บทที่ 2

บรรยากาศอันอบอุ่นกลมเกลียวนั้น กลับทำให้ผมกับลูกชายดูเหมือนคนแปลกหน้าที่พลัดหลงเข้ามาในบ้านของคนอื่น

"ซู่เฟิง..."

ฉู่เวยเวยรีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินมารับเสื้อคลุมจากมือผมที่หน้าประตู

"เจ้าของบ้านเช่าของเยี่ยนซูจู่ๆ ก็ขายบ้านกะทันหัน แล้วไล่สองพ่อลูกออกมา"

“พวกเขายังหาที่พักใหม่ไม่ได้ คุณช่วยให้พวกเขามาพักที่นี่ชั่วคราวสักระยะได้ไหม...”

ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงมองดูคนรับใช้ขนของของผมกับลูกชายเข้าไปไว้ในห้องเก็บของทีละชิ้น

ลู่เยี่ยนซูเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีถ่อมตัว แต่ความได้ใจบนใบหน้ากลับปิดไม่มิด

“ขอโทษนะพี่เจียง สุขภาพผมไม่ค่อยดี ต้องอยู่ห้องที่แสงส่องถึงและอากาศถ่ายเทสะดวก เวยเวยเลยยกห้องนอนใหญ่ให้ผม”

ห้องนอนของลูกชายก็ถูกลู่หยาหย่าเข้ามายึดไปเช่นกัน

หุ่นโมเดลอุลตร้าแมนที่เขาพวกรักที่สุดถูกลู่หยาหย่าโยนทิ้งออกมา จนแขนขาหักกระจัดกระจาย

อยู่ๆ ฉู่เวยเวยเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

"ซู่เฟิง ถ้าคุณไม่เห็นด้วยล่ะก็ ฉันไปหาที่อยู่ใหม่ให้พวกเขา..."

"ผมเห็นด้วยนะ"

ผมยื่นมือไปตรงหน้าเธอ

“ค่าเช่าเมียยังคงคิดราคาเดิม แต่ค่าพักอาศัยในบ้านผมกับค่าที่คุณนอนเป็นเพื่อนพวกเขา ต้องคิดแยกต่างหาก"

เสียง "เพียะ" ดังสนั่น

ฉู่เวยเวยขว้างเสื้อคลุมของผมลงกับพื้นอย่างแรง สีหน้ามืดครึ้มราวกับหมึกดำ

"เจียงซู่เฟิง คุณบ้าไปแล้วหรือไง?"

"พูดจาบ้าๆ อะไรต่อหน้าลูก? ตอนนี้คุณไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ไม่มียางอายแล้วใช่ไหม?"

ผมได้แต่หัวเราะเยาะในใจ

คนที่พาผู้ชายคนอื่นกับลูกของเขาเข้ามาอยู่ในบ้านคือเธอ แต่กลับหาว่าผมที่พูดความจริงเป็นคนไร้ยางอาย

ฉู่เวยเวยจูงมือสองพ่อลูกลู่เยี่ยนซูเดินไปทางประตูบ้าน

ตอนที่เดินผ่านผม เธอก็ปาบัตรธนาคารใส่หน้าผมอย่างแรง

"ยี่สิบล้าน! พอไหม?"

"ให้เกียรติแล้วไม่ชอบ งั้นคุณก็ไปใช้ชีวิตอยู่กับเงินเลยไป!"

หลังจากภายในบ้านเงียบสงบลง ลูกชายก็สะอื้นไห้แล้วหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดหน้าให้ผม

ตอนนั้นเองผมถึงรู้ว่ามุมตาถูกขอบบัตรธนาคารบาดจนเลือดออก

“พ่อครับ เป็นเพราะเฉินเฉินป่วย พ่อเลยต้องถูกแม่ทำร้ายจิตใจทุกวัน”

ผมกอดลูกชายไว้แน่นในอ้อมแขน

"พ่อไม่โกรธหรอกครับ รอเฉินเฉินผ่าตัดเสร็จหายดีแล้ว พ่อก็มีความสุขแล้ว..."

ลูกชายที่ตั้งแต่เล็กต้องฟังนิทานก่อนนอนจากแม่ทุกคืน หลับไปทั้งน้ำตาในอ้อมแขนของผม

ผมมองคิ้วที่ขมวดแน่นของเขา หัวใจผมก็เจ็บปวดราวกับถูกรถทับ

ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกที่เคยมีความสุขและสมบูรณ์แบบ เริ่มเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

คงเริ่มจากตอนที่ภรรยาของลู่เยี่ยนซูเสียชีวิตลง แล้วกลัวว่าเขาจะคิดสั้น ฉู่เวยเวยจึงไปอยู่เป็นเพื่อนและคอยปลอบใจเขาทุกค่ำคืน

ความถี่มันมากเสียจนการที่เธอกลับมาบ้านตัวเอง กลายกลับถูกพวกปาปารัสซี่เข้าใจผิดว่าเธอแอบคบชู้ไปเสียอย่างนั้น

เป็นเพราะฉู่เวยเวยกังวลว่าลู่หยาหย่าที่ไม่มีแม่จะถูกเพื่อนที่โรงเรียนรังแก เธอก็เลยไปร่วมงานประชุมผู้ปกครองของเด็กคนนั้นไม่เคยขาดสักครั้ง

แม้กระทั่งวันเด็กหรืองานเลี้ยงวันเกิดก็ไม่เคยพลาดเลยสักหน

จนเป็นเหตุให้ลูกชายของผมถูกมองว่าเป็นลูกของเมียน้อย และต้องทนรับการกลั่นแกล้งสารพัดที่โรงเรียน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ลูกชายหัวใจวายจนหมดสติ ผมโทรหาฉู่เวยเวยนับครั้งไม่ถ้วน แต่สายไม่เคยว่าง

พอไปถึงโรงพยาบาล กลับได้รับแจ้งว่าหมอทุกคนถูกเรียกไปดูแลแผลถลอกของลู่หยาหย่า

ลูกชายหัวใจหยุดเต้นไปถึงสามครั้ง ผมต้องยอมคุกเข่าโขกหัวกับพื้นจนเลือดอาบเต็มหน้า กว่าจะรั้งตัวหมอไว้ได้สักคนเพื่อยื้อชีวิตของลูกชายกลับมา

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้ากระเป๋าเดินทาง

อุ้มลูกชายที่กำลังหลับสนิทขึ้นมา แล้วเดินจากบ้านที่แปรเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิมหลังนี้โดยไม่มีความอาลัยอาวรณ์

หลังย้ายมาอยู่ที่ใหม่ครบหนึ่งสัปดาห์ ฉู่เวยเวยก็ยังไม่ส่งข้อความมาสักข้อความ

ตรงกันข้าม ข้อความจากลู่เยี่ยนซูกลับส่งเข้ามาแทบไม่ขาดสาย

ล้วนแล้วแต่เป็นการแชร์ข่าวนิตยสารฮ่องกงที่รายงานเรื่องที่พวกเขาไปเที่ยวด้วยกัน ราวกับกลัวว่าผมจะไม่เห็นมันอย่างนั้นแหละ

ผมกดเปิดดูด้วยใบหน้าเรียบเฉย สถานที่ที่พวกเขาไปล้วนเป็นสถานที่ที่ผมกับลูกชายเคยอยากจะไปทั้งนั้น

แม้แต่สำนักข่าวที่รายงาน ก็เป็นเจ้าเดียวกับที่เคยทำข่าวงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ของผมกับฉู่เวยเวย

"ขอโทษด้วยนะครับพี่เจียง ผมเองก็ช่วยเตือนเวยเวยให้จ่ายเงินปิดข่าวกับพวกปาปารัสซี่แล้ว แต่เธอยืนกรานบอกว่าพี่น่ะมีเงินตั้งเยอะแยะ"

“เรื่องนี้เริ่มจากผม งั้นผมขายนาฬิกาที่เวยเวยซื้อให้ แล้วเอาเงินไปลบข่าวให้พี่ดีไหมครับ?”

ลู่เยี่ยนซูแอบถ่ายรูปของขวัญที่ฉู่เวยเวยซื้อให้แบบเนียนๆ หวังจะปั่นหัวส่งผลกระทบจิตใจผม

เพราะถ้าเป็นผมในอดีต เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้คงพุ่งไปหาลู่เยี่ยนซูและพังทุกอย่างทิ้งไปแล้ว

แต่ตอนนี้ผมเพียงตอบกลับไปอย่างเรียบเฉยว่า “งั้นก็รบกวนด้วย”

ฝั่งของลู่เยี่ยนซูขึ้นสถานะว่ากำลังพิมพ์ข้อความอยู่นานมาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งอะไรใหม่กลับมาอีกเลย

ในตอนที่ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะสงบปากสงบคำไปได้สักพัก จู่ๆ บัญชีธนาคารของผมก็มีเงินโอนเข้ามาถึงสิบล้าน

และในวินาทีที่ผมมองเห็นข้อความบันทึกช่วยจำการโอนเงิน เลือดทั่วทั้งร่างกายของผมก็เหมือนไหลย้อนกลับทันที!