บทที่ 1 สะใภ้ที่ไม่อาจล่วงเกินได้

บทที่ 1

สะใภ้ที่ไม่อาจล่วงเกินได้

บรรยากาศในห้องโถงเงียบสงัด จนกระทั่งบ่าวคนสนิทของฮูหยินใหญ่แตะที่แขนเจ้านายเบา ๆ ฮูหยินใหญ่จึงได้สติกลับมา แล้วรับเอาถ้วยชาของนางไปด้วยความโกรธที่สุมอยู่เต็มอก

“อะแฮ่ม! สะใภ้แต่งเข้าจวนโหวแล้ว ย่อมต้องปฏิบัติตามกฎของจวนโหวให้เคร่งครัด งานในจวนอย่าให้บกพร่อง การปรนนิบัติสามีก็เช่นกัน นี่เป็นกำไลตกทอดของตระกูลเซียว ขอมอบให้เจ้าเป็นของขวัญพบหน้านะ”

ฮูหยินใหญ่พยายามกดข่มความโกรธเอาไว้เต็มที่ แม้คำพูดจะเหมือนไม่ถือสา แต่สายตาร้อนแรงที่มองนางไม่อาจปิดบังได้เลย

“ขอบคุณแม่สามีเจ้าค่ะ สะใภ้เองก็มีของขวัญมามอบให้แม่สามีเช่นกัน หงซิ่ว!” สาวใช้ของนางรีบนำของไปมอบให้อย่างรู้หน้าที่

“อุ้ย! ของขวัญพบหน้าของพี่สะใภ้ช่างธรรมดาเหลือเกิน ท่านป้า หากอยากตัดชุดใหม่ก็บอกข้านะเจ้าคะ ข้าจะให้ท่านพ่อส่งผ้าไหมที่ดีกว่านี้มาให้” โจวหมิงจูเอ่ยแทรกขึ้นพลางหัวเราะอย่างขบขัน

ฮูหยินใหญ่มองนางด้วยสายตาดูถูกแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปยิ้มกว้างเอาใจโจวหมิงจู

“ไม่ต้องหรอก ผ้าไหมสู่จิ่นที่พ่อเจ้าส่งมา ป้ายังเอาออกมาตัดชุดไม่หมดเลย” ฮูหยินใหญ่เอ่ยเหมือนต้องการอวดหลานสาวคนโปรดตัวเอง

“เช่นนั้นท่านป้าก็แบ่งให้พี่สะใภ้ไปตัดชุดบ้างสิเจ้าค่ะ พอหมดแล้วข้าจะขอให้ท่านพ่อส่งแบบใหม่ ๆ มาให้”

สองป้าหลานพูดยกยอกันไปมาจนน่าหมั่นไส้ นางมองแล้วหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ จนสองคนนั้นหันมามอง

“ผ้าไหมทอลายผืนนี้ดูแล้วธรรมดาจริง ๆ เจ้าค่ะ ถ้าฮูหยินใหญ่ไม่ต้องการ ข้าก็ขอเอากลับคืนแล้วกัน น่าเสียดายนักนี่เป็นผ้าพับที่ไทเฮาทอด้วยพระหัตถ์ตัวเองแท้ ๆ ท่านแม่จะเอามาตัดชุดใส่ยังไม่กล้า เก็บไว้ให้เป็นสินเดิมของข้า หงซิ่วไปเอาไข่มุกจากแดนใต้มามอบให้ท่านแม่สามีแทนแล้วกัน”

“เจ้าค่ะ!” หงซิ่วรีบรับคำ แล้วไปแย่งผ้าไหมในมือบ่าวของฮูหยินใหญ่กลับมาทันที ก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องโถงเรือนหลักไป

กว่าฮูหยินใหญ่จะทันได้ทักท้วง หงซิ่วก็พ้นประตูไปแล้ว คนเป็นแม่สามีได้แต่มองสะใภ้ตัวเองตาเขียวปัด

นั่นเป็นผ้าไหมทอลายฝีพระหัตถ์ไทเฮาเชียวนะ ทั่วแผ่นดินนี้จะมีสักกี่ผืนกัน ได้ยินว่าหลังจากพระนางอายุเลยห้าสิบมาแล้ว ก็ไม่ทอผ้าอีกเลย

เช่นนั้นผ้าไหมทอลายฝีมือไทเฮาผืนเมื่อครู่จึงนับว่ามีค่าจนไม่สามารถตีเป็นราคาได้

“สะใภ้เจ้าก็ใจร้อนเกินไป แม่ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไม่รับ” ฮูหยินใหญ่ลองหยั่งเชิง เผื่อว่าจะได้ผ้าไหมผืนนั้นกลับมา

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจดี จากที่ดูด้วยตา ผ้าไหมที่สะใภ้นำมาเป็นของพบหน้าผู้ใหญ่ก็ดูเรียบง่ายไปจริง ๆ เปลี่ยนเป็นไข่มุกจากแดนใต้นั่นแหละเหมาะสมแล้ว คนนอกรู้จะได้ไม่ดูถูกจวนโหวเอาได้เจ้าค่ะ”

นางแสร้งทำเป็นไม่เจ้าใจเจตนาที่อีกฝ่ายต้องการสื่อ แต่คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างโจวหมิงจูก็พูดแทรกขึ้นอีกครั้ง

“ท่านป้าเอ่ยเช่นนี้ ก็เพราะไม่อยากให้พี่สะใภ้ถูกคนนินทานั่นแหละเจ้าค่ะ มีอย่างที่ไหนเป็นถึงบุตรสาวสายตรงจวนกั๋วกง แต่กลับนำของขวัญพบหน้ามามอบให้แม่สามีเป็นแค่ผ้าไหมทอลายธรรมดาทั่วไป คนได้ยินอย่างไรก็ต้องคิดว่ามันไม่สมศักดิ์ศรีใช่มั้ยล่ะเจ้าคะ”

ฮูหยินใหญ่ได้ยินหลานสาวเอ่ยเช่นนั้นก็ยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมกับพยายามส่งสายตาปรามหลานสาว แต่ดูจะไม่ทันเสียแล้ว

“คุณหนูโจวพูดถูกแล้ว ต้องขอบใจเจ้าที่เป็นห่วงหน้าตาจวนกั๋วกงแทนข้าเช่นนี้ ไม่คิดเลยว่าท่านโหวจะมีลูกพี่ลูกน้องที่จริงใจเช่นนี้อยู่ด้วย ข้าเริ่มถูกชะตากับคุณหนูโจวแล้วสิ”

นางเน้นที่คำว่าจวนกั๋วกง พร้อมกับปรายตามองแม่สามี ความนัยนี้กำลังเตือนให้แม่สามีไม่ลืม ว่านางนั้นมาจากจวนที่บรรดาศักดิ์สูงกกว่าพวกเขา

ฮูหยินใหญ่ถูกพูดใส่เช่นนี้ก็กำมือแน่น นังเด็กนี่กำลังข่มขู่ตน ว่าอย่าได้ลืมเรื่องบรรดาศักดิ์ของจวนที่ต่ำกว่าตระกูลนาง

หน็อย! แต่งเข้าจวนผู้อื่น ยังกล้าขู่แม่สามีเขา เช่นนั้นข้าจะทำให้รู้ ว่าแม่สามีนั้นมีอำนาจมากเพียงใด

“สะใภ้ถูกชะตากับจูเอ๋อร์ก็ดีแล้ว ข้าไม่มีบุตรสาว จึงรับนางมาอยู่ด้วย ท่านโหวก็สนิทสนมกับนาง เฝ้าตามใจทุกอย่าง หากว่าไม่มีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเสิ่น ไม่แน่ว่าหมิงจูอาจแต่งเป็นฮูหยินของท่านโหวไปแล้ว”

ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางหัวเราะ ส่วนสตรีที่นั่งข้างกันก็ยิ้มเอียงอายจนแทบจะมุดเข้าใต้เก้าอี้ นางนั่งมองภาพตรงหน้าก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

ประกาศออกมาโต้ง ๆ เช่นนี้ คงคิดข่มนาง ให้นางเจียมตัวว่าท่านโหวรักหลานสาวตัวเอง และวันหน้าจะผลักดันลูกพี่ลูกน้องผู้นี้เข้าจวนเป็นฮูหยินรองหรืออนุภรรยาของสามีนาง

แม่สามีเช่นนี้จะเรียกว่าเป็นคนตรงไปตรงมา หรือเรียกว่าโง่จนไร้การไตร่ตรองดีล่ะ

“คุณหนูโจวก็อายุสิบหกแล้ว หากต้องรออีกสามปีเพื่อเข้าจวนเป็นฮูหยินรองอายุก็ดูจะเกินไปหน่อย เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ รอสักปีก่อน ข้าจะขอท่านโหวให้รับคุณหนูโจวเป็นอนุ เมื่อมีบุตรชายค่อยเลื่อนขั้นให้ภายหลัง”

คำถามของนางทำให้สีหน้าสองป้าหลานชะงักค้าง ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นเขียวคล้ำในพริบตา

“พี่สะใภ้ล้อกันเล่นแล้ว! ข้ากับพี่เฉิงแค่สนิทสนมกันเท่านั้น ไม่ได้คิดเป็นอื่น พี่สะใภ้อย่าคิดมากกับคำพูดท่านป้าเลยเจ้าค่ะ!” แม้ปากจะพูดเช่นนี้ แต่ในใจโจวหมิงจูนั้นแค้นเคืองนัก

ทั้งที่ตำแหน่งนี้มันควรเป็นของนาง แต่กลับถูกสตรีแซ่เสิ่นผู้นี้แย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา เพราะสัญญาหมั้นหมายไร้สาระนั่น!

แถมยังถูกมันพูดเหมือนเป็นคนมีเมตตา จะรับนางให้ท่านโหว นางเป็นบุตรสาวสายตรงจวนเจ้าเมืองนะ จะให้เป็นอนุของผู้อื่นได้อย่างไร!!

นางไม่ยอมหรอก!! อย่างนางต้องเป็นฮูหยินเอก หรือฮูหยินรองเท่านั้น!!!

“สะใภ้อย่าได้คิดจริงจังนักเลย วาสนาคนเราใช่ว่าใครจะเปลี่ยนกันได้ง่าย ๆ เพราะฉะนั้นเจ้าถึงได้มานั่งอยู่ในจวนโหวตอนนี้อย่างไรเล่า เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นฮูหยินน้อยจวนโหวแล้ว เรื่องบัญชีก็ควรเป็นเจ้าที่จัดการ แม่นมถังไปเอาสมุดบัญชีกับตราประทับมอบให้ฮูหยินน้อยที!”

ฮูหยินใหญ่รีบเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะไม่เช่นนั้นอาจไม่สามารถเก็บอารมณ์ขุ่นมัวที่อยู่ในใจได้

“ขอบคุณฮูหยินใหญ่ที่ไว้ใจเจ้าค่ะ”

นางมองคนของแม่สามีส่งมอบบัญชีให้อวี้จู ก็เห็นแววตาของอีกฝ่ายทอประกายบางอย่างแวบหนึ่ง

“งานในจวนจะมีพ่อบ้านเป็นคนดูแลทั้งแปดฝ่าย แต่ละฝ่ายจะมีผู้ดูแลแยกอีกต่างหาก เจ้าเป็นฮูหยินน้อยที่รับช่วงต่อ ก็จัดการงานในเดือนนี้ต่อได้เลย สงสัยสิ่งใดก็เรียกพวกเขามาถามได้ทุกเมื่อ”

สีหน้ายามเอ่ยถึงแปดฝ่ายในจวนนั้น ดูมีลับลมคมนัยจนนางสังเกตเห็น ไม่ใช่คิดวางแผนรังแกนางไว้แล้วหรือ คนจวนโหวนี่ช่างใจกล้าเสียจริง ไม่รู้ว่าสามีของนางผู้นั้นจะเป็นเช่นนี้ด้วยหรือไม่

“เช่นนั้นสะใภ้ขอตัวลาก่อนเจ้าค่ะ” นางเอ่ยจบก็พอดีกับที่หงซิ่วนำไข่มุกแดนใต้มาพอดี นางจึงส่งมอบของแล้วกลับออกมาเลย

พอร่างของสะใภ้ลับหายไปแล้ว คนเป็นแม่สามีหมาด ๆ ก็เปลี่ยนจากสีหน้ายิ้มแย้มเป็นบึ้งตึงทันที

“ท่านป้าดูนางสิ! นางจะให้ข้าเป็นอนุของพี่เฉิง ข้ายอมไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ!!” โจวหมิงจูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“นางคิดว่าตัวเองเป็นบุตรสาวจวนกั๋วกง มีตระกูลเสิ่นหนุนหลัง จึงกล้าข่มพวกเราเช่นนี้ แต่ไม่ต้องห่วง ป้าไม่ยอมให้มันได้อยู่ในจวนนี้อย่างสงบหรอก ในเมื่อไม่อาจแตกหักกันได้ซึ่งหน้า ป้าก็จะหาทางกลั่นแกล้งจนมันต้องตรอมใจตายอยู่ในจวนโหวนี่แหละ!!”

ฮูหยินใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง เมื่อครู่นี้นางเกือบหลุดสั่งให้คนลากนังสะใภ้ตัวดีออกไปโบยด้วยซ้ำ!

“ท่านป้ามีแผนอย่างไรหรือเจ้าคะ อีกอย่างท่านยกการจัดการในจวนให้นางเช่นนี้ เดี๋ยวนางก็วางแผนกลั่นแกล้งท่านคืนหรอก”

“นางกล้าหรือ ข้าเป็นแม่สามีนางนะ!! ที่ข้าให้ตราประทับดูแลจวนแก่นางไป เพราะในจวนยามนี้บัญชีทุกอย่างยุ่งเหยิงนัก ผู้ดูแลทั้งแปดก็ไม่เชื่อฟัง ที่ผ่านมาข้าก็จัดการแบบผ่าน ๆ มาตลอด นางเป็นสตรีอายุแค่นี้ ไม่สามารถจัดการได้ง่าย ๆ หรอก อีกอย่างผู้ดูแลพวกนั้นป้าสั่งกำชับไว้แล้ว ว่าจงคอยให้คำปรึกษาฮูหยินน้อยให้ดี”

ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย ขนาดนางเป็นฮูหยินใหญ่ ยังไม่สามารถจัดการพวกเขาได้เต็มที่ เพราะพวกเขาถือตัวว่าเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่า นับอะไรกับนังเด็กนั่น นางจะรอดูว่าสะใภ้ตัวดีของนาง จะสร้างเรื่องให้ตัวเองพังพินาศเพียงใด