คลั่งรักแฟนรีเทิร์น

"พี่น่าจะบอกฉันก่อนว่าจะมา...!!!"

จางเจี๋ย เอ่ยเป็นประโยคแรกเมื่อเขาผลักประตูห้องทำงานของตัวเองเข้าไปแล้วพบชายร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่

เพิ่งมีคนโทรไปปลุกจางเจี๋ยเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี้เองว่าญาติผู้พี่ของเขามาถึงกรุงเทพฯ แล้ว และอยู่ที่โรงแรมแล้วด้วย จางเจี๋ยที่กำลังงัวเงียแทบจะสร่างเมาในพริบตา เขาผลักร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวคู่ขาออกไปแล้วรีบกระโจนอาบน้ำล้างหน้าแต่งตัวเพื่อลงมาที่ห้อง "ท่านประธาน" ทันที

บัดนี้ หยางหลงเหวิน ลูกพี่ลูกน้องก็ยืนอยู่ตรงนั้น อีกฝ่ายหันกลับมา สีหน้าเย็นชาเรียบเฉย มีเพียงคิ้วเข้มที่ยกขึ้นเล็กน้อย

"เอ่อ...ถ้าฉันรู้ว่าพี่จะมา จะได้เตรียมตัวต้อนรับให้ดีกว่านี้" จางเจี๋ยบอกเก้อๆ

"นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่บอกนายก่อน เพราะนายจะได้ไม่มีเวลาเก็บกวาดอะไรก็ตามที่ไม่อยากให้ฉันเห็น"

"แหม อะไรกันพี่ พูดอะไรอย่างนั้น"

จางเจี๋ยหัวเราะแหยๆ ยกมือปาดเหงื่อทั้งที่หน้าผากยังแห้ง

"พี่ไม่ไว้ใจฉันใช่ไหม ถึงได้มาหากันปุบปับแบบนี้...ฉันไม่คิดเลยนะว่าพี่จะยอมมา คุณตาสั่งให้พี่กลับมากรุงเทพฯ ตั้งหลายครั้งแต่พี่ก็ปฏิเสธทุกครั้ง"

"ครั้งนี้ฉันก็ไม่อยากมา"

"งั้น พี่มาทำไม"

จางเจี๋ยสีหน้าล่อกแล่ก ไม่มีมาดของผู้บริหารสูงสุดของโรงแรมห้าดาวเลยแม้แต่น้อย

หลงเหวินยังคงมองตรงมาที่ลูกพี่ลูกน้อง สีหน้ากึ่งระอาใจ

"เพราะปู่สั่ง ปู่บอกว่าถ้าขืนปล่อยให้นายบริหารโรงแรมต่อไปอีกวันเดียว ที่นี่คงกลายเป็นซ่องโจรและคงไม่มีลูกค้าชั้นดีที่ไหนกล้ามาเหยียบอีกแล้ว"

"โอ้โห ตาก็พูดเกินไป"

จางเจี๋ยหัวเราะ และแปลกใจที่หลงเหวินพยักหน้า

"ใช่ ฉันว่าปู่พูดเกินไป ที่นี่ก็ไม่ได้แย่นัก พนักงานของนายทำงานกันได้ดีมาก..."

"นั่นน่ะสิ..."

"แต่เรื่องที่นายแอบใช้บางส่วนของที่นี่ทำเป็นคาสิโน เปิดเลาจ์ และยังให้บริการลูกค้าจำพวกมาเฟียธุรกิจมืด นั่นคือเรื่องจริงไม่ใช่หรือไง...ฉันขอสั่งให้นายเคลียร์ทุกอย่างให้หมดภายใน 24 ชั่วโมง และต้องเดินทางกลับไต้หวันทันทีที่เก็บกวาดขยะของนายแล้วเสร็จ"

"พี่ใหญ่!"

"นั่นคือคำสั่งของท่านประธานใหญ่หยางซื่อหมิง..." ชายหนุ่มหมายถึงปู่และตาของทั้งคู่ เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูและเอ่ยอย่างเยือกเย็น

"นายเหลือเวลาอีก 23 ชั่วโมง 59 นาที รีบจัดการได้แล้ว"

* * * * * 

เพียงแค่ครึ่งเช้า ข่าวการมาเยือนของ "ประธานหยาง" จากสำนักงานใหญ่ที่ไต้หวันก็แพร่กระจายไปทั่วโรงแรม

ในห้องประชุมผู้บริหาร ผู้อำนวยการหลายแผนกที่เป็นคนของจางเจี๋ย นั่งหน้าซีดเหงื่อตกกันเป็นแถวทั้งที่เครื่องปรับอากาศทำงานเย็นเฉียบ

นั่นเพราะตอบคำถามไม่ได้ว่าทำไมระยะเวลาเพียงแค่สองปี ก็ทำให้ "เมร่า-แบ็งค็อก" (Meira Bangkok) ที่เคยทำกำไรเป็นอันดับต้นๆ และเป็นหน้าเป็นตาให้หยางกรุ๊ปมาโดยตลอด กลับตกต่ำลงทั้งรายได้และคะแนนการรีวิว

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านประธานหยางและทีมงานของผมจะเข้ามาดูแลเมร่าบางกอกต่อเอง...”

ผู้อำนวยการเฟย ผู้ช่วยคนสำคัญของประธานหยางเอ่ย

ทุกคนที่เหลือหน้าจ๋อย คอตก บ้างก็กลืนน้ำลาย รอฟังคำพิพากษา

บางคนจะร้องไห้แล้วเพราะคิดไม่ออกว่าถ้าตกงานตอนนี้ ยังจะมีที่ไหนรับเข้าทำงานอีก 

ดังนั้นเมื่อ ผอ.เฟยเอ่ยประโยคต่อไป ทุกคนจึงเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ

“ท่านประธานหยางจะให้โอกาสพวกคุณ ไตรมาสสุดท้ายของปีนี้ แผนกไหนที่มีผลงานผ่านประเมิน จะได้ทำงานกับหยางกรุ๊ปต่อ แต่ถ้าใครอยากยื่นใบลาออกวันนี้เลยก็สามารถทำได้เช่นกัน บริษัทจะจ่ายเงินชดเชยตามกฎหมาย”

“มะ...หมายความว่าพวกเรายังจะได้แก้ตัวหรือครับ”

ผู้อำนวยการฝ่ายจัดซื้อเป็นตัวแทนหมู่บ้านเอ่ยถามขึ้นมา

เฟยจื้อหรงพยักหน้า ขยับแว่นเล็กน้อย

“ใช่ครับ พวกคุณจะได้รับโอกาสที่สอง”

เฟยจื้อหรงยกมือขึ้นนิดๆ ทีมงานสองคนก็ยกนาฬิกาดิจิทัลขนาดใหญ่เข้ามา มันถูกตั้งเวลาถอยหลังเก้าสิบวัน

ทุกคนอ้าปากค้าง ยกเว้นทีมงานของประธานคนใหม่ที่ดูเหมือนจะคุ้นชินกับการทำงานแบบนี้

“หนึ่งไตรมาส เท่ากับสามเดือน หรือเก้าสิบวัน...ถ้าเข้าใจตรงกันแล้วก็เลิกประชุมได้เลยนะครับ แล้วหวังว่าเมื่อนาฬิกานี้หมดเวลา ผมยังจะยังได้พบพวกท่านครบทุกคน”

ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ ทุกคนรีบลุกพรวดตรงดิ่งกลับไปทำงานของตัวเองทันที

“จะกลับห้องทำงานเลยไหม”

เฟยจื้อหรงเอ่ยถามหยางหลงเหวิน ต่อหน้าทุกคน ผู้อำนวยการเฟยอาจจะนอบน้อมต่อประธานหยางที่มีสถานะสูงกว่า แต่ความจริงคือจื้อหรงอายุมากกว่าถึงสองปีและยังมีสถานะเป็นเหมือนพี่เลี้ยงที่โตมาด้วยกันกับหลงเหวิน

คนที่รู้ใจและกล้าพูดจาตรงไปตรงมากับหลงเหวินมากที่สุด จึงไม่พ้นเขานี่แหละ

“ฉันอยากจะเดินสำรวจโรงแรมอีกสักรอบ”

ประธานหนุ่มตอบเรียบๆ

จื้อหรงยิ้ม

“ฉันนึกว่าแกไม่ใส่ใจใยดีที่นี่เสียอีก”

เขาหยอก เพราะก่อนจะยอมมาที่นี่ตามคำสั่งของประธานใหญ่ หลงเหวินทุ่มเถียงกับคนเป็นปู่อยู่ตั้งหลายครั้ง

“ฉันรับปากจะมาแล้ว เมื่อยอมมาก็ต้องทำหน้าที่”

“อืม ฉันเห็นด้วย”

จื้อหรงพูดยิ้มๆ

“ฉันรู้ว่านายไม่อยากกลับมา แต่ก็ทนแค่สามเดือนเท่านั้นแหละ ฉันทาบทามว่าที่ซีอีโอคนใหม่ไว้ให้นายแล้วด้วย พรุ่งนี้เธอจะมาพบนายที่นี่แน่นอน”

“เธอ? ผู้หญิงเหรอ”

“ใช่สิ ฉันไม่ได้บอกนายเหรอว่าคนที่ฉันทาบทามไว้คือผู้หญิง”

“เออ นายไม่ได้บอก”

“แล้วมีปัญหาอะไรไหม”

หยางหลงเหวินกัดฟันกรอดเบาๆ ก่อนตอบห้วนๆ ว่าไม่มี

เขาไม่ได้เหยียดเพศ รู้ดีว่าคนที่เก่งกาจในแวดวงธุรกิจนั้นมีทุกเพศทุกวัย แค่อดระแวงไม่ได้ว่าจื้อหรงจะหาทางจับคู่ให้เขาเหมือนที่พยายามทำมาตลอดหลายปี

“อุ๊ย!  ท่านประธานคนใหม่!”

เสียงอุทานเบาๆ ดังขึ้น พนักงานในส่วนสำนักงานที่มากันเป็นกลุ่ม เห็นเจ้านายเดินมาแต่ไกล ก็ไม่อยากจะเผชิญหน้า เพราะชื่อเสียงที่ได้ยินมานั้น ประธานหยางหลงเหวิน ทั้งดุ ทั้งเย็นชา สามารถสั่งไล่ออกได้เพียงแต่พนักงานสักคนติดกระดุมไม่ถูกเม็ด....ก็ขนาดประธานจางที่เป็นญาติกันแท้ๆ ยังเด้งออกจากตำแหน่งได้เพียงชั่วข้ามคืน แสดงว่าข่าวลือต้องมีมูลบ้างล่ะ

เพราะได้ยินมาแบบนั้น ทุกคนจึงไม่อยากเจอแจ็กพอตตั้งแต่วันแรก รีบพากันถอยหลังตั้งใจจะหลบขบวนของท่านประธานคนใหม่

เพราะรีบร้อนจึงไม่ทันได้ระวังรถเข็นถังน้ำทำความสะอาดที่แม่บ้านกำลังเข็นออกมา

“ว้าย!”

“โครม!”

เสียงเอะอะโวยวายเรียกสายตาของ ผอ.เฟยให้หันไปมอง ก็เห็นพนักงานแผนกออฟฟิศกำลังฉุดกันลุกขึ้นดูทุลักทุเล คนเป็นแม่บ้านในชุดสีเหลืองยกมือไหว้ขอโทษขอโพยหน้าซีด...

เฟยจื้อหรงหัวเราะเบาๆ อย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ หลงเหวินที่ไม่ได้ใส่ใจเสียงโวยวายนั้นแต่แรกเพียงแต่เหลือบตามาเพราะเสียงหัวเราะนั่น และกำลังจะหันกลับไปอยู่แล้วถ้าไม่เพราะสายตาคมกริบเหมือนเหยี่ยวจะมองเห็นบางอย่าง...

* * * * *

ซวย...ซวยชะมัด...

ใบข้าวร้องครางในใจ

“โอ๊ย! ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ป้า!”

“ฮือ ชุดฉันเหม็นหมดแล้ว!”

“ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ”

ใบข้าวที่อายุเพียงแค่ 27 ปีแต่เพราะชุดแม่บ้านและผมที่มัดรวบๆ ไว้ทำให้เธอถูกเรียกว่าป้า กำลังยกมือก็ไหว้ปลกๆ ขอโทษกลุ่มพนักงานฝ่ายสำนักงานที่ตัวเปียกโชกเพราะถอยหลังมาเหยียบรถเข็นถังน้ำของเธอ

ทั้งที่ความจริงเธอไม่ได้ผิดเลยสักนิด เธอเพิ่งเข็นรถออกมาแล้วจู่ๆ แม่สาวกลุ่มนี้ก็ถอยพรวดๆ มาแบบไม่มองหลังเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้หนีเจ้าหนี้มาหรือยังไงกัน...

แต่นั่นแหละ ต่อให้เธอถูก พวกนั้นผิด เธอก็ยังเป็นแค่แม่บ้าน แถมเป็นแม่บ้านที่เพิ่งมาทำงานได้แค่สามวัน

“ดิฉันขอโทษค่ะ ดิฉันขอโทษจริงๆ”

“ขอโทษแล้วมันหายเหม็นมั้ย บ้าชะมัด!”

“รีบไปห้องน้ำก่อนเถอะแก เดี๋ยวค่อยหาชุดเปลี่ยนกัน”

อีกคนบอก แต่ก็ยังไม่วายมองจิกแม่บ้านคนใหม่ด้วยสายตารังเกียจ แถมยังจงใจเดินกระแทกไหล่ไปอีกหนึ่งทีจนใบข้าวเซ

แม่บ้านสาวกัดฟันข่มใจ อุตส่าห์ได้งานใหม่ จะเปลี่ยนงานตอนนี้ไม่ได้...ยังไม่ใช่วันนี้

ระบายอารมณ์ด้วยการหยิบป้าย “ระวัง กำลังทำความสะอาด” ขึ้นมาตั้ง แล้วก็หยิบไม้ถูพื้นมาเช็ดถูน้ำที่หกเลอะเทอะ โชคดีที่หัวหน้าแม่บ้านไม่อยู่แถวนี้ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนหักคะแนนและอาจไม่ผ่านทดลองงานก็เป็นได้

ใบข้าวก้มหน้าก้มตาถูพื้น ไม่เงยหน้ามองอะไรเลย จนผ้าถูพื้นสีขาวตุ่นๆ ถูไปชนเข้ากับรองเท้าหนังสีดำเป็นมันเงาคู่หนึ่งอย่างจัง

“ชิบ!”

หญิงสาวชะงัก หลับตาลงร้องครางในใจทันที แค่เห็นรองเท้ากับขากางเกงก็รู้แล้วว่าเจ้าของเท้าคู่นี้คงเป็นแขกไฮโซสักคนหนึ่ง และประสบการณ์ครั้งล่าสุดที่เคยมีคนทำรองเท้าของแขกแบบนี้เปื้อนฝุ่น ก็คือโดนหักเงินเดือนสามเดือน...นั่นแค่ฝุ่นเท่านั้นนะไม่ใช่ไม้ถูพื้นเปียกชุ่มแบบนี้

ฮือ...

“ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ”

“เธอชื่ออะไร?”

เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นเป็นภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำ ใบข้าวยังก้มหน้าไม่กล้าเงยขึ้น

“ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ”

“ผมถามว่าคุณชื่ออะไร!”

เขาถามซ้ำอย่างอดทน ใบข้าวกลืนน้ำลาย เธอเพิ่งมาทำงานใหม่ ยังไม่มีป้ายชื่อ ได้แต่สูดหายใจลึกและเงยหน้าขึ้น คิดว่าใช้ความจริงใจเข้าสู้ อาจทำให้รอดพ้นไปจากสถานการณ์นี้ได้...

“ดิฉันชื่อใบ...”

เสียงขาดหายไปทันทีเมื่อได้สบกับดวงตาดำสนิทคู่นั้น

วินาทีนั้นเธอคิดว่ากำลังฝันไป...เป็นไปไม่ได้...โลกนี้ไม่มีอะไรบังเอิญขนาดนั้นหรอก