ตอนที่ 5

รุ่งเช้าวันถัดมามีราชโองการด่วนให้ซือจื่อจ้าวหนานหลิงเข้าเฝ้า ข่าวเรื่องความขัดแย้งของหลานชายและหลานสะใภ้ที่เกิดจากสหายรักของเจ้าแผ่นดินนั้น ไม่สามารถหลุดรอดไปจากเจ้าแคว้นได้ แม้จะเป็นเรื่องภายในครอบครัว แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าทั้งสองฝ่ายนั้นมีอิทธิพลกำลังทางการทหารที่สูสีกันและเป็นเรื่องของราชวงศ์ด้วยเช่นกัน จึงได้มีราชโองการด่วนเรียกเข้ามาสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น

"ถวายพระพรเสด็จลุงพะยะค่ะ" จ้าวหนานหลิงทำความเคารพด้วยความเมื่อยหล้า เพราะพระองค์มีราชโองการให้เข้าวังมาแต่เช้า แต่ให้เข้าเฝ้าจริงยามเว่ย(14.00น) เขายังไม่ได้ทานทั้งข้าวเช้าและข้าวกลางวันเลย

"ลุกขึ้นเถิด ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าสักหน่อย"

"ขอบพระทัยพะยะค่ะ"

"ลุงได้ยินมาว่าเจ้าถึงกับสั่งโบยซินหยางภรรยาที่รักของเจ้า มันเพราะเหตุใดกัน" 

"ทูลเสด็จลุง วันเกิดเรื่องหลานได้ยินจากบ่าวว่าซินหยางได้ไปเดินเล่นที่สระบัวเมื่ออนุเมิงทราบเรื่องจึงเข้าไปทักทาย หลานจึงเดินไปหาทั้งสอง เพียงแต่เมื่อหลานไปถึงอนุเมิ่งก็ตกลงไปในสระบัวแล้ว"

"กว่าหลานจะเข้าไปช่วยนางได้ นางก็หมดสติไปแล้ว หากหลานไปช้ากว่านี้นางคงตายไปแล้วพะยะค่ะ " จ้าวหนานหลิงเล่าไปก็มีอาการอกสั่นขวัญหายนึกถึงตอนเกิดเรื่อง ถ้าเขาไปช้าเพียงนิดเดียวอาจจะต้องสูญเสียนางไปแล้วจริงๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ 

"ที่ตรงนั้นมีซินหยางที่อยู่ใกล้อนุเมิ่งที่สุด นางคงจะหึงหวงหลานเป็นแน่สตรีใจคอคับแคบเช่นนั้นจึงได้ผลักอนุเมิ่งของหลานตกลงไปในสระบัว บ่าวที่อยู่ใกล้ๆก็กล่าวตรงกันว่าอนุเมิงนั้นเพียงแค่เข้ามาทักทาย แต่ซินหยางกลับต่อว่านางรุนแรงว่าเป็นเพียงอนุไม่คู่ควรมาตีสนิทกับนาง" เล่ามาถึงตอนนี้น้ำเสียงก็ยิ่งแข็งกระด้างขึ้น แทบจะไม่หลงเหลือเยื่อใยความรักที่เคยมีต่อกันเลย

"อ่อ... เจ้าได้ถามความจากซินหยางก่อนหรือไม่ หรือเชื่อเพียงแต่สิ่งที่เห็น ฟังแต่สิ่งที่บ่าวไพร่บอก ได้สืบความสักนิดก่อนลงโทษโบยนางหรือไม่"

"....เอ่อ หลาน..."หนานหลิงแสดงสีหน้าสับสนไม่เข้าใจเหตุใดต้องถามด้วยก็ในเมื่อเขาเห็นอยู่ตำตาว่าอนุเมิงนั้นตกน้ำจนเกือบตาย 

"หึ ดูท่าว่าเจ้าจะไม่ได้สืบความมากกว่า ดูท่าแล้วเจ้าคงจะลุ่มหลงอนุถึงขนาดทำร้ายภรรยาเอก ข้าส่งเจ้าไปจัดการราชกิจแทน เพราะไว้วางใจในตัวเจ้า แต่เจ้ากลับดีนัก เพียงรู้จักหญิงผู้นึง เวลาแค่ไม่ถึงสองเดือนดีก็รับมาเป็นอนุข้าถามเจ้าหน่อยว่าเจ้าได้สืบประวัติความเป็นมาของนางหรือไม่"

"...." หนานหลิงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเสด็จลุง

"เงียบ..ตอบไม่ได้ หึ เห็นทีว่าข้าคงต้องทบทวนดูอีกคราแล้วว่าจะสามารถวางใจไว้ใจเจ้าได้อีกสักกี่มากน้อยกัน" ฮ่องเต้ว่ากล่าวหลานชายในสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวอย่างไม่ไว้หน้า ดูเอาเถิดจากที่เป็นคนมีเหตุมีผล แต่ทำไมตอนนี้เพียงเรื่องไต่สวนก่อนลงโทษสิ่งพื้นฐานที่ควรทำ เหตุใดจึงไม่ทำ ฟังแต่วาจาของบ่าวไพร่และคำพูดของอนุ ก็ถึงกับสั่งโบยภรรยาที่ตนเองแต่งมาเคียงข้างมากว่าห้าปีในทันทีโดยไม่รู้สึกละอายใจสักนิด ฮ่องเต้ได้แต่ส่ายหัว

"กลับไปคิดให้ถี่ถ้วน ถึงการกระทำของของเจ้าว่าสมควรหรือไม่ ระหว่างนี้ห้ามให้อนุของเจ้าตั้งครรภ์สายเลือดข้า จนกว่าเจ้าจะหาความจริงมาให้ข้าได้ ข้าไม่อยากให้สายเลือดของข้าต้องมาแปดเปื้อนเพราะนางจิ้งจอกนั่น แล้วก็ถ้าเกิดว่าพวกเจ้าดันทุรังที่จะปล่อยให้ตั้งครรภ์ละก็ ข้าจะให้โทษตายแก่อนุของเจ้าในทันที ไสหัวไป!!" ฮ่องเต้ยิ่งพูดโทสะก็ยิ่งเพิ่มพูนจึงได้คว้างจอกชาร้อนในมือไปโดนหน้าท้องของจ้าวหนานหลิงเต็มๆ

"เสด็จลุงโปรดระงับโทสะด้วยพะยะค่ะ"

"ฝ่าบาททรงระงับโทสะด้วยพะยะค่ะ"

หนานหลิงและเกากงกงพลันคุกเข่าลงทันทีเมื่อฮ่องเต้ทรงกริ้ว

"หลานน้อมรับบัญชาพะยะค่ะ หลานทูลลา"เขาไม่กล้าเซ้าซี้เรื่องตั้งครรภ์ของอนุรักถึงแม้จะอยากมีลูกกับนางมากเพียงใดก็ตาม ยิ่งเรื่องที่เขาได้ตระเตรียมจะเลื่อนขั้นให้มาเป็นฮูหยินรองยิ่งไม่สามารถเอ่ยออกไปได้ ตอนนี้ขอถอยไปตั้งหลักก่อน

เมื่อจ้าวหนานหลิงเดินออกไปจากห้องทรงอักษรแล้วฮ้องเต้จ้าวจื่อหลงจึงได้กล่าวกับเกากงกง

"เกากงกง เจ้าสังเกตุเห็นอะไรไหม!"ฮ่องเต้เอ่ยถามความเห็นขันทีคนสนิทที่เปรียบดังสหายร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายปี

"กระหม่อมโง่เขลา ขอพระองค์ช่วยชีแนะกระหม่อมด้วยพะยะค่ะ"เกากงกงรับใช้ข้างกายฮ่องเต้มาตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นองค์ชาย จึงทราบดีว่าหากทรงกริ้วอยู่ไม่สมควรตอบอะไรส่งเดช เพียงแค่คล้อยตามให้พระองค์ทรงพระทัยเย็นลงก่อน หาไม่จะโดนโบยโดยไม่รุ้ตัว

"ข้าว่าหลานข้า... ดูเหมือนมีชีวิตแต่ไม่มีชีวา ดูไม่มีสติเวลาตอบคำถามและก็ดูไม่มีความมั่นใจ ไม่กล้าสบตาข้าเวลาตอบคำถาม เขาดูสับสนยิ่งนัก" ฮ่องเต่เริ่มวิเคราะห์อย่างใจเย็นหลังจากที่เห็นว่าหลานชายนั้นทำตัวแปลกไป 

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้พระทัยเย็นลงแล้วเกากงกงจึงได้ทูลแก่ฮ่องเต้

"พระองค์จะให้กระหม่อมส่งคนไปสืบเรื่องอนุเมิ่งที่บ้านเกิดดีไหมพะยะค่ะ"

"ก็ดีเหมือนกัน ข้าว่าบางทีอาจจะมีอะไรมากกว่าการช่วยชีวิตก็ได้"

"ออกคำสั่งไป ให้องค์รักษ์เสื้อแพรสืบเรื่องนี้อย่างเงียบๆ แล้วก็พรุ่งนี้เจ้าตามแม่ทัพซูมาพบข้าช่วงหลังว่าราชการเช้าด้วย

"พะยะค่ะ"

....

จวนแม่ทัพซู

แม่ทัพซูกับฮูหยินได้มาดูอาการของซินหยางและต้องการสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นว่ามีความเป็นมาเช่นไรกันแน่ บุตรเขยถึงได้สั่งโบยบุตรสาวสุดรักของตน

"ซินเอ่อลูกพ่อเจ้าอาการดีขึ้นรึยัง เมื่อเช้าพ่อส่งคนออกไปตามหาสมุนไพรตามที่อาจารย์เจ้าแจ้งมาแล้วนะ เจ้าทนอีกนิดนะ" แม่ทัพซูเห็นบุตรสาวค่อยๆขยับตัวอย่างช้าๆเกรงว่าจะเจ็บแผลจึงได้แต่สงสาร

"ท่านพ่อท่านแม่ ข้าดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เทียบยาของท่านอาจารย์นั้นดีมากเหลือเจ็บแผลอยู่นิดหน่อย อีกไม่กี่วันก็ตกสะเก็ดแล้วเจ้าค่ะ" 

"ดีแล้วๆ ทนอีกนิดนะลูกแม่ แล้วแผลเป็นเล่า จะหายหรือไม่"ซูฮูหยินเป็นกังวลเรื่องนี้ยิ่งนัก เพราะร่างกายของสตรีนั้นไม่ควรที่จะมีแผลเป็น

"ค่อยๆทายาที่ท่านอาจารย์แม่ให้มาก็หายไม่มีรอยแผลแน่นอนเจ้าค่ะท่านแม่ นี่ยาจากภรรยาท่านหมอเทวดาเชียวน้า" ซูซินหยางไม่ต้องการให้ท่าพ่อท่านแม่นางกังวลใจจึงได้พยายามทำตัวให้ร่าเริงขึ้น

"ว่าแต่ท่านพ่อส่งคนไปขนข้าวของของข้าที่ตำหนักชินอ๋องรึยังเจ้าคะ อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวนะเจ้าคะ ข้าขอบอกไว้ก่อน" 

"พ่อแจ้งพ่อบ้านไปแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลไป"

"ขอบคุณท่านพ่อมากเจ้าค่ะ" ของๆนางจะต้องไม่หลงเหลืออยู่ที่จวนนั้นแม้แต่ชิ้นเดียว นางไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องสิ่งของที่เป็นนางเป็นอันขาด ยกเว้นคนผู้นั้นที่กำลังจะเป็นอดีตสามี อยากได้นัก ข้าก็จะยกให้!!