บทนำ

บทนำ

เมืองหลวงแคว้นต้าเฉียน

วันนี้มีงานมงคลของสองตระกูลใหญ่ ที่ถูกเล่าลือไปทั่วเมืองหลวง นั่นก็คือจวนเสิ่นกั๋วกงกับจวนเซียวโหว

ที่ถูกพูดถึงกันมากนั้นเพราะจวนของฝ่ายสตรีมียศสูงกว่า ซึ่งหากเป็นจวนอื่น ๆ คงไม่คิดส่งบุตรสาวสายตรงให้แต่งออกไปกับจวนที่ยศต่ำกว่าเช่นนี้ ทุกคนเลยไม่เข้าใจว่าท่านกั๋วกงกำลังคิดสิ่งใดกันแน่

แต่ความจริงนั้นซับซ้อนกว่าที่คิด สัญญาหมั้นหมายนี้เกิดขึ้นจากฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น นางถูกจวนโหวช่วยไว้ขณะถูกโจรป่าดักปล้น

เมื่อรอดมาได้ จึงทำสัญญาหมั้นหมายให้หลานสาวสายตรง แต่งเข้าจวนโหวเป็นฮูหยินเอก เพราะแบบนั้น เสิ่นจือเวยจึงต้องมานั่งรอสามีในเรือนหอเช่นนี้

ขณะที่กำลังใจลอยคิดอะไรไปเรื่อย นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่นอกประตู ไม่นานประตูเรือนก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเท้าคู่หนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้านาง

“ลำบากฮูหยินแล้ว ขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเช่นนี้”

เสียงทุ้มทรงพลังดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ถูกเปิดออก

ภาพแรกที่นางเห็นคือใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแบบบุรุษชาตินักรบ ความองอาจและกลิ่นอายที่แผ่ออกมา ชวนให้รู้สึกมั่นคงจนนางรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

นี่คือสามีที่นางจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเขาสินะ ช่างรูปงามองอาจสมกับเป็นแม่ทัพจริง ๆ

ขณะที่เราทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง ก็มีเสียงโวยวายดังมาจากนอกเรือนหอ พร้อมกับตัวคนที่วิ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าแทบเท้าเซียวเฉิงยวน

“ท่านโหวแย่แล้วขอรับ!! พวกกบฏกู่ซาที่ชายแดนตะวันออกมันบุกมาโจมตีค่ายทหารของเรา จนต้องถอยร่นเสียเมืองไปกว่าสองเมืองในคืนเดียว ฝ่าบาทมีราชโองการด่วนให้ท่านโหวนำทัพออกไปปราบกบฏทันทีขอรับ!!!”

บ่าวผู้นั้นน่าจะเป็นหนึ่งในทหารของกองทัพ ในมือเขายังถือราชโองการสีทองอร่ามไว้เหนือหัว ท่านโหวเห็นเช่นนั้นก็หันมามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกจากเรือนหอไปอย่างรวดเร็ว

“รอข้ากลับมานะ”

นี่เป็นคำพูดสุดท้าย ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลับหายไป พร้อมกับประตูเรือนหอที่ปิดลง

นางไม่มีแม้แต่โอกาสได้เอ่ยคำใด ได้แต่นั่งนิ่ง พอได้สติจึงเรียกสาวใช้เข้ามาปรนนิบัติ แล้วเข้านอนอย่างเดียวดายในคืนแต่งงาน

พรุ่งนี้คงมีข่าวลือหนาหู ว่าท่านโหวทิ้งเจ้าสาวในคืนเข้าหอ เพื่อไปออกรบปราบกบฏที่ชายแดนเป็นแน่ ปากคนนี่น่าเบื่อหน่ายเสียจริง

เช้าวันต่อมา

นางตื่นแต่เช้าเพื่อไปยกน้ำชาให้แม่สามีตามธรรมเนียม ชุดที่เลือกใส่จึงเป็นชุดสีม่วงอ่อน ยามคนมองให้ความรู้สึกสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

“ฮูหยินใหญ่บอกว่ายังจัดการธุระส่วนตัวไม่เสร็จ ขอให้ฮูหยินน้อยยืนรอตรงนี้ก่อนเจ้าค่ะ”

เมื่อมาถึงเรือนหลัก กลับพบว่ามีบ่าวอาวุโสคนหนึ่งยืนรออยู่ พอนางทำท่าจะเอ่ยปาก อีกฝ่ายก็เอ่ยประโยคข้างต้นขึ้นมาเสียก่อน

“เช่นนั้นข้าจะไปนั่งรอที่ศาลาแล้วกัน เมื่อฮูหยินใหญ่เสร็จแล้วก็ค่อยมาเรียกข้าเถอะ” นางชี้ไปที่ศาลารับลมไม่ไกล แต่บ่าวผู้นั้นกลับยิ้มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ เหมือนต้องการท้าทายนาง

“ฮูหยินใหญ่สั่งว่าให้ฮูหยินน้อยยืนรอเจ้าค่ะ” อีกฝ่ายเน้นที่คำว่า ยืนรอ นางกับสาวใช้ติดตามทั้งสองจึงสบตากันอย่างสื่อความนัย

“หากเป็นคำสั่งของฮูหยินใหญ่ ก็ยืนรอกันตรงนี้เถอะ” นางรับคำอย่างไม่อยากมีเรื่อง

หากแต่งเข้าจวนวันแรกก็มีเรื่องกับแม่สามีเลย คนนอกรู้จะถูกเอาไปลือเสียหายได้ ว่านางวางอำนาจกดข่มจวนสามี

แต่รอแล้วรอเล่า จนผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม[1] ก็ยังไร้วี่แววว่าคนข้างในจะออกมาตาม

“คุณหนู ไม่ใช่ว่านี่กำลังกลั่นแกล้งเราหรือเจ้าคะ” หงซิ่วกระซิบกับนาง แต่นางไม่ได้ตอบอะไร พอดีกับที่บ่าวคนเดิมออกมา

“ฮูหยินใหญ่ให้มาเชิญฮูหยินน้อยเข้าไปข้างในเจ้าค่ะ” บ่าวผู้นั้นเอ่ยพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อยเหมือนสะใจที่แกล้งนางได้สำเร็จ

จวนโหวแห่งนี้ เห็นทีจะไม่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว แต่คนเช่นนางมีหรือจะยอมให้ตัวเองถูกรังแกฝ่ายเดียว ในเมื่อคิดหยั่งเชิงนางเช่นนี้ นางก็จะทำให้กระจ่างแจ้งแก่ใจ ว่าแท้จริงนางเป็นคนเช่นไร!

พอก้าวเข้ามาในเรือน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของสตรีสองคนดังมา ฟังก็รู้ว่าพวกเขาคุยเล่นกันมานานแล้ว

“ท่านป้าล้อเล่นแล้ว พี่เฉิงยวนจะไปทำเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าค่ะ อุ้ย!! พี่สะใภ้” เสียงสตรีนางนั้นชะงักไปเมื่อเห็นนางเดินเข้ามาในห้องโถง

 “สะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” นางทำเป็นมองไม่เห็นสตรีนางนั้นที่เอ่ยทักนางเมื่อครู่

“ตามสบายเถอะ นี่คือโจวหมิงจู เป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านโหวที่มาจากต่างเมือง เมื่อเช้านางมาช่วยข้าแต่งตัว คุยเล่นกันไปมาจนเพลิน เลยทำให้เจ้ารอนานไปหน่อย เจ้าก็อย่าถือสาเลยนะ”

ฮูหยินใหญ่เซียวเอ่ยพลางยิ้มแย้ม เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร และหากนางปล่อยผ่านไปก็แปลว่ายอมลงให้พวกเขาทำครั้งต่อ ๆ ไปได้

“ข้าไม่ถือสาหรอกเจ้าค่ะ เพราะรู้ว่าคนเรานั้นถูกอบรมสั่งสอนมาต่างกัน เช่นนั้นสะใภ้ขอยกน้ำชาคารวะแม่สามีเลยนะเจ้าคะ”

นางเอ่ยจบก็รับน้ำชาจากสาวใช้มายื่นให้แม่สามี พร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก

ความหมายที่นางเอ่ยไปเมื่อครู่นี้ ทำเอาสองป้าหลานชะงักค้าง อึ้งจนทำอะไรต่อไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าจะถูกด่าว่าไร้การอบรมซึ่งหน้าเช่นนี้ โดยเฉพาะฮูหยินใหญ่ ที่เหมือนถูกเด็กรุ่นลูกตบหน้า!!!

[1] 1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง