ของตายดิ้นได้

ของตายดิ้นได้

last updateLast Updated : 2025-09-29
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
67Chapters
2.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จาก ‘ของเล่น’ ชั่วคราว ก้าวเข้าสู่สถานะ ‘ของตาย’ ไร้ราคา แต่นั่นไม่ใช่ ‘ม่านบุษยา’ ที่หล่อนยอมเป็นของเล่นของ ‘พชร’ ก็เพราะความจนตรอกบีบคั้น แต่เมื่อสัญญาสิ้นสุด ของเล่นอย่างหล่อนจะโบยบิน แม้จะเจ็บเจียนตายที่ต้องควักหัวใจตัวเองทิ้ง ก็จะไม่ยอมเป็น ‘ของตายไร้ค่า’ ของใคร

View More

Chapter 1

EP.01 แรกพบ

夫・藤本凛司(ふじもと りんじ)の極秘任務が終わる日、私は娘の藤本涼音(ふじもと すずね)を連れて、受験する小学校へ願書を提出しに行く。

窓口の職員は、困惑したように画面を確認している。

「お子さんのお父さまですが、システム上では別の男の子の保護者として登録されています。入力内容に間違いはありませんか?」

思わず眉をひそめる。「そんなはずは……少し確認してみます」

スマホを取り出すと、凛司の投稿通知が目に飛び込んでくる。どうやら、私に見せない設定をし忘れていたらしい。

【秘密の結婚から7年。ようやく堂々と世界に宣言できる。君は、俺の妻だ】

添えられた写真には、私の親友・杉山里奈(すぎやま りな)が息子を抱きながら、幸せそうに目を細めて凛司の肩にもたれかかっている。

二人の手には、私が持っているのと同じ、婚姻届の受理証明書が握られている。

頭の中が真っ白になり、震える指で画面をスクロールしていく。そこに並んでいるのは、祝福の言葉ばかりだ。凛司との共通の友人たち、それに私の職場の同僚までいる。

一番下にあるのは、義母・藤本澤子(ふじもと さわこ)からのコメントだ。

【この7年間は里奈たちに苦労をかけたんだから、これからはちゃんと埋め合わせしてあげなさい】

【知紗(ちさ)には上手く隠し通すのよ。偽りの証明書だと知ったら、きっと傷つくから】

それに対して凛司は、笑顔のスタンプで返している。

スマホを握る手が震え始める。私が澤子に尽くし、女手一つで娘を育ててきたこの7年間、凛司は、里奈たちのそばにいた。

みんな知っていた。知っていて、私を騙し続けてきたのだ。胸が苦しくて、息が詰まりそうになる。

涼音が私の服の裾をそっと引っ張って、外を指差す。

「ママ、雨ひどくなってきたね。まだパパを待つの?」

傘を広げて、涼音の小さな手を握る。

「ううん。ママと二人で行こう。

これからは……もう、誰も待たない」

校門前、雨脚はさらに強まって、タクシーは一向に捕まらない。

再びSNSを開く。凛司のコメント欄はさっきよりも盛り上がっている。

【やっぱり運命の相手とは結ばれるんだな!7年越しの復縁、ついに公表おめでとう!】

こう書き込んだのは、凛司の親友だ。初めて会った時は、元カノより私の方がずっといいと笑いながら言った。

【凛司さん、おめでとうございます!結婚式はいつですか?知紗さんにうまく嘘をついて休みを取らなきゃですね】

これはうちのクリニックの後輩だ。彼女の両親が何度もクリニックに怒鳴り込んできた時、私が矢面に立って庇ってあげた。

【それは上手い言い訳を考えなきゃね。知紗にバレたらまた騒ぎになるよ】

これは大学時代の同級生だ。先日、彼女が近くの病院に入院していた時、私が1ヶ月も手作りのお弁当を差し入れしてあげた。

タイムラインを更新すると、里奈が新しい写真をアップしている。一体のお守りが、カルテの上に置かれている写真だ。

【みんな、祝福をありがとう。今日は、息子の佑介(ゆうすけ)が心臓手術を受ける日で、結果がどうであれ、7年前に佑介の夢を叶えてくれた凛司には感謝している】

【このお守りは、佑介が7年間ずっと身につけてきたもの。これまでの手術も無事に終えられたように、今回もどうか守ってくれますように】

そのお守りには見覚えがある。7年前、凛司が任務に就くことになった時、彼の無事を祈って、お腹にいた涼音のために用意したお守りを、彼に渡した。

まさか、凛司がそれを里奈の息子に渡していたなんて。

涼音は肩を落として、裾を不安そうに掴む。

「ママ、今年もパパと結婚式できないの?

私のドレス……来年になったら、また着られなくなるかな」

胸が締めつけられる。涼音が4歳の時、凛司は「来年任務から戻ったら、必ず結婚式をしよう」と私に約束した。

小さかった涼音は大喜びして、私の手を引きながら人生で初めて着るドレスを選びに行った。

「パパとママの結婚式で、これを着るの!」

ところが翌年、凛司は任務が厳しいからもう一年待ってくれと言い出した。彼の話を信じて、1年、また1年と待ち続けた。

ドレスが着られなくなるまで、涼音が骨肉腫と診断されるまで、待ち続けた。

日々の抗がん剤治療でなんとか命を繋ぎ止めている。医師からも、あとどれほど一緒にいられるか分からないと言われていた。

溢れそうになる涙を必死にこらえ、涼音の小さな頭を撫でる。

「心配しないで。涼音はこれからも、毎年ちゃんと似合う可愛いドレスが着られるからね。

サイズの合わない服なんて、もう捨てちゃおう」

合わない男も、もういらない。

もう一度更新すると、さっきの投稿は跡形もなく消えていた。直後、凛司から慌ただしく電話がかかってきた。

「ごめん知紗、本部から任務の事後処理がまだ残ってると言われてさ。

今派手に結婚式を挙げたら、お前たちは俺を逆恨みしてる連中に狙われるかもしれない。だからもう少し待ってくれ」

そんな言い訳を、この7年間ずっと聞かされてきた。7年も待ち続けて、最後に手に入れたのは、偽りの証明書だけだ。

「そう」と、短く相槌を打つ。

私の態度がいつもと変わらないことに気づいたのか、凛司は安堵のため息を漏らした。

「今夜はちょっと用事があるから、帰らないよ。

次の休みには、お前と涼音のそばにずっといるから」

見え透いた嘘だけど、昔の私は、何度も信じた。でも今はもう、ウンザリだ。

電話を切って、涼音の手を引いてようやく捕まえたタクシーに乗り込む。

さっきの写真、お守りの下にあったカルテのロゴは、T市で有数の設備を誇る大学病院のものだ。

かつて私は、涼音をそこに入院させるため、藤本家のコネを使ってほしいと凛司に何度も泣きついたのだ。

だが、その度に冷たく突き放された。

「コネは無闇に使うものじゃない。いざという時のために取っておくべきだ。

心配しすぎだよ。いい病院ならいくらでもある。涼音がどこで治療を受けても同じだ」

なるほど、コネを使いたくないわけじゃない。ただ、私や涼音のために使う気がないだけだ。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
67 Chapters
EP.01 แรกพบ
ที่ด้านหน้าโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่งในเขตจังหวัดแถบภาคตะวันตก ‘พชร’ นั่งรอเพื่อนอยู่ในรถแบบไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก เพราะเขานัดกับเพื่อนว่าจะไปแฮงค์เอ้าท์กัน นานๆ ทีเขาจะมีวันหยุดได้มาพักผ่อนที่ชายทะเล แต่กลายเป็นว่าเพื่อนติดเคสผ่าตัดด่วน!ใช่ เพื่อนของเขาเป็นนายแพทย์ประจำโรงพยาบาลแห่งนี้ แล้วเรื่องเจ็บป่วยฉุกเฉินมันก็ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าได้ สุดท้ายเขาก็ต้องมานั่งรอเพื่อน เพราะมาแล้วก็ต้องรอ อีกอย่างไม่อยากทำให้เพื่อนไม่สบายใจด้วย เขารู้ว่าอาชีพหมอต้องเสียสละความสุขส่วนตัวแค่ไหนแต่ก็ขอหงุดหงิดคนเดียวหน่อยเถอะพชรเป่าลมออกจากปากเบาๆ ทว่าความหงุดหงิดก็ต้องจางหายไป เมื่อสุดสายตานั้นเขาเห็นหญิงสาวรูปร่างแบบบางในชุดนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย กำลังเดินก้าวข้ามถนนเล็กๆ ที่เชื่อมต่อแต่ละตึกในโรงพยาบาล ตรงมายังตึกที่เขาจอดรถอยู่ด้านข้างเวลาเย็นจนเกือบค่ำแบบนี้ แต่หล่อนก็ยังเหน็บชายเสื้อไว้ในกระโปรง ต้องเป็นคนที่เรียบร้อยมากๆ แน่ แต่ท่าทางเร่งรีบช่างสวนทางกับใบหน้าที่ดูอิดโรยนั้นเหลือเกิน เด็กสาวก้าวเดินแบบรีบเร่งจนเส้นผมยาวสยายที่มัดรวบไว้เป็นหางม้า กวัดแกว่งไปมา แต่ก็ยังดูรู้ว่านั่นชื้นไปด้วยเหงื่
Read more
EP.02 นกในกรงทอง
ห้องชุดสุดหรูไม่ต่างจากห้องพักในโรงแรมห้าดาว ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดใจกลางกรุงเทพมหานคร ทั้งกว้างขวาง สะอาด และให้ความสะดวกสบายทุกอย่าง แต่กลับไร้กลิ่นอายของคำว่า ‘บ้าน’ ไปมาก‘ม่านบุษยา’ หรือ ‘บัว’ หญิงสาววัย 24 ปี นั่งนิ่งอยู่บนโซฟายี่ห้อแสนแพง ดวงตาสวยหวานแต่มีความเด็ดเดี่ยวปนเศร้า ทอดมองแสงแดดยามเย็นที่ลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาฉาบไล้อยู่บนพื้นห้องตามองตรงไปแต่ไม่ได้จดจ่อ เพราะสิ่งที่รบกวนจิตใจทำให้หล่อนไม่อาจทำตัวสบายๆ และมีความสุขดั่งที่เคยเป็นได้อีกแล้วม่านบุษยาอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองสิ่งที่อยู่รอบตัว จริงอยู่ที่หล่อนอาศัยอยู่ในห้องนี้มานานกว่า 6 ปี จนจำได้แม่นว่าทุกผนัง ทุกมุมห้อง ล้วนไม่ต่างจากกรงทองที่ทำหน้าที่กักกันนกตัวน้อยๆ ไม่ให้บินออกไปได้ แต่... นั่นหล่อนเลือกเอง ‘ไปกับฉัน แล้วเธอจะได้ทุกอย่าง’ คำชวนของคนแปลกหน้าเมื่อ 6 ปีก่อน แต่หล่อนกลับตกปากรับคำและจดปากกาเซ็นสัญญา หล่อนยินยอมที่จะเป็นนกในกรงทองของเขา ‘พชร ธาราธร’ หรือ ‘คุณเพชร’ ชื่อเล่นที่หล่อนภูมิใจทุกครั้งที่ได้เรียกอย่างสนิทเสน่หา แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้วม่า
Read more
EP.03 ของเล่นหมดอายุ
“ไม่มีใครให้บัวยุ่งค่ะ แต่บัวเห็นข่าว แล้ว... แล้วบัว... บัวไม่สบายใจ”“แค่อยู่เฉยๆ ไม่ต้องวุ่นวายก็พอ”“แต่บัวไม่อยากทำลายชีวิตแต่งงานของใครนะคะ”“ไม่อยากทำลาย เธอก็แค่อยู่เฉยๆ เหมือนเดิม ก็แค่นั้น”“คุณเพชร...”แม้จะรู้ว่าข่าวแต่งงานอาจทำให้ม่านบุษยาน้อยใจ แต่เขาคิดว่าจัดการได้ เพราะระหว่างเขากับวิกัญญามันเป็นความพึงพอใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย พ่อแม่เขากับท่านวรุต พ่อของวิกัญญาเคยมีบุญคุณต่อกัน เมื่อท่านอยากให้แต่งเขาก็แต่ง ส่วนจะแต่งแล้วอยู่กันยืดไหม เขาว่ามันเป็นเรื่องของการจัดการ เขาที่บริหารคนงานได้หลายพันคน กับแค่เมียทำไมจะบริหารไม่ได้ และจากที่เห็นวิกัญญาก็ไม่ได้มีพิษภัยอะไร“ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก เก็บของเสร็จแล้วตามไปถูหลังให้ฉันด้วย”เขาพูดตัดบท ลุกขึ้นยืนโดยไม่มองหน้าหล่อนด้วยซ้ำ แต่หล่อนจะไม่ยอมให้เขาเดินจากไปง่ายๆ แบบนี้“บัวไม่อยากทำให้ผู้หญิงคนนั้น ต้องรู้สึกเหมือนที่บัวรู้สึก”พชรหัวเราะเสียงเย็น แต่นั่นมันจะต่างอะไรกับเสียงหัวเราะของมัจจุราช เพราะแค่เขาปรายตามองมา หล่อนก็ขาอ่อนแรง“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร”“บัวรู้ค่ะ ว่าบัวเป็นแค่ของเล่นของคุณเพชร”ม่านบุษยาพยายามแล้วที
Read more
EP.04 ทุกส่วนเป็นของฉัน
แต่ตอนนี้หล่อนกลับเหมือนตายไปแล้วตรงหน้าเขา เพราะพชรใจร้ายเหลือเกินเขาฆ่าหล่อนให้ตายทั้งเป็นแล้วเขาไม่ได้เห็นหล่อนเป็นแค่เมียเก็บเป็นแค่ของเล่น ที่มีพันธะผูกพันกันตามสัญญาแต่เขาเห็นหล่อนเป็น ‘ของตาย’ ที่เขาไม่ยอมปล่อยมือม่านบุษยาเม้มปากแน่นกับความคิดเลวร้าย น้ำตารื้นขอบตาแต่ไม่ยอมให้มันไหล“คุณเพชร… ได้โปรดเถอะค่ะ ให้บัวไปจากที่นี่”น้ำเสียงอ้อนวอนหวังให้เขาใจอ่อน แต่พชรกลับก้าวเข้าประชิด ยื้อข้อมือของหล่อนขึ้นบีบอย่างแรง ดวงตาคมเข้มจ้องมองมาราวกับมีดวงไฟมากมายในนั้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมที่มันทำให้ใบหน้าหล่อจัดน่ากลัวเหลือเกิน“ฉันไม่อนุญาต เธอต้องอยู่ตรงนี้ ไปจนกว่าฉันจะเบื่อ”“ตรงนี้”“ใช่... ตรงหน้าที่ของเธอ”“แต่บัว... คุณเพชรสัญญาแล้วว่าจะให้บัวไป”“สัญญากับเด็กอายุสิบแปด ไม่มีผู้ใหญ่รับรู้ ไม่นับตามกฎหมายนะ”ม่านบุษยามองผู้ชายตรงหน้า เขาหลอกหล่อนมาตลอดเลยเหรอ หลอกให้หล่อนมาอยู่ด้วยในฐานะเมียเก็บ“อยู่ที่นี่ จนกว่าฉันจะอนุญาตให้ไป”“แต่บัว... บัวไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณเพชรนะคะ”“หึ! เธอเป็นอะไรมากกว่านั้นได้เหรอ ในเมื่อเธอขายตัวให้ฉันตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมอปลายด้วยซ้ำ”คำพูดเ
Read more
EP.05 ครั้งแรกที่ถูกบังคับ
“เลียค่ะ... เลียบัว... อื้อ... เลียให้บัว อะ! อ๊ายยยยย...”หญิงสาวที่ร้องขอลิ้นของเขาอย่างเสียสติคือหล่อนนั่นเองหยาดน้ำตาไหลลู่ลงสู่ขมับ ขณะยกสะโพกขึ้นส่ายร่อนรับปลายลิ้นของเขาความสุข ความใคร่ ความน่าละอาย ปะปนกันไปหมด แต่ความร่านร้อนเป็นสิ่งที่ได้รับชัยชนะ เมื่อเขาปรนเปรอหล่อนได้อย่างถูกจุด แตะตรงไหนหล่อนก็สะท้าน ต้องตรงไหนหล่อนก็สั่นไหว ใจที่คิดปฏิเสธมันถูกล่อลวงด้วยเซ็กซ์ไปทั้งหมดแล้ว“อ้า... คุณเพชรขา... อื้อ... บัวเสียวเหลือเกิน อ้า... เสียว... อื้อ... แน่น...”กลีบดอกไม้ที่ถูกแยกออกด้วยปลายลิ้นร้อน สอดประสานกับโพรงฉ่ำที่ถูกรุกรานด้วยสองนิ้ว จนร่างสาวบิดส่ายไปมาไม่หยุด พชรยิ่งความเร็วลิ้น ค่ำคืนนี้ทุกอย่างดูร้อนแรงไปหมด จากสองนิ้วก็เพิ่มเป็นสาม ตามติดด้วยลิ้นกระดกเลียเร็วรี่ เขาจะทำให้ม่านบุษยารู้ว่าอย่าได้คิดมาต่อกรกับเขา เพราะจะเป็นหล่อนเองที่ถูกเซ็กซ์แผดเผาเขาจะทำให้หล่อนต้องร้องขอ ไม่หยุดปาก“อ้า... คุณเพชรขา... คุณเพชรขา... บัวเสียว...”เสียงหวานกรีดร้องพร้อมร่างสาวสั่นกระตุกรุนแรง ร่องหลืบก็ตอดรัดสามนิ้วแกร่งเร็วรี่ อันเป็นสัญญาณว่าม่านบุษยาไต่ขอบสวรรค์ไปแล้ว และหล่อนต้อ
Read more
EP.06 เจ็บปวดซ้ำๆ
ในร้านอาหารชื่อดังย่านใจกลางเมือง เสียงพูดคุยเบาๆ ดังคลอไปกับเสียงดนตรีที่เปิดขับกล่อมลูกค้า เพราะการตกแต่งสไตล์เรียบหรูแต่ผ่อนคลาย ทำให้ร้านอาหารแห่งนี้เป็นที่นิยมในกลุ่มวัยรุ่นมีฐานะและกลุ่มนักธุรกิจม่านบุษยานั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนเรียนสมัยมหาวิทยาลัย ที่นัดรวมตัวกันหลังเรียนจบตามวาระโอกาสที่อำนวย ด้วยต่างคนต่างมีงานทำ มีหน้าที่ มีโลกของตัวเอง แต่ก็ยังนัดเจอกันเพื่อย้อนคืนวันเก่า ๆ และถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ“บัวดูผอมลงนะ ทำงานหนักเหรอ?”เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นขณะพนักงานเสิร์ฟเพิ่งวางจานสเต๊กลงตรงหน้า“อืม... นิดหน่อยน่ะจ้ะ”ม่านบุษยายิ้มบางๆ พยายามทำให้เสียงสดใสเท่าที่จะทำได้ ทุกครั้งที่เจอเพื่อน หล่อนมักเลี่ยงที่จะคุยเรื่องงาน เพราะงานของหล่อนไม่น่าพิสมัยนักหรอก“พักผ่อนบ้างนะแก งานเยอะแค่ไหน ก็ต้องบำรุงบ้าง”“ฉันก็พยายามอยู่ แต่ช่วงนี้ไม่อยากอาหารเลย” ก็จะอยากได้อย่างไร แค่เห็นข่าวเมื่อวาน อาหารก็ไม่ได้ตกถึงท้องอีกเลย“ไม่อยากก็ต้องกินนะ นานๆ เจอกันที ไม่อยากเห็นแกป่วย” แค่คำอาทรห่วงใยของเพื่อนก็พานจะทำให้หล่อนน้ำตาไหลเสียตรงนี้ ทว่ากลุ่มเพื่อนกลับพากันทำหน้าตาทึ่งและมองไปที่
Read more
EP.07 ตายแล้วแปลว่าไม่มีตัวตน
แต่ในเวลานี้ไม่ต่างกับร้อนรนอยู่ในนรก เพราะเขากำลังกลายเป็นคนมีเจ้าของ และหล่อนก็กำลังเปลี่ยนสถานะจากเมียเก็บเป็น ‘เมียน้อย’ เมื่อหัวใจไม่ยอม แต่ร่างกายถูกบังคับ หล่อนก็ต้องรับทั้งความรุนแรง คำดูถูก และต้องซ่อนน้ำตาเอาไว้ใต้รอยยิ้ม“บัวว่าไหม?”“ว่า... ว่าอะไรเหรอ”“งื้อ... ไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม เหม่ออีกแล้ว”“ขอโทษจ้ะ พอดีมีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยนะ”“ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปถามบัว ถามฉันนี่ ฉันตอบเอง”“ไม่เอา แกชอบคิดต่าง”“เอ๊ะ! ยัยนี่ จะเอาแต่คนคิดเหมือนเหรอ”“ก็ใช่สิยะ ไม่งั้นคุยไม่แซ่บ”และที่เพื่อนถามก็คือ“ฉันว่ายายลูกแก้วท้องแล้วแน่เลย ถึงได้รีบแต่งแบบนี้ บัวว่าไหม”ม่านบุษยายิ้มอย่างเสียไม่ได้ ทั้งที่ในใจยิ่งกว่าสายฟ้าฟาดลงมาตรงๆ เสียอีก “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปถามบัว ฉันตอบให้เอง ท้องไม่ท้องไม่รู้ รู้แต่ว่ายายลูกแก้วได้ของแซ่บไปครอง” “แล้วถ้าไม่แซ่บ” “ว้ายแก! เชื่อสายตาฉันเถอะ แบบนี้แซ่บมาก... ทั้งคืนไม่มีพัก” “ว้ายยยยย...” เสียงเพื่อนที่ป้องปากหัวเราะวี้ดว้ายแทบจะไม่ได้เข้าไปในสมองของม่านบุษยาเลย เพราะในหัวสิ่งที่วิ่งวนอยู่ก็คือ ‘ท้อง’
Read more
EP.08 ถือดี
เพราะฝนตกหนักและมีเสียงฟ้าดังก้องทำให้ม่านบุษยาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินเช็ดผมที่เพิ่งสระออกมานอกห้อง เพื่อตรวจดูว่ากระจกระเบียงปิดเรียบร้อยแล้วหรือไม่ แต่กลับพบพชรยืนอยู่กลางห้องรับแขกเขาวางกุญแจรถที่ถาดรอง ก่อนจะก้าวเข้ามาช้าๆ บวกกับบรรยากาศฝนฟ้าคะนองและฟ้าแลบแปล๊บ ช่างทำให้รอบตัวของหล่อนอึดอัดเหลือเกินม่านบุษยาพยายามข่มใจให้นิ่ง ทำทีเป็นเช็ดผมและเดินไปที่กระจกระเบียง ตรวจดูกลอนล็อกให้แน่นหนา“ทำไมไปที่ร้านอาหาร”เสียงทุ้มที่ฟังรู้ว่าเป็นประโยคคำถาม แต่ช่างเป็นคำถามที่คุกคามเหลือเกิน“บัวแค่ไปกินข้าวกับเพื่อน และขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าคุณเพชรจะไปที่ร้านนั้น”พชรเดินเข้ามาใกล้ กระชากมือที่กุมผ้าเช็ดผมออก พร้อมบีบข้อมือแน่น“แล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นในร้าน”“บัวไม่ได้ทำหน้าอะไรเลยนะคะ”“เธอจ้องฉัน! เหมือนจะให้คนอื่นรู้”“เหรอคะ! แต่บัวจำได้ว่าบัวไม่ได้ทำอะไรเลย”“เธอทำ!” เสียงคุกคามและมือก็บีบแน่นจนหล่อนเจ็บ แต่มันยังน้อยไปกว่าใจ ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากถูกบีบและขยี้ซ้ำๆ“โอเคค่ะ บัวทำก็ได้”“ไม่ต้องมาประชด”“คุณเพชรจะเอายังไงคะ พอบัวบอกว่าบัวไม่ได้ทำ คุณเพชรก็จะให้บัวทำ พอบัวบอกว่าทำ
Read more
EP.09 ไม่เต็มใจ แต่ต้านทานไม่ได้
คำพูดเรียบร้อย น้ำเสียงน่าฟัง ใบหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มสุภาพ ก่อนที่ม่านบุษยาจะรั้งข้อมือออกจากมือเขาอย่างแผ่วเบา ทั้งหมดนั้นไม่มีท่าทีอวดดีจองหอง แต่มันกลับทำให้เขาโกรธม่านบุษยากำลังลองดี“มานี่เลย”“คุณเพชร!”ร่างกายชาวาบเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่คว้าข้อมือแล้วกระชากไปเหวี่ยงลงที่โซฟาตัวเดิม ตัวที่ความร้อนแรงพลุ่งพล่านเมื่อคืนที่ผ่านมา และตอนนี้มันจะเริ่มต้นอีกครั้งความรุนแรงที่พชรจะทำกับหล่อนเป็นครั้งที่ 2“คุณเพชร! อย่าทำกับบัวแบบนี้นะ บัวไม่เต็มใจ!”“ฉันจ่ายเงิน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้” “แต่คุณเพชรกำลังจะข่มขืนบัว” “มาดูกันว่าฉันข่มขืนหรือเธอขย่มฉัน” “คุณเพชร! ไม่นะ!”พชรไม่รอช้ากระโจนเข้าใส่ร่างแบบบางอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เขาอยากกำราบใบหน้าถือดีนั้นว่าอย่าท้าทาย ในขณะที่ม่านบุษยาดิ้นรนขัดขืน ทว่ายิ่งหล่อนดิ้นรน ยิ่งหล่อนขัดขืน มันก็ไม่ต่างจากยากระตุ้นความรู้สึกว่ากำลังเอาชนะหล่อน มันทำให้เขายิ่งร้อนรนไปหมด อยากจะครอบครองหล่อนหนักๆ หน่วงๆ อยากจะกระแทกกระทั้นให้หล่อนกรีดร้องครวญครางแต่เพียงชื่อเขา และอยากให้หล่อนไม่จากไปไหน“อ้า... คุณเพชร... ไม่เอานะ บัวไม
Read more
EP.10 ควรได้รับบทเรียน
ความคุ้นชินบวกกับความฉ่ำเยิ้มและสิ่งที่แข็งเป็นลำ ทำให้อะไรอะไรก็สอดใส่เข้าหากันได้ง่าย ทว่าเขากลับไม่ยอม“อ้า... คุณเพชร... บัวอยาก...”ม่านบุษยาบิดตัวเร่าๆ พยายามบดสะโพกสวมส่วนหัวบานร่า แต่พชรกลับรั้งสะโพกขึ้นสูง ไม่ยอมให้สองสิ่งสอดประสาน“เธอจะไม่ไปไหน เธอจะอยู่ที่นี่”เขาพูดพร้อมยกสะโพกหล่อนขึ้นสูงและกดลงให้เสียบหัว ก่อนจะยกขึ้นอีก ให้ม่านบุษยากระสันอยาก แต่ไม่ได้สักที“คุณเพชร... อื้อ... อย่าเอาออก...” “บอกมา เธอจะอยู่ที่นี่ กับฉัน จะไม่ไปไหน!” จังหวะน้ำเสียงสิ้นสุดพร้อมร่องฉ่ำอ้าอมส่วนหัวลงมาครึ่งลำ “โอ้ววววว... อ้า... คุณเพชรขา...” แต่แล้วก็ถูกชักออกไปอีก “อะ! อย่าเอาออก คุณเพชร!”“บอกมาว่าจะไม่ไปจากฉัน จะอยู่ให้ฉันเอาแบบนี้ทุกคืนทุกวัน บอกมา! ถ้าไม่บอก เธอก็ไม่ได้ บอกมาบัว ถ้าอยากให้ฉันเอาไอ้นี่ใส่ ก็บอกมา!”“คุณเพชร... เอาให้บัวนะคะ บัวอยาก คุณเพชรขา ขอบัวนะ ขอบัว บัวเสียว” “เธอก็พูดสิบัว พูด พูดว่าเธอจะไม่ไปจากฉัน พูดสิบัว” “อ้า... คุณเพชร... ได้โปรดเถอะนะคะ บัวอยากได้ โอว... บัวเสียว... ได้โปรด เอาบัว ได้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status