ตอนที่ 6

"ซินเอ่อ เจ้าเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นเรื่องให้พ่อกับแม่ฟังได้รึไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" แม่ทัพซูต้องการทราบเรื่องทั้งหมด เพราะฝ่าบาทเรียกเขาเข้าพบพรุ่งนี้เช้า คาดว่าคงต้องการทราบเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแน่จึงได้เรียกเขาเข้าพบ

"เจ้าค่ะ ..เมื่อสองเดือนก่อนฝ่าบาทได้ให้ซื่อจื่อไปตรวจสอบขุนนางที่ทางเมืองกุ้ยเจ้าค่ะท่านพ่อ ปกติซื่อจือจะส่งจดหมายมาถามไถ่ความเป็นอยู่ของข้ากับอวี้เอ่อร์มาทุกๆเจ็ดวัน"

"แต่ช่วงเข้าเดือนที่สองซื่อจื่อก็ไม่ได้ส่งจดหมายกลับมา ข้าคิดว่าเขาน่าจะงานยุ่งเลยไม่มีเวลาส่งจดหมายดังเช่นทุกครั้ง ข้ามาทราบอีกทีว่าซื่อจื่อได้รับบาดเจ็บก็ตอนที่องค์รักษ์ส่งข่าวมาว่าซื่อจื่อจะถึงจวนในอีกครึ่งชั่วยาม"

"วันนั้นซื่อจื่อแจ้งว่าจะรับหลานสาวของผู้มีบุญคุณมาเป็นอนุ เขาไม่แม้จะถามข้ากับลูกเลยด้วยซ้ำว่าอยู่จวนเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหมช่วงที่เขาไม่ได้ส่งข่าวมา ตอนนั้นอวี้เอ่อร์เพียงแค่จะเดินเข้าไปจับมือเขากลับสะบัดมือลูกออก" เล่ามาถึงตอนนี้ซินหยางเริ่มน้ำตาคลอ เพราะภาพความตกใจของลูกชายที่โดนท่านพ่อสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดีช่างน่าสงสารนัก

"ตอนนั้นข้าได้ลองพูดคุยกับซื่อจื่อแล้วจึงเห็นว่าใจของเขาได้เปลี่ยนไปไม่มีข้ากับลูกอยู่ในนั้นแล้ว ข้าก็ได้แต่ปล่อยวาง คงยากที่จะมีชายใดเหมือนท่านพ่อ จริงไหมเจ้าค่ะท่านแม่"ซินหยางหันมาล้อเลียนมารดานางให้เขิลอายเพราะดูเหมือนมารดานางจะเริ่มน้ำตาคลอแล้ว  

ความรักที่ท่านพ่อนางมีให้ท่านแม่นั้นยากที่จะมีชายใดให้ได้ ท่านพ่อเคยช่วยชีวิตหญิงสาวไว้หลายคน แล้วก็มีบางครั้งที่ท่านได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น แต่ละคนต่างก็อยากตอบแทนด้วยร่างกายเพราะท่านพ่อนางนั้นไม่ว่าจะอายุเท่าไรก็ยังคงหล่อเหลา รูปงามยิ่งนัก 

 ท่านพ่อจึงได้แต่เอ่ยออกไปทุกครั้งว่า 'พอดีเลย ทหารนายกองข้ามีหลายคนที่ยังไม่ได้แต่งภรรยา เจ้าก็ตอบแทนข้า/ให้ข้าตอบแทนด้วยการเลือกแต่งกับบรรดาพี่น้องทหารข้าสักคน ดูแลพวกเขาให้ดีก็พอ' เมื่อนึกถึงหน้าของสตรีเหล่านั้นนางก็ได้แต่ขบขัน

"ตอนนั้นข้าคิดดีแล้วไม่ว่าเขาจะรับใครเข้ามาเป็นอนุข้าก็จะไม่สนใจอีก เพราะข้าเห็นแก่อวี้เอ่อร์ ไม่อยากให้ลูกขาดพ่อ "

"วันที่เกิดเรื่องข้าเพียงแค่ไปเดินเล่นที่สระบัวกับอวี้เอ่อร์ อนุเมิ่งเห็นจึงเข้ามาทักทายข้าสองแม่ลูกเจ้าค่ะ"

"ข้าไม่อยากเสวนากับนางเท่าใดนักจึงพาอวี้เออร์กลับเรือน อยู่ๆนางก็ถามอวี้เอ่อร์ขึ้นมาว่าซื่อจื่อไม่ได้ไปหานานเท่าใดแล้ว นางบอกว่านางพยายามพูดกับซื่อจื่อให้มาหาอวี้เอ่อร์กับข้าแล้ว แต่ซื่อจื่อบอกว่ารอให้นางตั้งครรภ์ก่อนค่อยแวะมาหาพวกข้า"

"ตอนนั้นข้าโมโหมากจึงบอกให้หลันหลันพาอวี้เอ่อร์กลับเรือนไปก่อน ส่วนบ่าวคนอื่นๆที่ติดตามข้ามาก็ให้ออกไปรอที่ประตู ข้าเพียงต้องการบอกนางว่าให้ต่างคนต่างอยู่ ซื่อจื่อข้ายกให้นาง เพียงแค่นางไม่ล้ำเส้นข้ากับลูกชายตำแหน่งฮูหยินรองนางย่อมต้องได้แน่นอน"

"ไม่คิดว่าพอข้าพูดจบอยู่ๆนางก็จับแขนข้าไว้ แล้วโวยวายว่าตนเองผิดไปแล้ว ข้าตกใจมากเลยสะบัดแขนออกจากนาง นางก็แสร้งตกสระบัวไป ก็พอดีกันกับที่ซื่อจื่อเข้ามานั่นแหล่ะเจ้าค่ะ" 

"หึ มารยานางดอกบัวขาว สามีเจ้าก็เชื่อว่าเจ้าผลักแม่อนุนั่นใช่หรือไม่เลยสั่งโบยเจ้าสามสิบไม้ เขาไม่คิดจะถามเจ้าเลยหรือ" ซูฮูหยินจากที่น้ำตาคลอๆก็เริ่มโมโหลูกเขยตนเองแล้ว

"เจ้าค่ะท่านแม่ เขาถามแค่บ่าวของอนุเมิ่ง ไม่ได้ถามข้าเลย พอข้าถามเขาว่าทำไมไม่ถามข้าบ้าง ซื่อจื่อกลับบอกว่าข้าหึงหวงเขาจนเกินขอบเขตจนเกือบทำให้อนุรักต้องเกือบตาย ไม่จำเป็นต้องถามไถ่แล้ว ก็สั่งโบยข้าเลย "

"ตอนนั้นอวี้เอ่อร์วิ่งเข้ามาขวางไม้จึงเกือบโดนลูกหลง ดีที่หลันหลันเข้ามาช่วยไว้ทัน  ท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะหย่ากับเขา แล้วก็ข้ากับอวี้เอ่อร์จะขอกลับมาอยู่กับท่านนะเจ้าคะ"

"ได้ๆ ลูกกับหลานข้าแค่สองคนข้าเลี้ยงได้ เจ้าไม่ต้องกังวล ไว้ให้แผลเจ้าหายดีก่อนค่อยลุกขึ้นมาเขียนหนังสือหย่าส่งไปที่จวนนั้นแล้วกัน" ซูฮูหยินรีบรับคำทันทีหย่ากลับมาอยู่ด้วยกันที่นี่ดีกว่าเหตุใดจะต้องให้บุตรสาวกับหลานชายของนางอดทนดูผู้อื่นมีความสุขบนความทุกข์ของตนเองด้วยเล่า ชื่อเสียงจะเสียหายสักเท่าไรกันเชียวในเมื่อมีจวนแม่ทัพซูอยู่ทั้งที

"ได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะกลับมาวันไหนเจ้าค่ะ พี่ใหญ่ไปประจำชายแดนได้สามปีแล้วข้าคิดถึง" นางมีพี่ชายสองคน พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้แต่งงานกันได้เจ็ดปีแล้ว ส่วนพี่ชายคนรองรายนั้นชื่นชอบการค้าขายยิ่งนักจึงยังไม่ยอมลงเอยกับใครสักที ตอนนี้น่าจะอยู่ระหว่างทางกลับจากการตรวจกิจการที่ต่างเมือง

"พรุ่งนี้พ่อว่าจะลองถามฝ่าบาทดูเหมือนกัน ฝ่าบาทเรียกพ่อไปพบพรุ่งนี้ คงจะเป็นเรื่องของเจ้ากับเจ้าลูกหมานั่นมากกว่า"

"ซินเอ่อแม่มาตั้งนานแล้วยังไม่เห็นอวี้เอ่อร์เลย"

"ข้าให้บ่าวพาอวี้เอ่อร์ไปนอนกลางวันเจ้าค่ะท่านแม่ ช่วงที่ลูกสลบไปหลันหลันบอกข้าว่าอวี้เอ่อร์ ไม่ยอมนอนนั่งเฝ้าข้าตลอดเลย พอหลับๆไปก็สะดุ้งตื่น ไม่ก็ละเมอร้องไห้ข้าเลยอยากให้เขาพักมากสักหน่อย"

"ดีแล้วๆ ช่วงเย็นเดี๋ยวพ่อกับแม่มารับสำรับกับเจ้าทั้งสองนะ เจ้านอนพักเถิดจะได้หายไวๆ ท่านพี่เรากลับกันก่อนเถิด"

"ได้ๆเอาตามที่ฮูหยินว่า พ่อกับแม่ไปก่อนนะ"