ตอนที่ 7

ตำหนักชินอ๋อง

พ่อบ้านซูแจ้งแก่พ่อบ้านไป๋ว่าได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพให้มาจัดการขนสินเดิมของคุณหนูกลับจวนแม่ทัพ ในขณะที่กำลังตรวจตรารายการสินเดิมอยู่นั้นก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามา

"นายหญิงเจ้าค่ะ นี่เรือนฮูหยินเอกเจ้าค่ะ บ่าวว่าอีกไม่นานนายหญิงต้องได้ย้ายมาอยู่ที่เรือนนี้แน่นอนเจ้าค่ะ"

"เจ้าก็พูดไปเรื่อย"อนุเมิ่งยิ้มรับกับคำพูดเป็นมงคลของเหม่ยอี้บ่าวคนสนิทของนาง

"เอ๊ะ นั่นพวกเจ้าทำอันใดกัน แล้วจะขนข้าวของในเรือนไปไหนกัน นั่นของๆตำหนักชินอ๋องพวกเจ้าไม่มีสิทธิแตะต้องนะ" อนุเมิ่งเห็นมีคนแปลกหน้ามาขนย้ายของออกจากเรือนฮูหยินเอกที่กำลังจะเป็นของตนก็ไม่อาจยินยอมได้ เข้าไปขวางทันทีเพราะแต่ละชิ้นดูแล้วราคาไม่ใช่น้อยๆเลย

"ท่านคือ..." พ่อบ้านซูถามด้วยความสงสัยเพราะได้แจ้งแก่พ่อบ้านไป๋แล้ว แต่เหตุใดจึงยังมีคนมาขัดขวาง

"ท่านพ่อนางเป็น'อนุ'ของซื่อจื่อเจ้าค่ะ" หลันหลันเน้นคำว่าอนุเป็นพิเศษ

"อ่ออ.. คารวะ อ นุ เมิ่ง !!" หึ นางจิ้งจอกบังอาจมารังแกคุณหนูกับคุณชายน้อยของข้า ตอนแรกข้าก็นึกว่าอนุที่ซื่อจื่อหลงนักหลงหนาจะหน้าตาเป็นเช่นไร กล่าวถึงความงาม เทียบกันคุณหนูข้าไม่ติด กิริยาคงแสร้งทำเป็นแม่ดอกบัวขาวให้ซื่อจื่อหลงไหลเป็นแน่ ดูท่าว่าซื่อจื่อคงจะเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ

"พวกเจ้าๆ..!!" อนุเมิ่งได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่อาจจะอาละวาดได้ไม่เช่นนั้นภาพลักษณ์หญิงงามกิริยาอ่อนโยนว่าง่ายที่นางเพียรสร้างมาจะเสียหายได้

"พวกข้าได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพว่าให้มาขนสินเดิมและสมบัติทุกชิ้นในเรือนนี้กลับจวนตระกูลซู หากท่านต้องการขัดขวางข้าจะนำเรื่องไปแจ้งกับท่านแม่ทัพให้"

ก่อนออกมาจัดการตามคำสั่งของแม่ทัพ พ่อบ้านใหญ่ซูได้เข้าไปแจ้งและถามขอบเขตก่อนว่าควรทำเช่นไรกับสิ่งของของคุณหนูที่ไม่มีรายการอยู่ในสินเดิม 'ท่านแม่ทัพขนมาแค่เฉพาะสินเดิมหรือของอย่างอื่นด้วยขอรับ'

'ขนมาทุกชิ้น อันไหนที่ซื่อจื่อให้มาก็ขนมาด้วย ให้ลูกข้าจัดการว่าจะเก็บหรือจะขายเอาตำลึง เรื่องอันใดที่ข้าจะต้องให้บุตรสาวทำตัวเป็นแม่พระ ไม่รับของสักชิ้นของทางนั้น เห๊อะไม่มีทาง เจ้าไปเรียกหลันหลันบุตรสาวให้ไปกับเจ้าด้วย' 

พ่อบ้านเจ้านึกถึงคำสั่งของผู้เป็นนายเมื่อเช้าแล้วก็เห็นด้วยว่าเหตุใดจะต้องทิ้งของที่เคยเป็นของคุณหนูไว้ให้นางจิ้งจอกนี้ด้วย เอากลับไปถ้าไม่อยากเห็นก็ขายเอาตำลึงเงินเข้ากระเป๋าคุณหนู ใครบ้างรังเกียจที่มีเงินมากขึ้นกันเล่า

"ได้อย่างไรกัน นางแต่งเข้ามาแล้วของๆนางก็ต้องเป็นของตำหนักนี้  นางอยากไปเองถ้าจะไปก็ต้องไปแต่ตัว ห้ามพวกเจ้าเคลื่อนย้ายของนะ"  อนุเมิ่งไม่ยินยอมให้ทรัพย์สินเหล่านี้หลุดมือนางเป็นอันขาด คนเป็นของนางแล้วของนี้ก็ต้องเป็นของนางเช่นเดียวกัน!! 

"ท่านพ่อดูซิเจ้าค่ะ แย่งสามีเขามาแล้วยังคิดจะฮุบทรัพย์สินของผู้อื่นอีก น่าไม่อายจริงๆนี่หรือว่าที่ฮูหยินคนใหม่ของซื่อจื่อ ก็..ไม่เท่าไรนิ่" หลันหลันทำทีว่าพูดคุยกับพ่อบ้านใหญ่ซูที่เป็นพ่อแท้ๆของนาง แต่ประโยคหลังนางหยุดชั่วครู่นึงทำทีมองอนุเมิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วจึงพูดออกมาด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้ง

"ต่อหน้าซื่อจื่อทำมาเป็นสตรีเรียบร้อยอ่อนหวาน ว่าง่าย แต่พอลับหลังโธ่... ความโลภมันบังตาหรือเจ้าคะอนุเมิ่ง ถึงได้เผลอหลุดกำพืดออกมา" ทนมานานแล้ววันนี้ข้าขอด่าสักทีเถิด

"จิจิ หลันๆ พ่อว่าไม่แน่ซื่อจื่อตอนนี้น่าจะเห็นตาปลาเป็นไข่มุขแน่ๆ" สองพ่อลูกพูดคุยเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย หาได้เกรงกลัวว่าที่ฮูหยินคนใหม่ของซื่อจื่อไม่ ต้องดูก่อนพวกนางสองพ่อลูกเป็นคนของใครกัน ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ!!

"กรี๊..." อนุเมิ่งยังไม่ทันได้ร้องกรี๊ดสุดเสียงก็ได้มือของเหม่ยอี้มาปิดไว้ก่อน

"นายหญิงใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ" ได้ยินดังนั้นอนุเมิ่งจำต้องพยายามสงบสติอารมณ์

"ฝากไว้ก่อนเถ๊อะ" จากนั้นอนุเมิ่งก็จ้ำอ้าวออกจากเรือนฮูหยินเอกไป

...

ยามโหย่ว(17.00-18.59น) จ้าวหนานหลิงกลับมาจวนด้วยความขุ่นเคืองใจว่าเหตุใดเสด็จลุงถึงต้องต่อว่าเขารุนแรงเช่นนี้ เพียงแค่เขารับอนุเข้ามาคนนึงเท่านั้น นี่ถ้าสมมติเขาหย่ากับซินหยางเสด็จลุงคงได้สั่งประหารเมิ่งเหลียนฮวาแน่ๆ

จิตใจของหนานหลิงวนเวียนอยู่แต่กับเมิ่งเหลียนฮวาไม่ได้คิดถึงผู้ใดเลย เมื่อมาถึงเรือนของเมิ่งเหลียนวาก็เห็นนางเดินเข้ามาพอดี

"เจ้าไปไหนมาหรือใยทำหน้าเช่นนั้นกัน "  จ้าวหนานหลิงกล่าวถามเมื่อเห็นว่านางเดินกลับเข้ามาในเรือนด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์

"ท่านพี่ข้าไปเดินเล่นที่สวนมาเจ้าคะ พอดีกันกับข้าผ่านไปเรือนของฮูหยินจึงได้พบว่าพ่อบ้านจวนแม่ทัพซูมาขนสินเดิมกับของๆฮูหยินทุกชิ้นกลับไปจวนเจ้าค่ะ" 

"ท่านพี่ของเหล่านั้นมากโขอยู่นะเจ้าคะ เหตุใดต้องให้ทางนั้นขนกลับไปด้วยในเมื่อพี่หญิงเลือกที่จะไปเอง" นางยังเสียดายไม่หายถึงแม้ว่าตำหนักนี้จะร่ำรวยเพียงใดก็ยังไม่ใช่ของนางเต็มส่วน จะใช้จ่ายอันใดต้องผ่านทางพ่อบ้านตลอด ไหนจะพ่อสามีกับแม่สามีอีกเล่า มิสู้นางพยายามอ้อนท่านพี่สักนิดให้เก็บของไว้ยกให้นางจะดีกว่า

จ้าวหนานหลิงได้แต่ขมวดคิ้ว ไม่เห็นด้วย ถึงแม้เขาจะลุ่มหลงนางเพียงใด เขาก็ไม่ไร้ศักดิ์ศรีถึงขั้นยึดของๆภรรยามาเป็นของตน "เจ้าอย่าได้กล่าวเช่นนี้ ตำหนักชินอ๋องไม่ได้ขาดแคลนถึงขั้นต้องยึดเอาทรัพย์สินของภรรยาหรอกนะ"

"ข้าขออภัยเจ้าค่ะ ข้าๆ..เพียงแค่ไม่อยากให้ผู้ใดเอาเปรียบตำหนักของเราก็เท่านั้น"  นางกอดแขนซบไหล่ละล่ำละลักขอโทษหนานหลิงด้วยกลัวว่าเขาจะโกรธนาง

"เอ๊ะ ท่านพี่เหตุใดชุดถึงเปียกเจ้าคะ ถุงหอมที่ข้าให้ท่านก็เปียกด้วย" อนุเมิงตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นว่าถุงหอมนั้นเปียกชื้นเกรงว่าต้องหาทางเปลี่ยนให้ใหม่แล้ว

"ไม่มีอันใดมันเป็นอุบัติเหตุหน่ะ เข้าข้างในกันเถิด เหม่ยอี้ไปบอกพ่อบ้านว่าให้จัดสำรับเลยข้าหิวจะแย่"

"เจ้าค่ะ" เหม่ยอี้รับคำแล้วรีบวิ่งไปแจ้งแก่โรงครัวทันที

"ท่านพี่อาบน้ำก่อนนะเจ้าค่ะเดี๋ยวข้าเตรียมชุดกับเปลี่ยนถุงหอมให้ใหม่ อันเก่าเปียกหมดแล้ว พอท่านอาบน้ำเสร็จสำรับคงมาพอดี"

หนานหลิงพยักหน้าไม่เห็นต่างจากที่นางกล่าว