ถูกกักตัว 2.1

เอเดรียนผ่อนความเร็วเมื่อรู้สึกถึงความชุ่มชื้น เธอขับน้ำแห่งความสุข แล้วตอดรัดท่อเนื้อตุบๆ เขาสูดปากครางซี้ด อยากโจนทะยานเข้าใส่ แต่กลับถอนตัวตนออกมา เพื่อจ้องหาหลักฐานบางอย่าง น้ำสีขุ่นปนเลือดสีจางกลางกายสาว และจุดด่างดวงสีแดงเลอะผ้าปู ยืนยันว่าเขาเป็นคนแรกของเธอล้านเปอร์เซ็นต์ มือใหญ่รูดถุงป้องกันทิ้งแล้วแทรกกายเข้าไปใหม่ ขย่มเขย่าอย่างเมามัน

"อ๊า คุณ เร็วไป อา"

ยิ่งจังหวะจะโคนเร็วรัว ยิ่งเขารุนแรงก็ยิ่งเสียวปราบ จนลบความเจ็บปวดจากบาดแผลฉีกขาดของเยื่อพรหมจารี ร่างใหญ่ตอกตรึงลึกสุด จนเนื้อกายภายนอกปะทะเสียงดัง ความเป็นชายแข็งเกร่งครูดไปกับร่องกลีบกุหลาบงามที่ไม่เคยมีใครรุกล้ำ แรงบีบอัดกำลังทำให้เขาถึงวิมานเอาง่ายๆ

"โอว ...ฮืมม.."

เอเดรียนคำรามในคอ ไม่ไหวจะต้านทานความคับแคบนี้อีกต่อไป เขาลุกนั่งจับยึดเอวกิ่วของหญิงสาว เร่งจังหวะหนักหน่วงรัวเร็ว ทั้งคู่ร้องครวญครางราวกับถูกทรมานร่างกาย

"ฉันไม่ไหว แรงเหลือเกิน อา"

หญิงสาวคร่ำครวญเธอคล้ายจะถึงอีกรอบ

"เสร็จไปกับผมที่รัก... ฮืม... โอ้วว... อ่า" / "อร๊ายยย"

อารมณ์แตกพล่านถูกปลดปล่อยในกายเธอ อาจถึงขั้นกำเนิดทารกได้ หน้าเคราสากซุกหายใจหอบที่ทรวงอกอวบ หาใช่อาการหอบเพราะเหนื่อย แต่เขากลั้นหายใจนานเกินไป ทรวงอกอูมหญิงสาวไหวโยกจากการหายใจแรง ความรู้สึกเวลานี้มันสุขซ่าน น่าติดอกติดใจเสียเหลือเกิน พักไม่เท่าไหร่ ก็รู้สึกได้ว่าสิ่งแข็งแกร่งที่ยังไม่ถอดถอนออกไป ขยายใหญ่ในกายอีกหน และเขากำลังสาวเข้าออกสุดความยาวอย่างช้าๆ

"อา อะ อะไรอีก" 

"ผมยังไม่อิ่มเลยที่รัก" กระซิบเสียงพร่า แล้วเดินหน้าทำรักกับเธอต่อ ไม่รู้กี่ครั้งเขาถึงยอมหยุดคลั่ง เพราะหญิงสาวสลบคาอกแกร่ง ไปตั้งแต่หลังจบบทรักระลอกที่สอง                   

ร่างกายรับศึกหนักตลอดทั้งคืน

อยู่ในสภาพอ่อนระโหยโรยแรง โรสรู้สึกเหมือนถูกท่อนขาใครบางคนทับกับเรียวขาของเธอ ส่วนมือของตัวเองนั้นซุกอยู่กับเส้นผมทรงสั้น แขนพาดกับแก้มเต็มไปด้วยเคราสาก ยายบุษเหรอหรือว่าใคร เปลือกตาหนักอึ้งจากอาการอ่อนเพลีย จำไม่ได้ว่ามานอนที่ห้องได้ยังไง

แหงนหน้าลืมตามองเพดาน แล้วต้องขยี้ตาเพ่งมองใหม่อย่างสงสัย ดาวเรืองแสงที่ติดไว้หายไปไหน แต่เพดานห้องสีเข้มแบบนี้ ไม่ใช่ห้องนอนเธอ! ใจหายวาบหันขวับมองร่างกายที่นอนก่ายกอด

 ‘กรี๊ดดด!! อะไรเนี่ย? ’

กรีดร้องในใจเด้งตัวลุกนั่ง แล้วรีบคว้าผ้าห่มมาพันรอบหน้าอกอวบเอาไว้ กวาดสายตามองไปทั่วๆ ห้องนี้ดูหรูหรามีระดับ น่าจะโรงแรม หรือเป็นคอนโดมิเนียมกลางกรุง แล้วผู้ชายคนนี้ใครกัน เมื่อคืนนี้หลังออกจากผับหรู จำได้รางๆ ว่าเธอเมาหนักมากจนต้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ หลังจากนั้นก็ไม่รู้สึกตัว ไม่สิ รู้สึกว่าเธอถูกกอด จูบ และถูกล่วงละเมิด! จริงหรือ นี่เธอกำลังฝันไป 

หรือตายไปแล้วเพราะดื่มหนัก จนแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดเกินสี่ร้อยมิลลิกรัมเปอร์เซ็นต์ เหมือนที่มีข่าวไปไม่นานนี้นะ…

โรสมองชายรูปร่างใหญ่ที่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม นึกว่าพี่อั้ม อธิชาติซะอีก สำรวจตัวเองไร้เสื้อผ้า ขยับกายก็รู้สึกเจ็บร้าวกลางความเป็นหญิง มันคือของจริง อย่างไม่ต้องสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่กล้ามองชายผู้นั้นเต็มตา เพราะรู้ดีว่าความสัมพันธ์เกิดขึ้นเพียงชั่วคืนจะไม่ยั่งยืนอะไร และตอนนี้ควรจะเผ่นแนบ ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเห็น

หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวจัดท่านั่ง ทั้งเจ็บ แสบ จุกมากจนลุกไม่ขึ้น แขนขาปวดเมื่อยไปหมด โรสมองไปรอบๆ เตียง เพื่อหาชุดที่สวมใส่มาเมื่อคืนแต่ไม่พบแม้เศษผ้า หมดกัน! คิดสิโรสว่าจะเอายังไงดี คนฉลาดอย่างเธอต้องคิดออก ต้องไปจากที่นี่ก่อนเขาตื่นขึ้นมา ระหว่างนั่งมึนงงก็ถูกคว้าล้มลงเตียง

"ว้าย!! อย่านะ อืม" วงแขนล่ำโอบรัดเธอเอาไว้ หนวดเคราสากถูไถไปกับซอกคอ มันช่างสยิวสุดขั้ว

"จะไปไหนหรือที่รัก" พูดไทยแต่สำเนียงไม่ค่อยชัด

"นี่ยูปล่อยฉันก่อนนะ"  โรสดันหน้าผู้ชายคนนั้นมาจ้องให้เต็มตา ‘โหอะไรเนี่ยหล่อระดับแบรด พิตต์ สมัยเล่นหนัง Mr. and  Mrs. Smith เลย’

"คุณเป็นคนที่... เอ่อ... นั่น... ฉันใช่ไหม"

กระดากปากที่จะพูดมันออกมา แต่พ่อคนหล่อทำเป็นไม่เข้าใจภาษาที่เธอสื่อสาร ทั้งที่เขารู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร

"วอทนั่น? " ชายหนุ่มแกล้งทำหน้างงๆ เหมือนไม่เข้าใจ

"คุณ..คือคน... ที่... นอนกับฉันใช่ไหม"

หนุ่มต่างชาติระบายยิ้ม ‘โหย... หล่อใจละลาย’ เธอก็ท่าจะบ้าต่อให้หล่อแค่ไหนก็คือเสียความบริสุทธิ์ไหม มันไม่น่าภูมิใจหรอกเพราะเขาไม่ใช่ ดอกเตอร์กฤษณ์แฟนหนุ่มของเธอ

"ใช่ คุณก็เห็นนี่บนเตียงมีผมคนเดียว แนะนำตัวเลยล่ะกัน คุณจะได้ไม่ต้องถาม ผมชื่อเอเดรียน ดอว์สัน เป็นเจ้าของผับและโรงแรมแห่งนี้"

"ใครใช้ให้มาแนะนำตัวกับฉันเนี่ย ไม่อยากรู้จักไม่อยากจดจำอะไรทั้งนั้น"

ไม่อยากรู้จักแต่ไม่ทันแล้ว เขายังเป็นเจ้าของที่นี่ แบบนี้จำจนตาย หลังแยกย้ายยังต้องมาเห็นสถานที่นี้อีก ทำไงดี? โรสทาบมือทั้งสองที่ขมับซ้ายขวา ระหว่างที่เธอกำลังเครียดหนัก เขายังไม่หยุดเพิ่มความเครียดยิ่งขึ้น

"สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา มันสร้างปัญหากับผมมาก"

"สร้างปัญหา!? "

โรสอุทานเสียงดัง สงสัยว่าสร้างปัญหาอะไรให้เขา

เธอนี่สิทั้งเจ็บ จุก ลุกไม่ไหว ไม่เป็นปัญหายิ่งกว่าหรือ

"ฉันเนี่ยนะสร้างปัญหาให้คุณ ยังไง? " ถามพลางจ้องหน้าคู่สนทนาอย่างงุนงง ปนอารมณ์ฉุนเฉียว

"เพราะคุณยังใหม่ ผมเลยไม่ได้ป้องกัน เกิดท้องขึ้นมาจะทำยังไง ลูกต้องพลัดพรากจากผมงั้นเหรอ"

"นี่คุณ อ่านนิยายมากหรือเปล่า ยาคุมฉุกเฉินก็มี ฉันไม่ปล่อยให้ท้องหรอกน่า"

"ผมก็ไม่ปล่อยคุณไปเช่นกัน"