Se connecterตอนที่ 17
กลับจวนอย่างยิ่งใหญ่ คนจวนกั๋วกงขอตัวกลับทันที โดยอ้างว่ายังมีธุระให้ต้องไปจัดการอีกมาก เซียวเฉิงยวนจะตามนางออกมาแต่ถูกผู้เป็นย่าและลุงลากตัวเข้าห้องบรรพชนไปก่อน “เจ้าทำเรื่องเช่นนี้ลงไปได้อย่างไร! นั่นบุตรสาวจวนกั๋วกงที่ได้ชื่อว่าเป็นแก้วตาดวงใจเลยนะ เป็นวาสนาของเจ้าแค่ไหนแล้วที่ได้แต่งกับนาง วันหน้านอกจากตำแหน่งบุตรเขยจวนกั๋วกงแล้ว ยังมีโอกาสได้ทั้งชื่อเสียงและโอกาสอื่น ๆ อีกมาก แต่เจ้ากลับไม่เอา!! แถมตาต่ำไปคว้าเอาลูกอนุมาแทนอีก ข้าละอยากผ่าสมองเจ้าดูจริง ๆ ว่าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่!!!” ฮูหยินผู้เฒ่าดุด่าหลานชายตัวเองยกใหญ่ หากไม่ใช่เพราะร่างกายตัวเองแก่ชราจนไร้เรี่ยวแรง ป่านนี้นางคงทุบตีหลานโง่ผู้นี้ให้ได้สติสักหลาย ๆ ทีแล้ว “ข้าเองก็ไม่คิดว่าแผนการจะถูกเปิดโปงเช่นนี้” เขาเถียง สีหน้าแสดงออกว่าไม่ยอมรับคำดุด่านั่นแม้แต่น้อย “เจ้าไม่คิดงั้นหรือ! เจ้าพูดคำนี้ออกมาได้อย่างไร วางแผนสังหารภรรยาเพื่อยกย่องอนุ หากมีคนที่จ้องเล่นงานเจ้าเขียนฎีกาภวายฝ่าบาท บรรดาศักดิ์กับตำแหน่งแม่ทัพของเจ้าได้จบสิ้นแน่ และตำแหน่งขุนนางของข้ากับบุตรชายก็จะพลอยติดร่างแหเจ้าไปด้วย ทำสิ่งใดไม่คิด สมกับที่มารดาเจ้าเลี้ยงดูมาจริง ๆ!!!” ใต้เท้าเซียวต่อว่าหลานชาย และลามไปถึงน้องสะใภ้ไร้สมองของตัวเอง ที่ตอนนี้ถูกส่งไปอยู่อาราม “ท่านอย่าได้ตำหนิมารดาข้าเช่นนี้นะ! ต่อให้ข้าจะถูกยึดบรรดาศักดิ์คืนแล้วอย่างไร ผลงานทางทหารของข้าก็เป็นเรื่องจริง ฝ่าบาทไม่กล้าปลดตำแหน่งแม่ทัพที่ชนะทุกศึกของข้าหรอก หากพวกท่านกลัวว่าจะซวยไปด้วย ก็เขียนหนังสือตัดขาดกับข้าวันนี้เลย!” เขาเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัว นี้ทำเอาผู้อาวุโสในตระกูลเซียวโกรธจนแทบความคุมตัวเองไม่อยู่ มีอย่างที่ไหนถูกบุตรหลานท้าทายแยกตระกูลเช่นนี้ “ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าก็จะเปิดศาลตระกูลตัดชื่อเจ้าออกเดี๋ยวนี้!!” ใต้เท้าเซียวผู้เป็นลุงรีบสั่งคน เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วย เพราะเรื่องที่เซียวเฉิงยวนทำนั้น แน่นอนว่าต้องดังไปทั่วเมืองหลวงอยู่แล้ว แม้ไม่มีการเอาผิด แต่เรื่องศีลธรรมเขาคงโดนเต็ม ๆ ยิ่งพวกขุนนางตาแก่ในราชสำนักมักอ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้อีก ไม่เกินเจ็ดวันต้องมีฎีการ้องเรียนถวายต่อฝ่าบาทแน่นอน พวกเขาสู้ตัดขาดกับจวนโหวเซียวไว้แต่เนิน ๆ ยามมีราชโองการกล่าวโทษใดลงมา ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขาแล้ว “ในเมื่อพวกท่านตัดสินใจดีแล้ว ก็อย่าเสียใจภายหลังแล้วกัน!” เซียวเฉิงยวนลุกพรวดเดินออกจากห้องบรรพชนทันที ก่อนจะพาเสิ่นจาวหนิงกลับจวนโหวอย่างรวดเร็ว ข่าวลือในเมืองหลวงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าทุกคนต้องประณามการกระทำของเซียวโหวและอนุเสิ่น ไม่มีใครเห็นใจหรือแก้ต่างให้เลยสักคน เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มีพยานคือแขกที่ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนตระกูลเซียวออกมาพูดยืนยัน ทั้งหลักฐานและพยานพร้อมสรรพ แน่นหนาจนไม่มีทางดิ้นหลุด หากขึ้นศาลก็ไม่พ้นความผิดแน่นอน และทุกคนก็หันมาสรรเสริญจวนกั๋วกงแทน ว่าเป็นคนมีเมตตาไม่เอาความอดีตสามีบุตรสาว โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่เสิ่นจือเวย ที่ชื่อเสียงดูจะแทบกลายเป็นพระโพธิสัตย์แล้ว เพียงข้ามคือข่าวลือนี้ก็สร้างความเสียหายให้จวนเซียวโหว รวมถึงตระกูลเซียวทั้งหมดในเมืองหลวง พวกเขาไม่สามารถก้าวขาออกจากจวนได้ เพราะเดินไปที่ใดก็ถูกสายตาชาวบ้านจ้องมอง บางคนทนไม่ไหวถึงกับเอาเศษผักเน่าไล่ปาพวกเขาก็มี แม้จวนตระกูลเซียวสายหลักจะประกาศตัดเซียวเฉิงยวนออกจากตระกูลแล้วก็ยังไม่เป็นผล จวนโหวเซียว ผ่านไปสามวันหลังจากลงนามในหนังสือหย่า วันนี้เช้าตรู่ประตูจวนโหวก็ถูกคนมาทุบราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตาย “เปิดประตู!! ข้านำคนมาขนสินเดิมคุณหนูใหญ่ของพวกข้า!!” เสียงตะโกนนี้เรียกชาวบ้านที่ผ่านไปผ่านมาให้มามุงดูได้ไม่ยาก ยิ่งก่อนหน้านี้ทั้งสองตระกูลมีเรื่องกันใหญ่โต วันนี้พวกเขาก็ไม่อยากพลาดงิ้วฉากนี้เพื่อเอาไปเล่าให้คนรู้จักฟังเช่นกัน “นี่มันอะไรกัน มาเอะอะโวยวายอะไรที่หน้าจวนท่านโหวแต่เช้า พวกเจ้าอยากถูกโบยหรือ!!!” พ่อบ้านคนใหม่ออกมารับหน้า แต่พอเห็นว่าผู้ใดมา ก็ตาโตวิ่งหางจุกตูดเข้าไปฟ้องเจ้านายตัวเองแทบไม่ทัน “ท่านโหว! ท่านโหวขอรับ!! มีคนจากจวนกั๋วกงมาเต็มหน้าจวนเราเลยขอรับ!!!” เสียงตะโกนนี้ดังไปทั่วเรือนหลัก เสิ่นจาวหนิงที่ตื่นก่อนถึงกับชักสีหน้าด้วยความหงุดหงิด ตั้งแต่ท่านโหวหย่ากับนังเสิ่นจือเวย นางก็ย้ายมาอยู่เรือนหลักกับท่านโหวทันที นางยังคิดลำพองใจว่าสินเดิมทั้งหมดจะเป็นของนาง แต่วันนี้กลับมีคนจากจวนกั๋วกงจะมาขนสินเดิมกลับ มีหรือนางจะยอม!! “มีเรื่องอะไร!!” เซียวเฉิงยวนได้ยินเสียงตะโกนของพ่อบ้าน ก็งัวเงียเดินออกมาจากห้องนอน เห็นหญิงคนรักยืนทำหน้าหงุดหงิดก็รีบดึงนางเข้ามากอด “ท่านพี่ พ่อบ้านบอกว่าเสิ่นจือเวยพาคนมาขนสินเดิมเจ้าค่ะ เราจะทำอย่างไรดี สินเดิมพวกนั้นมีแต่ของล้ำค่า ข้าเสียดายเจ้าค่ะ” หญิงสาวเปลี่ยนเป็นออดอ้อน ท่าทีเช่นนี้ทำให้บุรุษตัวโตรู้สึกหลงไหลจนอยากพานางกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ทำก็ถูกเสียงตะโกนด้านนอกรบกวนอีกครั้ง “ท่านโหวคนพวกนั้นเข้ามาขนของแล้วขอรับ! มี...มีคุณชายใหญ่เสิ่นเป็นคนนำพวกเขาเข้ามาด้วย!!” เสียงพ่อบ้านดังมาอีกครั้ง “สิ่งของที่อยู่ในรายงานสินเดิมน้องสาวข้า ขนออกไปให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว หากเป็นสิ่งปลูกสร้างก็ทุบทำลายมันเสีย!!!” เสียงของคุณชายใหญ่เสิ่นดังมาจากทางเรือนตะวันออก เซียวเฉิงยวนรีบเดินออกไปดูทันที คนพวกนั้นถึงขั้นกล้าบุกเข้าจวนเขา คงไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตาแล้วสินะ!! “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! พวกเจ้าทำสิ่งใดกัน!!” เขาตวาดใส่บ่าวที่กำลังขนหีบออกไป แต่พวกเขากลับไม่ฟังเลยสักนิด “ท่านโหวจะห้ามอะไร นี่เป็นสินเดิมของน้องสาวข้าทั้งนั้น อ่อ นี่เป็นคำสั่งที่อนุญาตให้คนตระกูลเสิ่นเข้ามาขนสินเดิมของเสิ่นจือเวยในจวนโหวได้ทุกเมื่อ ความจริงข้าได้มาตั้งแต่เมื่อคืน แต่ข้าเป็นคนมีมารยาท จะมารบกวนคนอื่นกลางดึกก็ไม่ใช่เรื่อง เลยมาตอนเช้าแทน” คุณชายใหญ่เสิ่นเอ่ยพลางชูกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีตราประทับของทางการให้เขาดู เซียวเฉิงยวนได้แต่กำมือแน่น ได้ยินชื่อเสียงว่าจวนกั๋วกงทำสิ่งใดเด็ดขาด มีหลักฐานแน่นหนา ก็ไม่คิดว่าจะแน่นหนาจนเขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยเช่นนี้ “คุณชายใหญ่เสิ่นช่างรอบคอบนัก เช่นนั้นก็ขนกันดี ๆ เล่า อย่าได้หยิบสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองติดไม้ติดมือไปละ เช่นนั้น....” “ท่านโหวไม่ต้องห่วง จวนกั๋วกงมั่งคั่งร่ำรวย ไม่หยิบของไร้ค่าหรือของสกปรกติดมือไปให้ตัวเองแปดเปื้อนแน่นอน” คุณชายใหญ่เสิ่นพูดแทรกทั้งที่เขายังเอ่ยไม่จบ ทำให้เซียวเฉิงยวนสะบัดชายเสื้อเดินกลับเรือนหลักไปทันที “ทะ ท่านพี่ แล้วของพวกนั้น....” เสิ่นจาวหนิงตามมาทีหลังถึงกับทำสิ่งใดไม่ถูก ไหนว่าเขาจะมาจัดการอย่างไรเล่า นี่กลับปล่อยให้คนขนของออกไปอย่างหน้าตาเฉยเนี่ยนะ! “น้องสาม เจ้าไม่รีบตามไปปลอบขวัญเขาเล่า” เสียงคุ้นหูดังขึ้น เมื่อหันไปมองเสิ่นจาวหนิงก็ต้องเบิกตากว้าง เสิ่นจือเวย ไม่ใช่ว่ามันร่างกายอ่อนแอจนลุกไม่ขึ้นหรือ ผ่านมาเพียงสามวันเหตุใดมันถึงได้ดูสุขภาพดีเหมือนไม่เคยป่วยเลยเช่นนี้! “นางไม่ใช่น้องสาวเราแล้ว ยังจะเรียกนับญาติอย่างสนิทสนมอีกทำไม” พี่ชายใหญ่เอ่ย “พี่ชายใหญ่เอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ แม้มารดาของเราจะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ข้าก็เป็นลูกของท่านพ่อเหมือนกันนะเจ้าคะ” เสิ่นจาวหนิงเอ่ยกับพี่ชายใหญ่ด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ แต่นางคิดว่ามันน่าจะไปทางโกรธมากกว่า “นี่เจ้ามัวแต่นอนกกกับอดีตสามีพี่สาวจนไม่สนใจเรื่องภายนอกเลยสินะ จวนกั๋วกงไม่มีอนุนามว่าหลินมู่หลานและบุตรสาวนามว่าเสิ่นจาวหนิงอีกแล้ว วันนี้นางหลินจะถูกขับออกจากจวน เจ้าเป็นบุตรสาวหากกตัญญูต่อมารดาก็ไปรับนางมาเสวยสุขในจวนโหวด้วยกันสิ” พี่ชายใหญ่ของนางเอ่ยพลางยิ้มหยัน แต่คนฟังเหมือนจะอึ้งจนแข็งค้างไปแล้ว “คุณชาย คุณหนู ตอนนี้ขนสินเดิมครบทุกหีบแล้ว จะออกเดินทางเลยหรือไม่ขอรับ!” บ่าวเข้ามาถาม นางเลยพยักหน้าแล้วเดินออกจากประตูจวนโหวไปขึ้นเกี้ยวแดงที่พี่ชายใหญ่เตรียมมา วันที่แต่งเข้าจวนโหวขบวนเจ้าสาวของนางยิ่งใหญ่เพียงใด ยามกลับขบวนเจ้าสาวของนางก็เอิกเกริกกว่าเดิมเท่าตัว ทำเอาผู้คนที่นางผ่านทางออกมามุงดูแล้วชี้ไม้ชี้มือกันใหญ่ ระหว่างทางนางก็มีการแจกทานเป็นเงินขวัญถุงไปด้วย ขบวนเจ้าสาวที่กลับจวนตัวเองของนาง จึงยิ่งคึกคักและเป็นที่พูดถึงไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าบรรยากาศจวนโหวนั้นตรงข้ามกับขบวนรับเจ้าสาวกลับจวนของนางราวกับหน้ามือและหลังมือตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







