ตอนที่ 8

ฮ่องเต้เรียกแม่ทัพซูเข้ามาพบเพื่อสอบถามเรื่องราวจากฝั่งของซูซินหยางว่าเป็นเช่นไรกัน โดยอีกทางนึงก็ได้รับรายงานจากองค์รักษ์เสื้อแพรที่ไปสืบมาจากบ่าวและพ่อบ้านจ้าวมาก่อนแล้ว

และก็ตรงกันกับที่ซูซินหยางเล่า องค์รักษ์แจ้งว่ามีบ่าวติดตามอนุเมิ่งนางนึงเห็นแก่ตำลึงเงิน จึงเล่าทุกสิ่งที่ได้เห็นในวันนั้น แม้กระทั่งคำพูดยั่วยุอวดอ้างที่อนุเมิ่งบอกแก่จ้าวเฉิงอวี้ว่าพ่อของเขานั้นต้องการลูกคนใหม่

'หึ ข้าเดาไม่ผิดว่าอนุนางนั้นคือจิ้งจอกดีๆนี่เอง'

"แล้วซินหยางจะทำอย่างไรต่อไป ข้าได้ข่าวมาว่าพวกเจ้าพ่อลูกให้คนขนของกลับจวนเลยหรือ" ฮ่องเต้ยังคงคิดว่าซูซินหยางนั้นยังรักจ้าวหนานหลิงอยู่ นางเพียงแค่กำลังโกรธและน้อยใจหลานชายของตน จึงได้ขนของกลับไปอยู่บ้านสักพักก็เท่านั้น

"ใช่พะยะค่ะ นางต้องการหย่าขาดจากซื่อจื่อพะยะค่ะ กระหม่อมกับฮูหยินก็เห็นด้วยกับนางในเมื่อซื่อจื่อถึงกับสั่งโบยลูกกระหม่อมไม่คิดถามไถ่เช่นนี้ คงหมดรักกันแล้วจริงๆอยู่ต่อไปก็ไม่รู้ว่าวันใดลูกกับหลานของกระหม่อมจะถูกโบยถูกตีขึ้นมาอีก"

"ในเมื่อหมดรักกันแล้ว อีกทั้งเกียรติที่ควรมีก็ถูกทำลายไปแล้ว ก็ควรที่จะถอนตัวออกมาดีกว่า กระหม่อมไม่อยากให้ลูกต้องเสียศักดิ์ศรีไปมากกว่านี้" แม่ทัพซูพยายามบอกเหตุผลที่บุตรสาวต้องการหย่าขาดกับหลานชายคนโปรดของฮ่องเต้ เพราะเกรงว่าจะถูกสั่งห้ามไม่ให้บุตรสาวหย่ากับจ้าวหนานหลิง โชคดีที่ครานั้นเป็นเพียงการสู่ขอเกี่ยวดองกันระหว่างทั้งสองฝ่าย ไม่ได้มีราชโองการพระราชทานสมรส หาไม่แล้ว บุตรสาวของเขาคงต้องกล้ำกลืนฝืนทนในความอัปยศนี้ไปจนตาย

"กระหม่อมขอพระองค์ทรงอย่าขัดขวางเลยพะยะค่ะ ข้าขอพูดในฐานะของสหายและฐานนะพ่อที่มีบุตรสาวคนเดียว ข้ายังอยากเห็นนางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมากกว่ามานั่งอมทุกข์เพราะสามีลุ่มหลงเชื่อฟังอนุ ต้องมานั่งคอยระแวงว่าบุตรชายตนจะถูกกลั่นแกล้งจนต้องโดนโบยเหมือนนางตอนไหน"

"เฮ่อออ ... ข้าขอเวลาให้หลานชายข้าสักสามเดือนได้หรือไม่ หากหลานชายข้ายังยังไม่สามารถแก้ไขเรื่องเหล่านี้ได้ พวกเจ้าค่อยจัดการยื่นหนังสือหย่า ถึงเวลานั้นข้าจะสนับสนุนพวกเจ้าเอง ส่วนอนุนางนั้นก็จะได้เป็นเพียงอนุ ไม่แม้แต่สามารถเลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินรองได้"

"เฮ่อ..ฝ่าบาทใยท่านต้องยืดยื้อไว้ด้วยเหล่า" แม่ทัพซูไม่เข้าใจว่าเหตุใดสหายผู้สูงศักดิ์ของเขาจำต้องยืดยื้อเวลาการหย่าของบุตรสาวด้วย บุตรสาวเขาเพียงแค่อยากจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดก็เท่านั้นเอง

"บอกตามตรงข้ามีเรื่องสงสัยกำลังให้คนตามสืบอยู่ ระหว่างนี้ข้าจะมีราชโองการเรียกตัวแม่ทัพซูอันหยางบุตรชายคนโตของเจ้ากลับเมืองหลวง แล้วให้เจ้าหลานอกตัญญูนั่นไปประจำที่ชายแดนแทน พอจะใช้แลกเปลี่ยนกันได้หรือไม่ เจ้าเป็นสหายข้า ข้ายอมลงให้เจ้าถึงเพียงนี้แล้วนะ" ฮ่องเต้เห็นแววตาไม่พอใจของสหายจำต้องหาข้อแลกเปลี่ยนมาคอยหลอกล่อ

แต่จริงๆแล้วเขาเองคิดจะเรียกตัวซูอันเทียนกลับเมืองหลวงมาตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่องนี้แล้ว เพียงแค่เปลี่ยนแปลงคำสั่งจากเดิมจะให้แม่ทัพคนอื่นไปประจำการมาเป็นเจ้าหลานชายตัวดีไปแทน 'รักกันมากนักข้าจะให้เจ้าแยกกันอยุ่กับนางจิ้งจอกนั่นฮ่าฮ่า'

"ตกลงพะยะค่ะ ข้าให้เวลาหลานท่านสามเดือน เกินสามเดือนไปแล้วข้าจะเดินเข้ามาส่งหนังสือหย่าของบุตรสาวให้ท่านเอาไปให้หลานสุดรักท่านประทับตราด้วยตัวเอง" ในเมื่อฝ่าบาททรงจะเรียกตัวบุตรชายกลับมา แค่ยืดเวลาสามเดือนคงไม่เป็นไร ซินหยางต้องเห็นด้วยแน่

"งั้นกระหม่อมทูลลาพะยะค่ะ"

"ได้ๆ ว่างๆก็มาเดินหมากกับข้าบ้าง"

"เปลี่ยนเป็นขี้ม้ายิงธนูดีไหมพะยะค่ะ เดินหมากข้าขี้เกียจนับว่าแพ้ท่านไปกี่กระดาน" แม้แม่ทัพซูจะเป็นแม่ทัพไร้พ่ายแต่ก็ไม่เคยทันเล่ห์เหลี่ยมของสหายเลยสักครา ยิ่งเรื่องเดินหมากด้วยแล้วเขาขอยอมแพ้ก่อนเลยเพราะไม่เคยชนะสักครั้ง

"ฮ่าฮ่า ก็ได้ วันไหนข้าว่างจะชวนเจ้าไปขี้ม้าเหมือนเมื่อยังหนุ่ม"

เกากงกงเดินไปส่งแม่ทัพซู ที่หน้าตำหนัก พลันนึกถึงสมัยฝ่าบาทยังเป็นเพียงองค์ชาย ตอนนั้นมีฝ่าบาท ชินอ๋องจ้าวจื่อเหวิน แม่ทัพ แล้วก็เขาเอง แม้จะต่างฐานะ ต่างอายุ แต่ทั้งสี่ก็เปรียบดังสหายสนิทกัน

เกากงกงเข้าใจฝ่าบาทดีว่าพระองค์ทรงไม่อยากให้น้องชายแท้ๆกับแม่ทัพสหายสนิทต้องกินแหนงแคลงใจกัน จึงพยายามยื้อความสัมพันธ์ของซื่อจื่อกับคุณหนูตระกูลซูไว้ก่อน แม้ตอนนั้นองค์รัชทายาทจะชื่นชอบคุณหนูซูซินหยางมากถึงขั้นขอสมรสพระราชทาน แต่พระองค์เห็นว่าซื่อจื่อกับคุณหนูซูรักใคร่ชอบพอกันจึงได้แต่บอกให้รัชทายาททำใจและถอยออกมา

ในคราแรกนั้นองค์รัชทายาทไม่ได้ยินยอมที่จะถอยออกมา แต่ไม่ทราบด้วยเหตุผลใดอันใด องค์รัชทายาทจึงยอมตกลง แต่ต้องแลกกับเงื่อนไขที่ว่าตำแหน่งชายาเอกนั้น พระองค์จะเก็บไว้ให้กับสตรีที่พระองค์พึงใจเท่านั้น และฮ่องเต้ต้องทรงยอมรับไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใครก็ตาม ฮ่องเต้เองก็ทรงวางใจในตัวรัชทายาทว่าคงไม่สุ่มสี่สุ่มห้าให้ใครมาเป็นชายาเอกของตนเป็นแน่จึงยอมตกลงแต่โดยดี