ตอนที่ 97 หลักฐานที่หายไป

ตอนที่ 97 หลักฐานที่หายไป

หลังจากศาลโลกประกาศตั้งข้อหาธันวา

สถานการณ์บนโลกไม่ได้ดีขึ้น

แต่กลับเลวร้ายลง

ฝ่ายที่เชื่อว่าธันวาคือภัยคุกคาม

ใช้การไม่เข้าร่วมศาลเป็นหลักฐานโจมตีเขา

ฝ่ายที่เริ่มสงสัยรัฐบาล

กลับพบว่าหลักฐานหลายส่วนถูกปิดกั้น

ถูกลบ

และหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เหมือนมีใครบางคนกำลังควบคุมว่า

โลกจะได้รู้ความจริงมากแค่ไหน

ในนครไร้ธง

พิมพ์ชนกกำลังตรวจสอบข้อมูลจากหลายแหล่ง

เธอพบสิ่งผิดปกติซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไฟล์ที่เคยมีอยู่

หายไป

บันทึกที่ควรเข้าถึงได้

ถูกลบ

รายงานการทดลองของสถาบันอรุณ

บางส่วนถูกแทนที่ด้วยข้อมูลปลอม

ภาคย์มองระบบ

สีหน้าของเขาเคร่งเครียด

"มีคนกำลังแก้ไขข้อมูลย้อนหลัง"

เขาพูด

กฤตภาสถาม

"ระดับไหน"

ภาคย์ตอบ

"ระดับที่ไม่ควรมีใครทำได้"

เขาหยุด

"นอกจากคนที่อยู่ในระบบตั้งแต่ต้น"

ทุกคนเงียบ

เพราะนั่นหมายความว่า

ศัตรูไม่ได้เพียงซ่อนความจริง

แต่ยังคงมีอำนาจในการเปลี่ยนแปลงมัน

ธันวายืนมองข้อมูล

เขาเริ่มเข้าใจ

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การเปิดเผยสิ่งที่เกิดขึ้น

แต่เป็นการรักษาความจริง

ก่อนที่มันจะถูกลบหายไป

ในขณะเดียวกัน

ที่ไหนสักแห่งนอกนครไร้ธง

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังหลบหนี

เธอสวมเสื้อคลุมธรรมดา

ไม่มีอุปกรณ์พิเศษ

ไม่มีผู้คุ้มกัน

แต่ในมือของเธอ

มีกล่องข้อมูลขนาดเล็ก

สิ่งที่อยู่ภายใน

อาจเปลี่ยนอนาคตของโลก

ชื่อของเธอคือ

เพียงฟ้า

อดีตนักวิทยาศาสตร์ของสถาบันอรุณ

เธอเคยเป็นหนึ่งในทีมวิจัยโครงการนิมิตปฐมกาล

แต่แตกต่างจากนักวิทยาศาสตร์คนอื่น

เธอไม่ได้เห็นธันวาเป็นผลลัพธ์ของการทดลอง

เธอเห็นเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

หลายปีก่อน

เธอเคยตั้งคำถาม

ทำไมต้องเลือกอนาคตที่เลวร้ายที่สุด

ทำไมต้องสร้างความกลัวให้คนทั้งโลก

และคำถามเหล่านั้น

ทำให้เธอค้นพบสิ่งที่ไม่ควรรู้

ต้นฉบับของโครงการนิมิตปฐมกาล

ข้อมูลก่อนถูกแก้ไข

ข้อมูลที่แสดงว่า

ใครเป็นคนเลือกภาพราชันอสูร

และใครเป็นคนอนุมัติทั้งหมด

เพียงฟ้ารู้ว่า

ถ้าข้อมูลนี้ถูกเปิดเผย

มันจะเปลี่ยนทุกอย่าง

แต่เธอก็รู้เช่นกัน

ว่าคนที่ซ่อนความจริง

จะไม่ปล่อยให้มันออกมา

ง่าย ๆ

คืนนั้น

เพียงฟ้าเดินเข้าไปในอาคารร้าง

เธอเปิดอุปกรณ์สื่อสาร

ส่งข้อความหนึ่งออกไป

ปลายทาง

นครไร้ธง

ข้อความสั้นมาก

"ข้ามีหลักฐานต้นฉบับ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

คำตอบกลับมา

"ส่งตำแหน่ง"

เพียงฟ้าพิมพ์ตอบ

แต่ก่อนจะกดส่ง

เธอหยุด

เพราะรู้สึกถึงบางอย่าง

เงียบเกินไป

ไม่มีเสียง

ไม่มีการเคลื่อนไหว

แต่ประสบการณ์จากสถาบันอรุณบอกเธอ

เธอไม่ได้อยู่คนเดียว

ทันใดนั้น

กระจกด้านข้างแตก

เสียงกระสุนดังขึ้น

เพียงฟ้ากลิ้งหลบ

เธอไม่ใช่นักรบ

ไม่มีพลัง

แต่เธอเตรียมตัวมาแล้ว

เธอหยิบอุปกรณ์ขนาดเล็กออกมา

และกดปุ่ม

ข้อมูลทั้งหมดเริ่มส่งออก

มือของเธอสั่น

เพราะรู้ว่าเวลาเหลือน้อย

ชายชุดดำเดินเข้ามา

ไม่มีสัญลักษณ์

ไม่มีชื่อ

ไม่มีตัวตน

เพียงฟ้ามองเขา

"พวกคุณกลัวความจริงขนาดนั้นเลยหรือ"

ชายคนนั้นไม่ตอบ

เพียงฟ้าหัวเราะเบา ๆ

"แปลกนะ"

"พวกคุณสร้างอนาคตปลอมขึ้นมา"

"แต่กลับกลัววันที่คนรู้ว่ามันปลอม"

ชายคนนั้นยกอาวุธ

แต่ก่อนที่เขาจะยิง

ข้อมูลชุดสุดท้ายถูกส่งออกสำเร็จ

เพียงฟ้ายิ้ม

เพราะอย่างน้อย

เธอทำสำเร็จแล้ว

หลังจากนั้น

เสียงปืนดังขึ้น

และโลกก็สูญเสียหนึ่งในคนที่รู้ความจริง

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

นครไร้ธงได้รับข้อความ

ไม่ใช่ไฟล์เต็ม

ไม่ใช่ข้อมูลทั้งหมด

แต่เป็นส่วนหนึ่ง

ภาคย์เปิดไฟล์

ทุกคนรวมตัวกัน

บนหน้าจอปรากฏข้อความ

"ข้อมูลต้นฉบับโครงการนิมิตปฐมกาล"

พิมพ์ชนกรีบตรวจสอบ

"นี่เป็นของจริง"

เธอพูด

ธันวาถาม

"รู้ได้อย่างไร"

เธอตอบ

"ลายเซ็นข้อมูล"

"มันไม่เหมือนกับไฟล์ที่เราเคยมี"

"ของเดิมไม่ได้ถูกแก้ไข"

พวกเขาเปิดเอกสาร

ข้อมูลแรกทำให้ทุกคนหยุด

เพราะมันแสดงรายละเอียดที่ไม่เคยปรากฏ

โครงการนิมิตปฐมกาล

มีผู้ร่วมสร้างหลายฝ่าย

แต่ผู้อนุมัติสุดท้าย

ไม่ใช่ศาสตราจารย์อธิป

ชื่อหนึ่งปรากฏ

ผู้ควบคุมโครงการนอกระบบ

ไม่มีตำแหน่ง

ไม่มีประวัติ

ไม่มีข้อมูลส่วนตัว

เพียงชื่อเดียว

"ผู้สังเกตการณ์"

ทุกคนเงียบ

เพราะนี่คือสิ่งที่พวกเขาตามหา

คนที่อยู่เบื้องหลัง

แต่ข้อมูลยังไม่จบ

ไฟล์ถัดไปเปิดขึ้น

เป็นบันทึกเสียงของเพียงฟ้า

เสียงของเธอดังขึ้น

"ถ้าใครได้รับข้อมูลนี้"

"แสดงว่าข้าไม่สามารถเปิดเผยด้วยตัวเองได้"

เธอหยุด

เสียงในบันทึกสั่นเล็กน้อย

"สิ่งที่พวกเราทำในสถาบันอรุณ"

"ไม่ใช่การทำนายอนาคต"

"แต่เป็นการเลือกเส้นทาง"

ธันวาฟังอย่างตั้งใจ

"พวกเขาไม่ได้ต้องการรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร"

"พวกเขาต้องการดูว่า"

"มนุษย์จะถูกผลักไปไกลแค่ไหน"

เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนประโยคสุดท้ายดังขึ้น

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาไม่คาดคิด"

"ธันวา"

ทุกคนมองเขา

"เขาไม่ควรเป็นตัวแปร"

"เขาควรเป็นผลลัพธ์"

"แต่เขากลับเลือกเอง"

บันทึกจบลง

ไม่มีใครพูด

เพราะคำพูดนั้นยืนยันสิ่งที่ธันวารู้มาตลอด

เขาไม่ใช่ผู้ถูกเลือก

เขาไม่ใช่ผู้ถูกกำหนด

เขาเป็นคนที่ถูกสร้างสถานการณ์ขึ้นมา

แต่ยังเลือกเส้นทางของตัวเอง

ดารินทร์มองหน้าจอ

"เพียงฟ้าเสียชีวิตเพื่อสิ่งนี้"

กฤตภาสกำหมัด

"และคนที่ฆ่าเธอ"

"ยังอยู่"

ธันวาไม่ได้ตอบ

เขามองข้อมูล

โดยเฉพาะคำหนึ่ง

ผู้สังเกตการณ์

คนที่ไม่ได้ต้องการชนะ

ไม่ได้ต้องการทำลาย

แต่กำลังดู

ว่ามนุษย์จะเลือกอะไร

พิมพ์ชนกเปิดข้อมูลส่วนสุดท้าย

มีพิกัดหนึ่งปรากฏ

ไม่ใช่สถานที่บนโลก

แต่เป็นจุดที่ไม่มีอยู่ในแผนที่

เธอพูดเบา ๆ

"นี่อาจเป็นที่ที่ทุกอย่างเริ่ม"

ธันวามองพิกัด

เขารู้ทันที

หลังจากหนีมาตลอด

หลังจากถูกไล่ล่า

หลังจากพยายามพิสูจน์ตัวเอง

ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาต้องเดินไปหาต้นกำเนิด

ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น

แต่เพื่อถามคำถาม

ทำไมเขาถึงถูกเลือก

และใครกันแน่

ที่กำลังมองโลกทั้งใบ

เหมือนเป็นเพียงการทดลองหนึ่ง.