LOGINตอนที่ 12
หลงอนุจนลืมภรรยาผูกผม นางหันไปพยักหน้าให้อวี้จู หญิงสาวเลยแสร้งเดินเสียงดัง เสียงในห้องจึงเงียบลง “คุณหนสาม นายหญิงของเราตื่นนอนแล้วเจ้าค่ะ” “ข้าทราบแล้ว เดี๋ยวข้าออกไป” เสียงด้านในดังออกมา นางเลยเดินออกไปทางสวนเล็ก เพื่อแสร้งว่ากำลังเดินชมดอกไม้ในสวน “พี่หญิง ข้า...ข้า...คือว่าเรื่องอนุท่านโหวนั้น....” หญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมทำท่าอ้ำอึ้ง เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่กล้า นางมองท่าทีดอกบัวขาวเช่นนี้ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย “น้องสามอย่าคิดมากเลย เจ้าก็เห็นว่าร่างกายข้าอ่อนแอเพียงใด แค่ออกมาเดินไม่กี่ก้าวยังเหนื่อยเพียงนี้ พูดตามตรงที่ข้ารับเจ้าเป็นอนุให้ท่านโหวก็เพราะต้องการให้เจ้ามีลูกให้ข้า หรือเจ้ามีชายอื่นในดวงใจอยู่แล้ว เช่นนั้นก็บอกข้าได้ ข้าจะได้แจ้งท่านแม่ให้เปลี่ยนเป็นน้องสี่แทน” นางเอ่ยพลางแสร้งทำเป็นตกใจ ทำเอาอีกฝ่ายรีบปฏิเสธแทบไม่ทัน “มะ ไม่มีเจ้าค่ะ! ข้าแค่กลัวว่าพี่หญิงจะลำบากใจเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็ดี มันอาจดูเหมือนเป็นการบังคับเจ้าไปบ้าง แต่ข้าสัญญาว่าเมื่อเจ้าได้เข้ามาอยู่ในจวนโหวแล้ว จะไม่มีใครรังแกเจ้าได้แน่นอน” “ขอบคุณพี่หญิงที่เมตตาน้องเจ้าค่ะ” หญิงสาวทำความเคารพนางอย่างนอบน้อม เห็นเช่นนี้แล้วนางคิดภาพไม่ออกเลยว่าน้องสาวที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานผู้นี้ จะเป็นคนที่ถือมีดแทงข้างหลังนาง คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ “สาว ๆ คุยสิ่งใดกันอยู่หรือ” เสียงท่านโหวดังขึ้น เขาเดินออกมาจากประตูวงพระจันทร์ ราวกับว่าตัวเองเพิ่งเดินมาจากทางเรือนหลัก ทั้งที่ความจริงเขาก็อยู่ในเรือนของนางแท้ ๆ “ท่านโหว เหมือนช่วงนี้ท่านจะอยู่จวนบ่อยกว่าเมื่อก่อนอีกนะเจ้าคะ เป็นเพราะคนแถวนี้หรือเปล่านะ” นางแสร้งทำเป็นเอ่ยแซวพร้อมมองพวกเขาสองคนสลับไปมา “ก็เพราะเจ้านั่นแหละ ร่างกายอ่อนแออยู่แท้ ๆ เหตุใดออกมาเดินตากลมเช่นนี้ แถมยังไม่ใส่เสื้อคลุมอีก เจ้าเป็นน้องสาวนางเหตุใดจึงไม่เตือนนาง!” เขาเอ่ยกับนางเสียงหวาน ก่อนจะแสร้งหันไปดุเสิ่นจาวหนิง ซึ่งทั้งสองก็แสดงงิ้วได้เข้าขากันเหลือเกิน “ขะ ขออภัยเจ้าค่ะ ครั้งหน้าข้าจะระวังให้ดีกว่านี้” น้ำเสียงเกรงกลัวนี้ หากนางไม่รู้ธาตุแท้คงหลงเชื่อไปแล้วจริง ๆ “ท่านแม่บอกว่าอีกเจ็ดวันจะส่งเสิ่นจาวหนิงขึ้นเกี้ยวเข้าจวนโหว เพราะงั้นจึงต้องให้นางกลับจวนกั๋วกงไปก่อน อย่างไรพรุ่งนี้ท่านโหวช่วยไปส่งนางที่จวนได้หรือไม่เจ้าคะ” นางเปิดโอกาสให้พวกเขาได้อยู่ตามลำพังกันกลางที่สาธารณะ จะได้ให้ทุกคนเห็นเต็มตา ว่าท่านโหวหลงใหลอนุคนใหม่เพียงใด “รถม้าที่จวนก็มี ให้นางนั่งกลับไปเองก็ได้นี่” เซียวเฉิงยวนยังแสร้งทำเป็นไม่สนใจเสิ่นจาวหนิง และพยายามผลักไส แต่นางเห็นประกายระริกระรี้ในแววตานั้นชัดเจน “นางเป็นสตรี ข้าไม่ไว้ใจ ท่านพี่ก็ไปส่งนางหน่อยเถอะ นะเจ้าคะ ข้าขอร้อง” นางแสร้งออดอ้อนเขา ทั้งที่ตัวเองขนลุกแทบแย่ “ก็ได้ ๆ ข้าจะจำใจไปส่งนางแล้วกัน พรุ่งนี้อย่าสายเล่า!!” ด้วยเหตุนี้วันต่อมาคนในเมืองหลวงจึงได้เห็น ว่าท่านโหวพาว่าที่อนุคนใหม่เดินควงไปทั่วเมืองหลวง ตั้งแต่ตลาดทางตะวันออกไปยังตะวันตก ซื้อข้าวของเครื่องประดับมากมาย แถมยังพาไปชมงิ้วนั่งตระกองกอดกันอย่างแนบชิดไม่อายฟ้าดิน “ฮูหยินน้อย คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่าท่านโหวหลงอนุจนลืมภรรยาที่ป่วยใกล้ตายในจวนไปเสียแล้วเจ้าค่ะ แถมยังมีใครไม่รู้ปล่อยข่าวลือว่าเป็นเพราะท่านตั้งครรภ์ไม่ได้ ถึงได้รับอนุให้สามี พวกเขานินทาว่าท่านเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ เลยคิดจะยืมท้องคุณหนูสามมาออกไข่แทนด้วยเจ้าค่ะ!!!” หงซิ่วที่ได้ยินมาเองกับหู พอกลับถึงเรือนตะวันออกก็ไม่อาจเก็บความโกรธเอาไว้ได้อีกต่อไป หญิงสาวเข้าไปทำร้ายต้นไม้ที่อยู่ในลานเรือนไปหลายทีเพื่อระบายความโกรธ “เจ้าทุบต้นไม้ไปก็มีแต่มือเจ้าที่เจ็บ มานั่งจิบชาให้ใจเย็นลงหน่อยเถอะ” นางเอ่ยพลางหัวเราะท่าทีของสาวใช้ตัวเอง “นายหญิงไม่เดือดร้อนใจบ้างหรือเจ้าคะ นี่มันชื่อเสียงท่านทั้งนั้น!!” อวี้จูที่ได้ฟังก็โกรธไม่ต่างกัน แต่ยังไม่ถึงขั้นทำร้ายต้นไม้เช่นหงซิ่ว “ข่าวลือพวกนั้นเจ้าทั้งสองก็รู้ว่าไม่ใช่ความจริง แล้วจะโกรธไปทำไมเล่า อีกอย่างคนที่ต้องการให้ข้าเสื่อมเสียชื่อเสียงในยามนี้ ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ” “นายหญิงจะบอกว่าเป็นฝีมือท่านโหวหรือเจ้าคะ!!” อวี้จูเอ่ยเสียงดังอย่างไม่อยากเชื่อ “จะมีใครอีกเล่า อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่าเซียวแล้ว เห็นว่าปีนี้จะจัดที่บ้านท่านลุงของเขา เขาต้องใช้โอกาสนี้เชิดหน้าชูตาให้เสิ่นจาวหนิงแน่ ถึงได้พยายามทำลายชื่อเสียงข้าเช่นนี้” “เลวทรามนัก!! นี่มันใช้แผนสกปรกเล่นงานกันชัด ๆ เขายังเห็นนายหญิงเป็นฮูหยินเอกของเขาอยู่หรือไม่!!!” หงซิ่วเอ่ยอย่างโกรธแค้น “เขาเคยเห็นข้าเป็นฮูหยินเสียเมื่อไหร่กันละ เดิมข้าย่างเท้าเข้าจวนโหวมา เขาก็เห็นข้าเป็นเครื่องมือกำจัดตัวปัญหาให้เขาแล้ว อย่างลูกพี่ลูกน้องกับมารดาเขานั่นอย่างไร” “.......” สาวใช้ของนางทั้งสองถึงกับอ้าปากค้าง “ต่อมาก็กรุยทางให้คนรักของเขาได้เข้ามาในจวนอย่างถูกต้อง วันหน้าก็คงรอให้ข้าตายแล้วเขียนพินัยกรรมปลอม ๆ ว่าข้าต้องการให้เสิ่นจาวหนิงเป็นฮูหยินเอกเขาแทน เท่านี้ทุกอย่างก็เข้าตามแผน แถมยังได้ครองรักกับหญิงคนรักตลอดไปด้วย” “เลวทรามอย่างไรที่สิ้นสุดจริง ๆ แล้วนายหญิงวางแผนเอาคืนไว้อย่างไรเจ้าคะ” “เรื่องนั้นข้าย่อมคิดไว้แล้ว แต่ก่อนอื่นเตรียมของขวัญวันเกิดให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก่อนดีกว่า เจ้าเอาตลับกำยานที่ท่านโหวให้มา นำไปจัดเตรียมเพื่อมอบให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวนะ” นางเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม งิ้วฉากใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เซียวเฉิงยวนเจ้าเตรียมตัวตั้งรับให้ดีเถอะ 7 วันต่อมา เกี้ยวสีชมพูหลังเล็กถูกหามเข้าประตูข้างจวนโหวอย่างเงียบเชียบ ราวกับเจ้าของจวนไม่เคยให้ความสำคัญกับสตรีผู้นี้เลย ทั้งที่ความจริงมันตรงกันข้ามทุกอย่าง เสิ่นจาวหนิงเข้ามาก็ได้ไปอยู่เรือนฝั่งตะวันตก แม้ไม่ได้ใหญ่เท่าเรือนตะวันออก แต่ก็ใหญ่เกินกว่าที่อนุจะได้อยู่ แต่นางก็ไม่ได้ขัดอะไร เพียงให้พ่อบ้านจัดการไป เพราะรู้ว่านี่เป็นคำสั่งของเซียวเฉิงยวน พิธีการทุกอย่างถูกจัดแบบเรียบง่ายแต่ก็ครบทุกอย่าง แต่พอถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ เจ้าบ่าวกลับมานั่งเล่นงิ้วให้นางดูอยู่ที่เรือนตะวันออกแทนเสียอย่างนั้น “ท่านโหว วันนี้เจ้าสาวเข้าจวน ท่านควรไปอยู่ที่เรือนของนางนะเจ้าคะ” นางเอ่ยไล่เขาเป็นรอบที่สาม ไม่รู้เขาจะอยากแสดงให้ใครเห็น ไอ้ท่าทีที่ไม่อยากร่วมหอกับหญิงอื่นเช่นนี้น่ะ!! นางรู้ดี ในใจเขาแทบอยากจะกระโจนขึ้นเตียงเสิ่นจาวหนิงแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะหน้าตาที่อยากเป็นคนรักฮูหยินเอก ไม่ทอดทิ้งภรรยาที่ล้มป่วยแล้วไปนอนกกกอดอนุ เขาถึงต้องถ่อสังขารมานั่งชมถ้วยชากับนางเช่นนี้ “เจ้าไล่พี่สามครั้งแล้วนะ เจ้าอยากให้พี่ไปอยู่กับนางจริงหรือ” น้ำเสียงแง่งอนนี้ก็ทำเอานางอยากอาเจียนเช่นกัน ปกติเคยเห็นแต่มารยาสตรี พอได้เห็นมารยาบุรุษแล้วก็ทำเอานางอดทึ่งไม่ได้ “เจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันแต่งงานของนาง หากท่านทอดทิ้งนางมาอยู่เป็นเพื่อนข้าเช่นนี้ นางคงเสียใจมาก แค่ที่นางต้องแต่งเป็นอนุเพราะคำสั่งข้า นางก็ลำบากใจมากพออยู่แล้ว ท่านพี่อย่าทำให้นางต้องเสียใจมากไปกว่านี้เลยเจ้าค่ะ” นางหาเหตุผลมั่ว ๆ มาไล่ให้เขารีบจากไปเสียที นางขี้เกียจปั้นหน้ายิ้มแย้มคุยกับเขาแล้ว “ในเมื่อเจ้าพูดถึงเพียงนี้ ข้าจะยอมไปก็ได้ แต่หากคืนนี้เจ้าไม่สบายอย่าได้เกรงใจที่จะส่งคนไปเรียกพี่นะ” เขาเอ่ยกำชับ ก่อนทำท่าอิดออดเดินไปทางประตู “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่รีบไปเถอะ นางคงรอนานแล้ว” นางส่งยิ้มให้เขา พร้อมกับมองตามเขาเดินออกไปจนสุดสายตา รอยยิ้มกว้างเมื่อครู่ก็เลือนหายไปทันที ชิ! ปากบอกไม่อยากไป แต่ขานี่ก้าวเร็วกว่าม้าศึกยามวิ่งออกรบกลางสมรภูมิเสียอีกนะ ลมปากบุรุษนี่เชื่อไม่ได้เลยสักนิด!ตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







