ตอนที่ 76 ก่อนสงคราม

ตอนที่ 76 ก่อนสงคราม

สิบสองชั่วโมงก่อนกองกำลังโลกมาถึง

นครไร้ธงไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่ทุกคนทำงานพร้อมกันมากเท่านี้

เมืองที่เคยถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่หลบซ่อน กลับต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นป้อมปราการ เมืองใต้ดินที่ไม่มีธง ไม่มีประเทศ ไม่มีผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ กำลังเตรียมยืนหยัดต่อหน้ากองกำลังที่ใหญ่ที่สุดบนโลก

ไม่ใช่เพื่อชัยชนะ

แต่เพื่อให้พวกเขามีสิทธิ์เลือกชะตาของตัวเอง

ในศูนย์บัญชาการกลาง กฤตภาสยืนอยู่หน้าแผนที่เมืองขนาดใหญ่ ข้อมูลจากทุกเขตถูกแสดงบนหน้าจอ เขาไม่ได้มองเมืองเหมือนสถานที่

เขามองมันเหมือนสนามรบ

ตำแหน่งทางเข้า

เส้นทางอพยพ

จุดยุทธศาสตร์

พื้นที่เสี่ยง

ทุกอย่างถูกคำนวณอย่างละเอียด

"กองกำลังหลักของศัตรูจะไม่เข้าทางประตู"

กฤตภาสกล่าวกับเจ้าหน้าที่

"พวกเขารู้ว่าเมืองมีระบบป้องกัน"

เขาชี้ไปยังพื้นที่ใต้ภูเขา

"พวกเขาจะใช้ระเบิดเจาะชั้นดินเปิดทาง"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม

"แล้วเราจะหยุดอย่างไร"

กฤตภาสมองข้อมูล

"เราไม่หยุดพวกมันทั้งหมด"

เขาตอบ

"เราแค่ต้องทำให้พวกมันเสียเวลา"

ทุกคนเงียบ

เพราะในสงครามที่ฝ่ายหนึ่งมีกำลังเหนือกว่า เวลาอาจเป็นอาวุธเดียวที่เหลืออยู่

"เขตหนึ่งถึงสาม"

กฤตภาสสั่ง

"ใช้เป็นแนวป้องกันแรก"

"เขตสี่และห้าเป็นพื้นที่สำหรับผู้ลี้ภัย"

"ห้ามให้การต่อสู้เข้าใกล้"

เขาหยุด

"ถ้าแนวหน้าแตก ทุกคนถอยทันที"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม

"แล้วถ้าถอยไม่ได้"

กฤตภาสมองแผนที่

"ถอยให้ได้"

คำตอบของเขาชัดเจน

"เราไม่ได้สู้เพื่อแลกชีวิตคนทั้งหมดกับชัยชนะ"

เขามองชื่อคนบนระบบ

"เราสู้เพื่อให้คนเหล่านี้มีวันพรุ่งนี้"

ในอีกส่วนของเมือง พิมพ์ชนกนั่งอยู่ในห้องข้อมูล

แม้ร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่จากการใช้พลังเกินขีดจำกัด แต่เธอยังคงทำงาน

มาลีเตือนหลายครั้งให้พัก

แต่พิมพ์ชนกปฏิเสธ

เพราะเธอรู้ว่าความสามารถของเธออาจเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยคนจำนวนมากได้

หน้าจอรอบตัวเต็มไปด้วยเส้นทางอนาคต

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้พยายามมองหาว่าใครจะตาย

เธอกำลังมองหาว่าใครจะรอด

"อีกสามวินาที"

เธอพูดกับเจ้าหน้าที่

"ถ้าเกิดการระเบิดตรงจุดนี้"

เธอชี้แผนที่

"อย่าใช้ทางเดินเหนือ"

เจ้าหน้าที่รีบจด

"เพราะอะไร"

พิมพ์ชนกเงียบไป

เธอไม่อยากพูดว่า

เพราะในอนาคตนั้น คนสามสิบคนจะตาย

แต่เธอตอบ

"เพราะมันจะพัง"

เธอเลือกไม่บอกทุกอย่าง

เพราะเธอเรียนรู้แล้ว

อนาคตไม่ใช่สิ่งที่ต้องเชื่อทั้งหมด

มันเป็นเพียงข้อมูล

สิ่งสำคัญคือสิ่งที่มนุษย์เลือกทำหลังจากรู้มัน

รินรดาอยู่ในเขตพลังงาน

เธอกำลังสร้างสิ่งที่ไม่เคยมีในเมืองมาก่อน

เขตตัดพลัง

พื้นที่ที่จะลดประสิทธิภาพของผู้มีพลังฝ่ายศัตรู

เธอวางอุปกรณ์หลายจุดรอบแนวเมือง

มาลีช่วยคำนวณค่าพลัง

"ถ้าเปิดเต็มกำลัง"

มาลีกล่าว

"ผู้มีพลังฝ่ายตรงข้ามจะถูกลดความสามารถประมาณเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์"

รินรดาพยักหน้า

"พอแล้ว"

มาลีมองเธอ

"เจ้าดูไม่เหมือนนักล่าที่เคยไล่ตามธันวา"

รินรดาหยุดมือ

"ข้าก็ไม่เหมือนเดิม"

เธอตอบ

"ตอนนั้นข้าคิดว่าการฆ่าคนหนึ่งคนช่วยโลก"

เธอมองเมือง

"ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าคนหนึ่งคนอาจเป็นเพียงข้ออ้าง"

มาลีเงียบ

เพราะทุกคนในเมืองกำลังเรียนรู้สิ่งเดียวกัน

ศัตรูที่แท้จริงไม่ใช่คนที่มีพลัง

แต่คือคนที่ใช้ความกลัวควบคุมมนุษย์

ขณะเดียวกัน

ในพื้นที่ฝึกใต้เมือง

ธันวายืนอยู่คนเดียว

ไม่มีอาวุธ

ไม่มีเครื่องป้องกัน

มีเพียงเขากับแก่นอนันต์

ตั้งแต่กลับมาจากฐานทดลอง เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้น

พลังนี้ไม่ใช่ของขวัญ

ไม่ใช่คำสาป

มันเป็นส่วนหนึ่งของเขา

แต่ปัญหาคือ

ส่วนหนึ่งนั้นมีเสียง

เสียงที่เคยพยายามชักนำเขา

เสียงที่บอกให้เขายอมรับความมืด

เปิดประตู

ปลดปล่อย

ทำลาย

ธันวาหลับตา

ความมืดปรากฏขึ้นในจิตใจ

เขาเห็นภาพตัวเองในนิมิต

ราชันอสูร

กองทัพด้านหลัง

โลกที่ลุกเป็นไฟ

เสียงหนึ่งดังขึ้น

"ยอมรับข้า"

ธันวายืนนิ่ง

"ไม่"

เสียงนั้นหัวเราะ

"เจ้าต้องการพลัง"

"ใช่"

"เจ้าต้องการชนะ"

"ใช่"

"เจ้าต้องการปกป้องคนเหล่านั้น"

ธันวาเงียบ

เพราะคำพูดนั้นตรงที่สุด

เขาต้องการปกป้อง

แต่ไม่ใช่ด้วยการกลายเป็นสิ่งที่เขาเกลียด

"ข้าจะใช้เจ้า"

ธันวาพูด

"แต่ข้าจะไม่กลายเป็นเจ้า"

ความมืดรอบตัวสั่น

แก่นอนันต์ตอบสนอง

แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ต่อต้าน

มันไม่ได้พยายามกลืนกิน

มันสงบนิ่ง

เหมือนยอมรับคำพูดนั้น

เมื่อธันวาลืมตา เขาพบว่ามีคนยืนอยู่ด้านหลัง

ต้นกล้า

เด็กชายถือกล่องอาหารในมือ

ธันวาถอนหายใจ

"เจ้ามาทำอะไร"

ต้นกล้าวางกล่องลง

"เอาอาหารมาให้"

"ข้ายังไม่หิว"

"ผมไม่ได้ถาม"

ธันวาหัวเราะเบา ๆ

เป็นครั้งแรกในหลายวัน

ต้นกล้ามองเขา

จากนั้นถาม

"พี่กลัวไหม"

คำถามนั้นทำให้ธันวาเงียบ

เด็กชายมองเขาตรง ๆ

"พรุ่งนี้คนจำนวนมากจะมาฆ่าพี่"

ธันวานั่งลงข้างกำแพง

"ใช่"

ต้นกล้าถาม

"แล้วพี่กลัวไหม"

ธันวาไม่ตอบทันที

เขามองแสงไฟในเมือง

มองผู้คนที่กำลังเตรียมป้องกันบ้านของตัวเอง

จากนั้นพูด

"กลัว"

ต้นกล้าแปลกใจ

เพราะเขาไม่คิดว่าธันวาจะตอบตรง ๆ

ธันวาพูดต่อ

"ผมกลัวว่าจะควบคุมพลังไม่ได้"

"กลัวว่าจะปกป้องทุกคนไม่ได้"

"กลัวว่าต่อให้พยายามแค่ไหน สุดท้ายอาจกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนเคยคิด"

ต้นกล้าเงียบ

ธันวายิ้มบาง

"แต่การกลัวไม่ใช่เหตุผลให้ทิ้งคนอื่น"

คำพูดนั้นทำให้เด็กชายมองเขานาน

"ถ้าพี่ตาย"

ต้นกล้าพูด

"เมืองจะเสียคนที่ช่วยพวกเรา"

ธันวาหันไป

"ข้าไม่ได้คิดจะตาย"

ต้นกล้าพยักหน้า

"ดี"

เขาหยิบอาหารส่งให้

"เพราะผมยังไม่ได้ขอบคุณพี่"

ธันวานิ่ง

ต้นกล้าหลบสายตา

"ผมยังไม่ชอบพี่ทั้งหมด"

ธันวายิ้ม

"ข้ารู้"

"แต่พี่ไม่ใช่ปีศาจ"

ประโยคนั้นทำให้ธันวาเงียบ

เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาเคยได้ยิน

แต่ทุกครั้งความหมายต่างกัน

ครั้งหนึ่ง โลกพูดว่าเขาเป็นปีศาจ

วันนี้ เด็กคนหนึ่งกำลังบอกว่าเขาไม่ใช่

ค่ำคืนก่อนสงครามดำเนินต่อไป

ทุกคนเตรียมพร้อม

กฤตภาสตรวจแนวป้องกันครั้งสุดท้าย

พิมพ์ชนกบันทึกเส้นทางปลอดภัย

รินรดาตรวจเขตตัดพลัง

ภาคย์ซ่อมระบบที่เสียหาย

ขุนเขาฝึกหน่วยรักษาการณ์

และธันวายืนอยู่ใจกลางเมือง

เขามองผู้คนที่เลือกอยู่

คนที่ครั้งหนึ่งเคยกลัวเขา

แต่ตอนนี้กำลังฝากชีวิตไว้กับเขา

เขาไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไร

ไม่รู้ว่าอนาคตที่พิมพ์ชนกเห็นจะเปลี่ยนได้หรือไม่

ไม่รู้ว่าราชันอสูรในนิมิตจะเกิดขึ้นจริงหรือไม่

แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง

เขาจะไม่ปล่อยให้ใครกำหนดตัวตนของเขาอีก

ไม่ใช่สถาบันอรุณ

ไม่ใช่รัฐบาล

ไม่ใช่นิมิต

และไม่ใช่ความกลัวของโลก

เสียงประกาศเวลาถอยหลังดังขึ้น

เหลือเวลาหกชั่วโมงก่อนกองกำลังศัตรูมาถึง

นครไร้ธงเข้าสู่คืนสุดท้ายก่อนสงคราม

และเป็นครั้งแรก

ที่ธันวาไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวในความมืด

เพราะด้านหลังเขา

คือผู้คนที่เลือกยืนเคียงข้าง

ไม่ใช่เพราะพวกเขาเชื่อว่าเขาเป็นวีรบุรุษ

แต่เพราะพวกเขาเชื่อว่า

เขายังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง.