บทที่ 107

            “ถามจริง ๆ คุณเชื่อใคร” ภาคินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

            “เชื่อใครไม่สำคัญ อยู่ที่ว่าใครทำผิดต่างหาก ถ้าพวกคุณยืนยันว่ามัทไม่ได้ทำผิดก็ไม่ต้องร้อนตัว แล้วความจริงมันก็จะปรากฏเอง”

            “หึ! เราผิดหวังในตัวคุณจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมัทถึงได้ตัดใจจากคุณโดยไม่เหลือเยื่อใย”

            แววตาของติณณภพวูบไหว เมื่อได้ยินคำพูดนั้นหลุดออกจากปากของภาคิน แม้จะเป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแต่ภาคินก็มองเห็นมันอยู่ดี

            ฬียากรและภาคินยืนยันว่าพร้อมจะต่อสู้ในชั้นศาลเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของมัฑณาวี โดยฬียากรจะเป็นทนายแก้ต่างให้หญิงสาวด้วยตัวเอง พูดจบก็ชวนกันกลับ แต่ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปภาคินได้หันมาพูดอะไรบางอย่างกับติณณภพ

            “สิ่งที่คุณต้องมีคือการไว้เนื้อเชื่อใจในตัวคนที่คุณรัก ทำไมคุณถึงไม่เชื่อใจเธอ แต่กลับไปเชื่อคำพูดของคนอื่นมากกว่า แก้วที่มันแตกร้าวไปแล้วไม่ว่าจะทำยังไงก็ยากที่จะประสานให้เหมือนเดิม ความสัมพันธ์ของคุณกับมัทก็เช่นกัน” พูดจบก็พากันเดินจากไป

            “ใครบอกคุณว่าผมไม่เชื่อใจเธอ” ติณณภพพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

            ไม่เพียงแต่ภาคินและฬียากรเท่านั้นที่ผิดหวังในตัวเขา แม้แต่ภูมิระพีเองก็ผิดหวังในตัวเขาเช่นกัน เพื่อนต่อว่าเขามากมายในเรื่องนี้ บอกเขาเสมอว่าสิ่งที่เขาทำมันผิด และบอกเขาว่ามัฑณาวีเสียใจและบอบช้ำมากแค่ไหนกับสิ่งที่เขาทำลงไป สรุปว่าไม่มีใครอยู่ช้างเขาสักคน

            แต่ติณณภพก็ไม่ได้อธิบายอะไร รอให้ความจริงปรากฏทุกคนก็จะเข้าใจในตัวเขาเอง ถึงตอนนั้นก็ได้แต่หวังว่ามัฑณาวีจะให้อภัยเขาอีกสักครั้ง

            อาทรเดินทางไปภูเก็ตเพื่อไปรวบรวมและหาหลักฐาน ที่จะมาเอาผิดคนที่กระทำ ครั้งนี้อดิศรได้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดยไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้า เขาจัดเตรียมเอกสารหลักฐานทั้งหมดมาให้อาทร

            “นี่ครับเอกสารที่คุณต้องการ ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกผมมาได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ ผมยินดีและเต็มใจที่จะให้ความร่วมมือกับบริษัทเต็มที่เลยครับ”

            “ไม่เป็นไร ผมตรวจสอบเองได้ ถ้าต้องการอะไรแล้วจะบอก”

            อาทรและทีมงานลงมือตรวจสอบข้อมูลทั้งหมด ทั้งที่ได้รับมาจากอดิศร และตรวจสอบข้อมูลที่อยู่ในมือของมัฑณาวีก่อนที่เธอจะถูกเรียกให้กลับไปรายงานตัวที่สำนักงานใหญ่

            อีกทั้งยังมีคำสั่งห้ามมิให้บุคคลใดเข้าไปวุ่นวายกับข้อมูลทางด้านบัญชีดังกล่าว ยกเว้นแต่จะได้รับการอนุญาตจากเขาก่อน

            เนื่องจากเอกสารที่ต้องตรวจดูมีมาก และต้องตรวจสอบกับระบบบัญชีที่มัฑณาวีวางเอาไว้ เพื่อหาช่องโหว่ที่ทำให้อดิศรใส่ร้ายป้ายสีหญิงสาวได้ จึงต้องใช้เวลาในการตรวจสอบนานกว่าที่คิด และต้องเป็นไปอย่างละเอียดรอบคอบ

            เพราะครั้งนี้เขาได้รับคำสั่งจากติณณภพว่าจะต้องเอาผิดอดิศรให้ได้ อย่าให้มันดิ้นหลุดไปได้เหมือนคราวก่อน โทษฐานที่กล้าทำหลักฐานเท็จมาใส่ร้ายป้ายสีผู้หญิงที่เขารัก ที่สำคัญห้ามทำพิรุธให้อีกฝ่ายไหวตัวเด็ดขาด

            นอกจากจะปิดไม่ให้อดิศรไหวตัวทันแล้ว เพื่อความแนบเนียนยังต้องปกปิดเรื่องนี้ไว้ ไม่ให้บุคคลอื่นรู้ถึงแผนการในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะมัฑณาวี

            และดูเหมือนอดิศรเองก็ชะล่าใจ เพราะสายจากสำนักงานใหญ่รายงานมาว่า มัฑณาวีถูกสั่งพักงานนับตั้งแต่วันที่เข้าไปรายงานตัว ทำให้หญิงสาวตัดสินใจลาออกจากงาน เรื่องนี้กระทบกระเทือนถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างร้ายแรง ได้ยินมาว่าฝ่ายหญิงถึงขั้นสะบั้นรักกับฝ่ายชายทันที 

            ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ไตรภพได้เรียกตัวบุตรชายเช้ามาสอบถามเป็นการส่วนตัว

            “พ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับติณณ์”

            ไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าบิดาจะพูดเรื่องอะไรกับตนเอง

            “ภูมิมาเล่าอะไรให้พ่อฟังครับ”

            “ก็เล่าเรื่องที่พ่อควรรู้ ติณณ์มีอะไรจะบอกพ่อเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม”

            “ไม่มีครับ”

            “แต่พ่อมี พ่อไม่เชื่อว่ามัทจะยักยอกเงินบริษัทของเรา หรือถ้าเป็นความจริง พ่อก็พร้อมที่จะเอาเงินส่วนตัวของพ่อคืนให้กับบริษัท ไม่ว่ามันจะเป็นเงินจำนวนเท่าไรพ่อยอมจ่าย แล้วเราจะทำเหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น เข้าใจไหมติณณ์”

            “ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกครับ”

            “จำเป็นสิ เพราะเรื่องนี้มันกระทบกระเทือนถึงความสัมพันธ์ของติณณ์กับมัท ซึ่งพ่อยอมไม่ได้”

            “ถ้าพ่อไว้วางใจในตัวผม ก็ให้ผมเป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองนะครับ”

            “ไม่ใช่พ่อไม่ไว้ใจติณณ์ แต่พ่อไม่อยากให้ติณณ์เจ็บ พ่อรู้ว่าติณณ์รักมัทมากแค่ไหน และรู้ด้วยว่าติณณ์อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ติณณ์ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้นะลูก เราช่วยกันแก้ไขปัญหานี้ได้โดยวิธีง่าย ๆ”

            “ด้วยการใช้เงินแก้ไขปัญหานี้น่ะเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นคนผิดก็ลอยนวลสิครับ ผมยอมไม่ได้หรอกครับพ่อ”