4

ตอนที่ 4

ร้านอาหารสไตล์โมเดิร์น ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและดำ รายล้อมไปด้วยกระจกโปร่งใส เนื่องจากเวลานี้ยังไม่ค่อยมีลูกค้ามารับประทานอาหาร ทำให้เจ้าของร้านมีเวลาพักยืนคุยกับแบบฝันบริเวณหลังเคาน์เตอร์

“กลางคืนกว่าจะเลิกงาน แล้วยังมาทำงานที่ร้านของพี่อีก เหนื่อยแย่เลย”  

“ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ อะไรที่ทำแล้วได้เงิน ฝันก็ต้องทำ” ไม่ว่างานจะยากลำบากแค่ไหนขอแค่ได้รับค่าตอบแทนเป็นเม็ดเงิน เธอก็ยินดีพร้อมทำทุกอย่าง เพราะเธอต้องช่วยเหลือค่าใช้จ่ายของที่บ้าน และยังต้องส่งเสียค่าเล่าเรียนของตัวเองอีก เธอหวังแค่ได้มีโอกาสกลับไปเรียนอีกครั้ง เธอเลยต้องพยายามทำงานเก็บเงินให้ได้เยอะ ๆ  

“พี่ล่ะสงสารเธอจริง ๆ” เธอลูบหัวรุ่นน้องด้วยความเอ็นดูบ่นอดสงสารไม่ได้ แบบฝันเป็นรุ่นน้องในคณะของเธอ เธอมักจะเห็นเด็กคนนี้ทำงานหามรุ่งหามค่ำ พยายามทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนกับส่งงานให้ทางบ้านตลอด เธอหน้าตาจะดูอิดโรยด้วยความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ไม่เคยเห็นแบบฝันบ่นท้อแท้ในชีวิตสักครั้ง ถ้าเธอมีเงินมากพอเธอก็อยากจะช่วยน้องสาวคนนี้ ติดตรงร้านนี้ยังไม่คืนทุนนี่สิ ได้แต่หวังว่าแบบฝันจะได้กลับไปเรียนต่อให้จบในเร็ววัน

ไม่นานเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น หญิงสาวในชุดเดรสลายดอกไม้สูงเหนือเข่า ปล่อยผมดัดลอนสลวยมาพร้อมกับชายหล่อร่างสูง เดินเข้ามาด้านในร้าน

“พี่คณิณทานอะไรดีคะ” รินลดาคู่ดูตัวที่คุณแม่หาให้เอ่ยถามขณะพลิกรายการอาหารอ่านไปมาด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นการเจอกันครั้งแรกของพวกเขาทั้งสอง หญิงสาวเงยหน้ารอคำตอบจากคนตรงข้าม

“แล้วแต่เลย” เขาตอบเสียงเรียบไม่ใส่ใจมากนักก่อนจะคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมาเลื่อนหาอะไรดูฆ่าเวลา

“รินได้ยินจากคุณแม่พี่คณิณ ว่าพี่คณิณชอบทานสเต๊ก ร้านนี้มีสเต๊กน่าอร่อยทั้งนั้นเลย” เธอพยายามชวนคุยขณะที่สายตายังคงเลื่อนอ่านรายการอาหาร

“ขนมหวานก็น่าทานดีนะคะ”

“รินสั่งเลยครับ พี่ตามใจรินเลย” สาวสวยส่งยิ้มหวานหยดให้เมื่อได้ยินคำตอบน่าฟังของเขา ถึงแม้จะดูเป็นคนพูดน้อยแต่จากที่เธอประเมินเขาดูเป็นคนเอาใจเก่งคนหนึ่ง

“น่ารักจังค่ะ” เธอโน้มหน้าเข้าไปใกล้แล้วส่งยิ้มอย่างอวดอ้อน ก่อนจะหันไปเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร

เมื่อเห็นลูกค้าเรียก แบบฝันจึงเดินมารับออเดอร์

ตาคมเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าพนักงานสาวที่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน ยิ่งเธอเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเคยพบผู้หญิงคนนี้จริง ๆ ถึงแม้จะไม่ได้เกล้าผมรวบตึงและแต่งหน้าก็ตาม

“เธอ...” เสียงเรียบเอ่ยขึ้นเบาเหมือนคุยกับตัวเองจางหายในอากาศ

“รับอะไรดีคะ” แบบฝันยิ้มสดใสรับออเดอร์อาหาร รินลดาจึงสั่งอาหารตามที่เจ้าตัวอยากกิน จนเสียงของสาวผมลอนสิ้นสุด

“รอสักครู่นะคะ” เธอว่าแล้วหันหลังเดินกลับไปยังห้องครัว

ตลอดระยะเวลาร่วมโต๊ะกับรินลดา คณิณไม่ได้สนใจคำพูดของผู้หญิงตรงหน้าคนนี้เลยสักนิด เพราะสายตาคมของเขาจับจ้องไปยังพนักงานสาว พลางคิดสงสัยว่าเป็นคนเดียวกับพนักงานที่โดนชายตัณหากลับลวนลามในบาร์เมื่อคืนหรือเปล่า

“พี่คณิณคะ” เสียงเรียกของรินลดาทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ความคิด

“ครับ?”

“พี่คณิณจะว่าอะไรไหมคะ ถ้ารินจะชวนพี่ไป-”

“ขอโทษนะ พอดีพี่มีประชุมต่อ” ยังไม่ทันพูดจบคณิณก็รีบตัดบททันที จนหญิงสาวหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็พยายามปั้นหน้ายิ้มต่อ

“งั้นถ้าเป็นช่วงสุดสัปดาห์ล่ะคะ”

“ช่วงนั้นก็ไม่ได้ครับ” จิตใจของหญิงสาวเริ่มห่อเหี่ยวเมื่อได้ยินประโยคปฏิเสธเธอกลาย ๆ แต่เธอเลือกที่จะทิ้งความรู้สึกกังวลใจไว้ข้างหลัง

“แล้วช่วงไหนที่พี่คณิณพอจะมีเวลาว่างบ้างเหรอคะ”  

“น่าจะไม่มีเลยครับ พี่ขอโทษด้วยนะ เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปส่ง” เขาบอกก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ปล่อยให้หญิงสาวนั่งร้องไห้ในร้านเงียบ ๆ ด้วยความอับอาย นี่เธอโดนปฏิเสธทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกหลังกินข้าวเนี่ยนะ ใจร้ายกันเกินไปแล้ว ก่อนจะสะบัดก้นเดินออกจากร้านไปทั้งน้ำตา