บทที่ 1

วันนี้บรรยากาศระหว่างพ่อกับแม่แปลกมากจนฉันนึกสงสัย ว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ลางบอกเหตุบางอย่างบอกฉันว่าวันนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา

ทุกครั้งพ่อกับแม่จะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ผิดกับครั้งนี้ที่ทั้งสองเงียบจนฉันรู้สึกถึงความผิดปกติ

แม่ของฉันเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยชื่อดังในจังหวัดมหาสารคาม

พ่อของฉันดูแลหอพักนักศึกษา ซึ่งถือว่าเป็นกิจการของที่บ้านก็ว่าได้เงินรายได้หลักครอบครัวฉันคือการเก็บค่าเช่าทั้งหอพัก ทั้งตึกแถว

“ปลาย” พ่อเดินมาเคาะประตูห้องฉันในเย็นวันหนึ่ง ตอนนี้ฉันเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ โรงเรียนหนึ่งในอำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม

“ค่ะ พ่อ” พ่อเดินเข้ามาในห้องหน้าตาของพ่อค่อนข้างซีดเซียว เหมือนคนกำลังมีความทุกข์ใจ

“พ่อจะกลับไปอยู่เชียงใหม่ ปลายจะอยู่ที่นี่กับแม่หรือจะไปกับพ่อ” ฉันในวัยสิบห้าเพิ่งจะก้าวจากเด็กหญิงมาเป็นนางสาว คำถามของพ่อทำให้หัวใจฉันชาวาบไปทั้งตัว ฉันกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่แน่ใจ พ่อเห็นว่าฉันยังไม่ได้พูดอะไรท่านเลยพูดต่อ

“แม่จะเรียนต่อดอกเตอร์ คงไม่มีเวลาดูแลปลาย” คำบอกของพ่อทำให้ฉันเข้าใจแล้ว ฉันคงไม่มีทางเลือกสินะ

“ค่ะ ปลายเข้าใจ”

“พ่อกับแม่หย่ากันแล้ว แต่เราสองคนรักปลายนะลูก”

“ค่ะ ปลายเข้าใจค่ะพ่อ” นี่คงเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของครอบครัวเรา พ่อแม่หย่าร้าง ต้องย้ายที่อยู่ พ่อกับแม่ตัดสินใจขายหอพักเพราะไม่มีคนดูแล เงินที่ได้พ่อกับแม่แบ่งกัน และส่วนหนึ่งคือทุนการศึกษาของฉัน

ถามว่าฉันเสียใจไหมที่พ่อแม่แยกทางกัน ก็เสียใจนะ แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อพวกท่านตัดสินใจแล้ว และฉันคงไม่ทำตัวเป็นภาระให้พวกท่านทุกข์ใจอีกกับเรื่องนี้

พวกท่านคงทุกข์ใจอยู่แล้ว

ใครจะอยากแยกทางกัน

บ้านย่าที่เชียงใหม่อยู่ในอำเภอแม่ริม ห่างจากตัวจังหวัดเชียงใหม่นิดเดียว ฉันเลยได้เรียนในตัวจังหวัดเชียงใหม่

สิ่งที่กลัวที่สุดของการย้ายโรงเรียนคงหนีไม่พ้นเพื่อน ถามว่ากังวลไหม แน่นอนว่าฉันกังวลใครจะไม่กังวลเรื่องนี้ แต่เมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องทำ อย่างไรเสียฉันก็ต้องเจอเพื่อนใหม่

ในวันเปิดเทอมวันแรกของมอสี่เทอมสอง วันที่ทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล

“วันนี้เรามีนักเรียนใหม่มาเรียนกับเราด้วยนะคะ เชิญแนะนำตัวค่ะ”

คุณครูประจำชั้นให้ฉันแนะนำตัว ความตื่นเต้นยังมีไม่มาก ฉันแอบสั่นนิด ๆ เมื่อต้องยืนอยู่ท่ามกลางคนหน้าตาดีทั้งห้อง ขอย้ำว่าหน้าตาดีทั้งห้อง เด็กเหนือหน้าตาดีอย่างนี้สินะ ส่วนฉันที่เป็นเด็กอีสาน ตัวดำ ๆ หน้าบาน นิยามของหน้าตาฉันคงเป็น...

ขี้เหร่ สวยน้อย หรือ ยังสวยไม่พอ

“สวัสดีค่ะ เราชื่อปลายฟ้า ชื่อเล่นปลาย เรามาจากมหาสารคาม ย้ายมาอยู่ที่นี่กับพ่อ เราคงต้องรบกวนทุกคนอีกเยอะนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้า” ฉันใส่คำว่า‘เจ้า’ลงไปในท้ายประโยค เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ได้มากทีเดียว เท่านี้ก็ทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมา

“นั่งตรงนั้นนะ ที่ว่างข้างหนุ่มหล่อของห้อง” อาจารย์ชี้ไปยังที่ว่างข้างหนุ่มหล่อของห้อง เขาหล่อจริง แต่เพราะเขานั่งหน้าสุดเลยไม่มีใครอยากนั่งข้างเขาสินะ

“สวัสดี”

“หวัดดี เราภูผานะ” รอยยิ้มของเขาทำฉันแทบเป็นลมด้วยหัวใจที่เต้นแรง นี่ใช่ไหมตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

ไม่ไหวแล้วใจข่อยสิวายเอา

นอกจากผาจะหล่อเหลาแล้วเขายังหัวดีสุด ๆ ชนิดที่ทุกคนในห้องต้องขอให้เขาช่วยติวหนังสือให้ แต่เพราะฉันนั่งข้างเขา ความพิเศษจึงมีมากกว่าคนอื่น เขาติวให้ฉันตลอดเพราะฉันยังอ่อนอยู่หลายต่อหลายวิชา

“ผา อธิบายเคมีตรงนี้ให้ปลายหน่อยสิ” ฉันขอเขาให้อธิบายวิชาที่อาจารย์เพิ่งสอนไปเมื่อวาน ยังไม่รู้สึกเข้าใจอะไรเลยสักอย่าง อีกไม่กี่วันต้องสอบกลางภาคแล้ว

“เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน” กลางกันยา หรือ แนนยกมืออีกคนว่าไม่เข้าใจวิชานี้

“ได้ เดี๋ยวเราติวให้หลังเลิกเรียน” ตอนเย็นหลังเลิกเรียนพวกเราหลายคนจับกลุ่มติวหนังสือก่อนกลับบ้าน เพราะนั่งใกล้ผาทำให้เขากลายเป็นเพื่อนสนิทของฉันโดยปริยาย

มอสี่เทอมสองผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวตัวดำ ตอนนี้ขาวขึ้นมาอีกนิด ถึงจะไม่ขาวเท่าเพื่อนคนอื่น ๆ แต่ก็ขาวขึ้น เนียนขึ้นกว่าตอนที่ย้ายมาใหม่ ๆ

และอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันได้ค้นพบคือ ฉันกำลังมีความรัก หรือที่เรียกว่าการแอบรักเพื่อน ใช่ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันแอบรักผา ความลับที่ไม่มีใครรู้นอกจากตัวฉันเอง  

พอขึ้นมอห้าเป็นช่วงที่ทุกคนเริ่มค้นหาตัวเองว่าชอบอะไร อยากเรียนอะไร สำหรับฉัน ไม่มีวิชาที่อยากเรียนในหัวเลย ฉันเรียนอะไรหรือเป็นอะไรก็ได้ ขอแค่รายได้พอเลี้ยงตัวเองก็พอ นั่นคือสิ่งที่พ่อบอกฉันตลอด ซึ่งแม่เองก็บอกฉันด้วยประโยคเดียวกันกับพ่อ

ถึงท่านทั้งสองจะแยกทางกัน แต่ท่านก็ยังห่วงใยและรักฉันเสมอ ทั้งสองฝ่ายต่างให้เงินฉันมากกว่าเด็กในวัยเดียวกันจะได้รับ เพราะท่านอยากชดเชยกับสิ่งที่ท่านตัดสินใจแยกทางกัน