Chapter 34

“ระหว่างเรา ขอเป็นสถานะอย่างอื่นที่ไม่ใช่เจ้านายกับเลขาได้ไหม”

ตึกตัก ตึกตัก…หัวใจนาราสั่นรัวและเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกอกอยู่แล้ว

“อยากให้นาราอยู่ในสถานะอะไรล่ะคะ”

“แล้วนาราอยากให้ผมเป็นใครในชีวิตนาราล่ะ”

“คุณการันต์...อย่าถามกลับแบบนี้สิ” นาราก้มหน้างุดกัดปากตัวเอง เธอรู้อยู่ในใจว่าคำตอบที่แท้จริงของเธอคืออะไร แต่...

“นารามีสิทธิ์เลือกได้ด้วยเหรอคะ”

นารายังคงก้มหน้านิ่ง พร้อมแววตาที่ฉาบด้วยประกายจากหยดน้ำที่ค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมา ความรู้สึกในใจของนาราตอนนี้เริ่มเปลี่ยนจากสุขเป็นเศร้า อย่างที่เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน

“นารา...เป็นอะไรไป ผมพูดอะไรผิดไปรึเปล่า ผมขอโทษ” การันต์ที่กำลังจ้องมองหน้าคนตรงหน้ารู้สึกตกใจอย่างมาก ที่เห็นนัยน์ตาอีกคนเศร้าและเหมือนกำลังจะร้องไห้ เขารีบลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ นารา โอบไหล่เธอไว้ พลางสลับกับลูบหัวหญิงสาวขึ้นลงเพื่อปลอบประโลม

“โธ่...นาราของผม โตแล้วร้องไห้ขี้แยเป็นเด็กไปได้ คุณคิดไปไกลแล้ว คนดีของผม” ยิ่งปลอบ ดูเหมือนว่าน้ำตาอีกคนยิ่งร่วงผล็อยไหลลงมาอาบสองแก้ม

“นาราไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองขนาดนั้นหรอกค่ะ เราสองคนแทบไม่มีอะไรที่เทียบเคียงกันได้เลยนะ”

“นารา…มองหน้าผม” การันต์เอ่ยขึ้นพร้อมใช้สองมือจับใบหน้าของคุณเลขาสาวไว้ ทำให้นาราต้องเงยหน้าขึ้นไปตามแรงมือเพื่อสบตากับคุณเจ้านายของเธอ

“ผมคิดว่าผมชอบคุณตั้งแต่วันแรกที่เจอ”

“แต่วันนั้น คุณยังโกรธ ยังเกลียดนาราอยู่เลย แถมฉันยังซุ่มซ่ามทำสูทคุณเปื้อนอีก”

“นั่นน่ะสิ คุณจำวันที่ผมพาคุณไปนอนที่บ้านได้ไหม ทุกวันนี้ผมยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น คุณทำให้ผมคลั่งคุณขึ้นทุกวันจนผมแทบจะบ้า” ประโยคสารภาพความในใจประโยคนี้ทำนาราตาโต หัวใจของเธอเริ่มกลับมาเต้นแรงอีกรอบ

“คุณการันต์คิดกับนาราแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ”

“ครับ ผมคิดแบบที่ผมพูด ทีนี้…เราเปลี่ยนสถานะกันได้หรือยังครับ” การันต์เอ่ยถามอีกครั้ง

“จากเจ้านายลูกน้อง เป็นพี่ชายน้องสาวเหรอคะ” นาราเองยังคงจำกัดสถานะของเธอเอาไว้ไม่ให้เกินเลยไปกว่าที่ควรจะเป็น แม้ใจจะอยากแค่ไหนก็ตาม

“เฮ้อ...เหนื่อยใจจัง” การันต์ถอนหายใจยาว สองมือประคองใบหน้าสวยหวาน ก่อนโน้มตัวไปจูบประทับที่หน้าผากนาราเบาๆ

“ถ้านาราให้ผมเป็นแค่พี่ชาย คิดเหรอว่าผมจะยอม”

“มันไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอคะ”

“ผมรีบครับ เราสองคนลองมาคบกันในสถานะคนรักดีไหม เป็นคู่ชีวิต เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกัน ผมรู้ว่านาราคิดยังไงกับผม ไม่งั้นนาราคงไม่ยอมมอบความเวอร์จิ้นให้ผมหรอก...ใช่ไหมล่ะ”

“คุณการันต์…พอแล้วค่ะ นาราเขิน!!”

“ตกลงคบไหมครับ?”

“อื้อ...คบก็คบค่ะ”

“คบแล้วห้ามเลิกกับผมนะ”

“คุณนั่นแหละ จะทิ้งนาราไปซะก่อน”

นาราที่ตอนแรกนิ่งเงียบ ตอนนี้ตาเริ่มเป็นประกายและค่อยๆ ยิ้มหวานส่งไปให้ชายหนุ่ม ก่อนเขาจะดึงเธอเข้ามากอด ลูบหัว แล้วจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากอีกครั้ง

“ทำผมคลั่งขนาดนี้ จะให้ผมทิ้งนาราได้ยังไงล่ะ” การันต์พูดไปก็จูบก็หอมอีกคนไป ก่อนผละตัวออกมาจ้องมองใบหน้าที่งดงามเกลี้ยงเกลาของเลขาสาวที่เพิ่งขยับสถานะเป็นคนรัก จนคนถูกมองแทบละลายอยู่ตรงนั้น

ในระหว่างที่อีกคนกำลังบิดตัวเขิน การันต์ก็หยิบของบางอย่างที่เตรียมไว้ในกระเป๋าด้านในสูทออกมา แล้วค่อยๆ เปิดกล่องหยิบของสิ่งนั้นยื่นให้กับคนรัก

“สร้อยข้อมืออันนี้ เป็นสร้อยคู่ไว้แทนใจผมกับนารานะ ถ้าเป็นไปได้ ใส่ไว้ทุกวันนะครับ ผมตั้งใจซื้อมาให้เลยนะ” นารานิ่งเงียบระหว่างที่การันต์สวมสร้อยข้อมือให้

“ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นนี้นะคะ แต่...พ่อแม่ของคุณจะยอมรับนาราเหรอคะ อย่างที่บอก ฐานะของเราสองคนต่างกันมากนะคะ พ่อแม่ของคุณน่าจะอยากให้คุณได้แต่งงานกับผู้หญิงที่มีหน้ามีตาในสังคม มีฐานะเทียบเท่ากันมากกว่า”

“อย่าคิดเองเออเองแบบนั้นสิครับ ของแบบนี้คงต้องค่อยๆ หาวิธีบอกแหละ แล้วพ่อแม่ผมก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้น ดูจากที่ผ่านมาสิ พวกเขารักคุณนะนารา”

เมื่อสวมสร้อยเสร็จ การันต์ดึงมือนาราขึ้นมาจูบซับเบาๆ พร้อมกับมองหน้าเธอด้วยนัยน์ตาหวานฉ่ำ

คำอธิษฐานที่วัดพระใหญ่เมื่อบ่าย มันช่างสัมฤทธิ์ผลเร็วกว่าที่ทั้งคู่คาดคิดไว้เสียอีก...