอบช้าลง

"ฉันกำลังพยายามเชื่อ"

คำตอบตามตรงทำให้ธันวาเงียบ เขารู้ว่าเธอยังกลัว ไม่ใช่เพียงกลัวพลังของเขา แต่กลัวว่าตนจะมองเห็นอนาคตซึ่งธันวากลายเป็นสิ่งเดียวกับในนิมิตอีกครั้ง ความกลัวนั้นทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่หายไป แม้พิมพ์ชนกพยายามนั่งใกล้เพียงใดก็ตาม เมธาเรียกทุกคนมาดูหน้าจอ เขาสามารถกู้ข้อมูลตำแหน่งได้เพิ่มอีกส่วนหนึ่ง แต่แฟ้มส่วนใหญ่ถูกเข้ารหัสด้วยโครงสร้างซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน มีเพียงรหัสปลายทางหนึ่งชุดที่อ่านได้ มันชี้ไปยังเมืองชายแดนทางตะวันตก และเชื่อมกับแฟ้มหมายเลขสาม

เมธาพูด

"ถ้าข้อมูลถูกต้อง หมายเลขสามเคยถูกส่งไปศูนย์กักกันใกล้ชายแดน"

กฤตภาสถาม

"เคย หมายความว่าตอนนี้อาจไม่อยู่แล้ว"

"ใช่ แต่ศูนย์นั้นอาจมีบันทึกการย้ายตัวล่าสุด"

ธันวาตอบทันที

"เราไปที่นั่น"

กฤตภาสมองเขา

"มาลีล่ะ"

"เรายังไม่มีพิกัดแม่ แต่หมายเลขสามอาจรู้เรื่องหมายเลขหนึ่ง"

"หรืออาจเป็นกับดัก"

"ทุกทางเป็นกับดักอยู่แล้ว"

กฤตภาสนิ่งไป ก่อนพยักหน้า

"เราจะพักถึงค่ำ แล้วเปลี่ยนเส้นทางลงใต้ก่อนวกไปตะวันตก"

พิมพ์ชนกหลับตาเพื่อดูอนาคต แต่ยังไม่ทันเข้าสู่ภวังค์ ร่างของนางก็สะดุ้งอย่างรุนแรง ดวงตาเปิดกว้างและหายใจติดขัด ธันวารีบขยับเข้าไปหา

"เห็นอะไร"

พิมพ์ชนกมองไปทางประตูห้องเก็บของ

"มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมา"

กฤตภาสคว้าปืน

"หน่วยไหน"

"คนเดียว"

เมธาถาม

"คนเดียวตามเรามาถึงนี่หรือ"

พิมพ์ชนกพยักหน้า สีหน้าซีดลง

"ฉันมองไม่เห็นพลังของนายเมื่อเธออยู่ใกล้"

ธันวาขมวดคิ้ว

"หมายความว่าอะไร"

"ทุกเส้นเวลาที่เธอแตะตัวนาย เงาจะหายไป"

กฤตภาสถาม

"หน้าตาเป็นอย่างไร"

พิมพ์ชนกบรรยายเท่าที่เห็น หญิงผมดำ เสื้อคลุมสีเทา ดาบสั้นสองเล่ม และดวงตาซึ่งไม่แสดงความลังเล เมธารีบค้นฐานข้อมูลจากอุปกรณ์ของหน่วยไล่ล่า ใช้เวลาไม่นาน ภาพหญิงสาวคนเดียวกันก็ปรากฏบนจอ พร้อมชื่อและอันดับ

รินรดา นักล่าค่าหัวลำดับหนึ่ง

กฤตภาสสีหน้าเปลี่ยนทันที

"เราต้องออกจากที่นี่"

ธันวาถาม

"คุณรู้จักเธอหรือ"

"เคยเห็นผลงาน เธอจับผู้มีพลังที่หน่วยทหารทั้งกองยังเอาไม่ลงได้ด้วยตัวคนเดียว"

เมธาเลื่อนอ่านแฟ้ม

"ความสามารถ ตัดพลังเหนือธรรมชาติ ไม่มีข้อมูลระยะ ไม่มีข้อมูลเวลา และไม่มีบันทึกว่าเคยล้มเหลว"

เสียงในหัวธันวากระซิบขึ้นเป็นครั้งแรกหลังเงียบมานาน

"ฆ่านางก่อนที่นางจะแตะเจ้า"

ธันวาลุกขึ้น

"เธออยู่ใกล้แค่ไหน"

พิมพ์ชนกมองอนาคตอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ภาพแตกกระจายทันที

"ไม่รู้ พลังของเธอรบกวนการมองเห็น"

กฤตภาสสั่งให้ทุกคนเก็บของและออกจากโรงเลื่อยทางอุโมงค์เก็บไม้ด้านหลัง เมธารีบปิดระบบ พิมพ์ชนกช่วยพยุงกฤตภาส ธันวาปล่อยเงาออกไปตรวจพื้นที่ แต่ทันทีที่เงาเคลื่อนผ่านช่องประตู มันกลับขาดออกจากการควบคุมราวกับถูกมีดตัด ความเจ็บแล่นขึ้นแขน เขาดึงพลังกลับทันที

"เธอมาแล้ว"

เสียงฝีเท้าดังจากชั้นบน ช้า สม่ำเสมอ และไม่มีความรีบร้อน กับดักเตือนของกฤตภาสไม่ส่งเสียงเลยสักจุด ราวกับคนที่เข้ามารู้ตำแหน่งทั้งหมดและตัดการทำงานก่อนเหยียบถึง เมธาเปิดประตูอุโมงค์ด้านหลัง แต่กลไกไม่ทำงาน แผงควบคุมซึ่งใช้พลังเสริมถูกตัดจนกลายเป็นโลหะธรรมดา

กฤตภาสพูด

"พังประตู"

ธันวายกมือเรียกเงา แต่เงาปรากฏเพียงเล็กน้อยก่อนสลาย เสียงฝีเท้าหยุดอยู่เหนือศีรษะ

เสียงผู้หญิงดังผ่านพื้นไม้

"ธันวา ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างล่าง"

ไม่มีใครตอบ

"ฉันไม่ได้มาเพื่อฆ่า"

กฤตภาสยกปืนเล็งบันได

"นักล่าค่าหัวทุกคนพูดแบบนั้นก่อนยิง"

เสียงนั้นตอบ

"ฉันไม่จำเป็นต้องยิง"

พื้นไม้ด้านบนถูกตัดเป็นวงกลมอย่างเรียบกริบ แผ่นไม้ตกลงมา รินรดากระโดดตามลงสู่ห้องเก็บของ นางลงยืนอย่างมั่นคงโดยไม่ส่งเสียง ดาบสั้นข้างเอวยังอยู่ในฝัก ดวงตากวาดมองทุกคน ก่อนหยุดที่ธันวา

กฤตภาสลั่นไกทันที กระสุนพุ่งไปยังหัวไหล่ของนาง แต่รินรดาเพียงยกมือ คลื่นสีเงินบางเฉียบตัดผ่านอากาศ กระสุนซึ่งถูกเสริมพลังด้วยตราหน่วยพิเศษสูญเสียแรงและตกลงบนพื้นราวกับก้อนโลหะธรรมดา จากนั้นนางก้าวเข้าประชิดกฤตภาสภายในพริบตา ใช้สันมือกระแทกข้อมือจนปืนหลุด และใช้ข้อศอกดันเขาถอยไปชนผนังโดยไม่ลงแรงถึงตาย พิมพ์ชนกพยายามมองอนาคต แต่ทันทีที่รินรดาหันมา พลังของนางดับลง ภาพทั้งหมดกลายเป็นความมืด

พิมพ์ชนกพูดด้วยความตกใจ

"ฉันมองไม่เห็น"

รินรดาตอบ

"เพราะพลังของเธอถูกตัด"

เมธาขว้างอุปกรณ์ช็อตไฟฟ้า แต่คลื่นพลังในเครื่องหายไปก่อนถึงตัวนาง รินรดาปัดมันออกข้างทางอย่างง่ายดาย ธันวาปล่อยเงาพุ่งเข้าใส่เต็มกำลัง เงาดำกลายเป็นหอกหลายสิบเส้นฉีกพื้นไม้และกำแพง ทว่ารินรดาชักดาบสั้นออกเพียงเล่มเดียว คมดาบสะท้อนแสงสีเงิน นางฟันผ่านเงาเพียงครั้งเดียว ทุกเส้นขาดพร้อมกัน ความรู้สึกเหมือนเส้นประสาทถูกตัดแล่นเข้าศีรษะธันวา เขาเซถอย พลังหายไปจากร่างทันที ไม่ใช่เพียงเงาที่ถูกทำลาย แต่การเชื่อมต่อกับแก่นอนันต์ถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ ความเงียบเข้าปกคลุมหัวเป็นครั้งแรก เสียงนั้นหายไป ความร้อนใต้ผิวหายไป และร่างกายกลับเป็นเพียงร่างของเด็กหนุ่มธรรมดาซึ่งเหนื่อยล้า บาดเจ็บ และไม่มีสิ่งใดป้องกันตนเอง

ธันวากำหมัดและพุ่งเข้าใส่ด้วยกำลังร่างกาย รินรดาเบี่ยงตัวหลบ จับข้อมือแล้วบิดให้เขาคุกเข่าลง นางไม่หักกระดูก ไม่โจมตีจุดตาย และไม่ใช้ดาบซ้ำ เพียงกดเขาไว้กับพื้นอย่างมั่นคง

"พลังหายไปแล้ว นายยังคิดจะสู้หรือ"

ธันวาตอบ

"ตราบใดที่คุณจะพาผมกลับไปให้พวกมัน"

รินรดามองเขา

"ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะส่งนายให้ใคร"

กฤตภาสถาม

"แล้วมาทำไม"

"เพื่อตรวจว่าคนทั้งโลกกำลังล่าสิ่งใด"

เมธาพูด

"คุณเห็นแล้ว เขาเป็นเด็กคนหนึ่ง ปล่อยเราไป"

รินรดาหันมองเครื่องเก็บข้อมูลในมือเขา

"ของที่เอาออกมาจากฐานคืออะไร"

ไม่มีใครตอบ

นางกดข้อมือธันวาแน่นขึ้นเล็กน้อย

"ฉันถามอีกครั้ง"

ธันวาพูด

"หลักฐานว่าผมไม่ใช่ตัวทดลองคนเดียว"

ดวงตารินรดาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"หมายเลขอื่นมีจริงหรือ"

กฤตภาสถามกลับ

"คุณรู้เรื่องหมายเลขหรือ"

รินรดาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนปล่อยข้อมือธันวา นางถอยออกหนึ่งก้าว แต่ยังถือดาบไว้

"ฉันเคยจับเด็กคนหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน เขาไม่มีชื่อ มีเพียงหมายเลขสิบเก้า"

ทุกคนหยุดนิ่ง

ธันวาถาม

"เขาอยู่ไหน"

"ฉันส่งให้หน่วยทหารตามคำสั่ง"

"แล้วหลังจากนั้น"

"เสียชีวิตระหว่างเคลื่อนย้าย"

ธันวาลุกขึ้นช้า ๆ

"คุณเชื่อรายงานหรือ"

รินรดามองเขา

"ไม่"

"งั้นช่วยเรา"

กฤตภาสหันมองธันวาทันที

"อย่ารีบเชื่อ"

รินรดาเก็บดาบกลับเข้าฝัก

"ฉันยังไม่ช่วยใครทั้งนั้น"

เสียงเครื่องยนต์จำนวนมากดังขึ้นจากนอกโรงเลื่อย แสงค้นหากวาดผ่านช่องไม้ หน่วยไล่ล่าระดับโลกตามมาถึงแล้ว เมธามองเครื่องตรวจสัญญาณซึ่งเพิ่งกลับมาทำงานบางส่วน

"กำลังพลอย่างน้อยสี่สิบคน"

กฤตภาสมองรินรดา

"คุณพาพวกมันมา"

"ฉันมาคนเดียว"

"แต่พวกมันตามสัญญาณคุณ"

รินรดาหยิบอุปกรณ์ติดตามที่ศูนย์มอบให้ออกจากกระเป๋า นางมองไฟเล็กซึ่งกะพริบอยู่ด้านหลัง ก่อนบีบจนแตก

"พวกมันติดตามนักล่าของตัวเอง"

เสียงประกาศจากภายนอกดังขึ้น

"รินรดา ยืนยันตำแหน่งเป้าหมายและถอยออกมา หน่วยจู่โจมจะเข้าควบคุมพื้นที่"

รินรดาเดินไปยังประตูหน้า

ธันวาถาม

"คุณจะทำอะไร"

นางตอบโดยไม่หันกลับ

"ตรวจอีกอย่าง"

"อะไร"

"ศูนย์ไล่ล่าต้องการจับนายจริง หรือเพียงต้องการให้นายตายก่อนพูดความจริง"

ประตูโรงเลื่อยถูกระเบิดเปิด หน่วยจู่โจมหลายคนกรูกันเข้ามา อาวุธทุกกระบอกเล็งตรงไปยังธันวาโดยไม่สนใจว่ารินรดายืนขวางอยู่ ผู้บัญชาการตะโกน

"หลีกทาง คำสั่งเปลี่ยนเป็นกำจัดเป้าหมายทันที"

รินรดาถาม

"ใครออกคำสั่ง"

"ระดับสูงสุด"

"ฉันรับภารกิจจับเป็น"

"ภารกิจถูกยกเลิก"

รินรดามองทหารตรงหน้า แล้วหันกลับไปมองธันวาเพียงแวบเดียว

"ดูเหมือนนายจะพูดถูกบางส่วน"

ผู้บัญชาการสั่งยิง แต่ก่อนนิ้วจะกดไก รินรดาชักดาบทั้งสองเล่ม คลื่นสีเงินกวาดออกเป็นวงกว้าง พลังเสริม อุปกรณ์เล็ง และระบบควบคุมอาวุธของหน่วยจู่โจมดับพร้อมกัน ปืนทุกกระบอกกลายเป็นเครื่องมือธรรมดา เมธารีบเปิดประตูอุโมงค์ด้วยมือ กฤตภาสผลักพิมพ์ชนกเข้าไปก่อน ธันวายังยืนมองรินรดา

"คุณไม่มากับเราหรือ"

นางตอบ

"ฉันยังเป็นนักล่าของนาย"

"แต่คุณกำลังช่วยเรา"

"ฉันกำลังรักษาสิทธิ์ที่จะเป็นคนจับนายเอง"

รินรดาพุ่งเข้าปะทะหน่วยจู่โจม ใช้เพียงด้ามดาบและการเคลื่อนไหวรวดเร็วทำให้ทหารล้มทีละคนโดยไม่สังหาร ธันวาลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนกฤตภาสดึงเข้าอุโมงค์ ประตูถูกปิดจากด้านใน เสียงต่อสู้ดังอยู่ด้านหลัง แต่ค่อย ๆ ห่างออกเมื่อพวกเขาคลานผ่านทางแคบไปยังอีกด้านของป่า

หลังหนีออกมาได้หลายร้อยเมตร พลังของธันวาค่อย ๆ กลับคืน ความร้อนในอกตื่นขึ้นอีกครั้ง และเสียงในแก่นอนันต์ดังขึ้นด้วยความโกรธ

"นางตัดข้า"

ธันวาตอบในใจ

"ผมรู้"

"ฆ่านาง"

"ไม่"

"นางจะล่าเจ้า"

ธันวาหันกลับไปมองแสงไฟจากโรงเลื่อย

"งั้นผมจะหาคำตอบว่าทำไม"

พิมพ์ชนกซึ่งเดินนำอยู่หยุดและหันมา

"ฉันเห็นอนาคตกลับมาแล้ว"

กฤตภาสถาม

"เห็นอะไร"

พิมพ์ชนกมองธันวา สีหน้าซับซ้อน

"รินรดาจะตามเราอีก"

เมธาถาม

"เพื่อจับหรือช่วย"

"ทั้งสองอย่าง"

ธันวาไม่ตอบ เขารู้เพียงว่าศัตรูคนใหม่ไม่เหมือนคนอื่น รินรดาไม่เชื่อนิมิตทั้งหมด ไม่เชื่อศูนย์ไล่ล่า และไม่เชื่อเขา นางมีพลังซึ่งสามารถตัดแก่นอนันต์ออกจากร่าง ทำให้เขากลับเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา และนางยังเป็นคนแรกซึ่งทำให้เสียงในหัวเงียบลงได้อย่างสมบูรณ์

เบื้องหลัง โรงเลื่อยร้างลุกเป็นไฟจากการปะทะ รินรดายืนอยู่ท่ามกลางหน่วยจู่โจมที่หมดสติ นางหยิบอุปกรณ์สื่อสารของผู้บัญชาการขึ้นมา เปิดดูคำสั่งล่าสุด และพบข้อความเข้ารหัสซึ่งส่งตรงจากบุคคลที่ไม่มีชื่อ

กำจัดหมายเลขศูนย์ก่อนเข้าถึงหมายเลขสาม

รินรดาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองทิศทางซึ่งธันวาหลบหนีไป ดวงตาของนางเย็นลง

"ธันวา นายกำลังจะไปหาหมายเลขสามสินะ"

นางเก็บอุปกรณ์ไว้กับตัว ดึงดาบออกจากพื้น และเดินออกจากกองไฟโดยไม่มีใครขวาง

การตามล่าครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

และครั้งนี้ ผู้ที่ไล่ตามธันวาไม่ใช่กองทัพ ไม่ใช่สถาบันอรุณ และไม่ใช่เสียงจากอนาคต

แต่คือนักล่าค่าหัวอันดับหนึ่ง ผู้หญิงซึ่งสามารถทำให้ราชาปีศาจไร้พลังได้ด้วยคมดาบเพียงครั้งเดียว

ชื่อของเธอคือรินรดา