บทที่ 4 แฟนเก่า

หญิงสาวค้อมศีรษะรับแล้วถูกพาขึ้นไปยังห้องทำงานของคิระ ในวันนี้ที่ได้นอนเต็มอิ่มกว่าเดิม ทำให้เธอยังไม่ถึงขั้นนั่งหาว แต่หากถามว่าง่วงไหม ตอบได้เลยว่ามาก คล้ายกับร่างกายยังปรับตัวไม่ได้

          “มีอะไรให้พะวาช่วยไหมคะ” พอหย่อนกายลงนั่งบนโซฟา เสียงใสๆ ก็ร้องถามคิระที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน เมื่อมองไปยังโต๊ะกระจกที่ทนและแข็งแรง พวงแก้มก็ขึ้นสีระเรื่อ ภาพเมื่อวานผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด

          “ไหว” คิระเลือกใช้คำสั้นๆ 

          “ถ้าไม่ต้องใช้เอวก็น่าจะไหวค่ะ” เธอเองก็อึดและทนทานไม่แพ้กับกระจกหรอก แต่ก็มีข้อแม้เล็กๆ หลังประมาณตนอยู่ชั่วครู่

          “ถ้ามีจะบอก นอนเถอะ”

          “ค่ะ แต่ถ้ามีงานอะไร เรียกพะวาได้เลยนะคะ”

          พะวาพยักหน้า ทิ้งกายลงบนโซฟาตัวเดิม เพิ่มเติมคือในวันนี้มีคนเตรียมผ้าห่มไว้ให้แล้ว จึงยิ้มส่งไปให้หนึ่งหน มือดึงยางรัดผมไปวางไว้ที่โต๊ะตัวเล็กที่เข้าชุดกับโซฟา ดวงตาปิดลงโดยพลัน

          คิระนั่งเปิดดูผลประกอบการของเมื่อวานเพิ่มเติม รวมถึงรายงานของเครื่องดื่มที่เริ่มพร่องไปจากห้องเก็บ    

          เขาไม่ได้มีแค่ผับแห่งนี้เพียงอย่างเดียว ยังมีร้านเหล้าสไตล์นั่งชิลที่ร่วมทุนกับเพื่อนด้วย ร้านนั้นเป็นร้านแรกที่เขาเดินเข้าสู่วงการนี้

          ส่วนใหญ่ปิงหรือว่าปุริม เพื่อนสนิทจะเป็นผู้รับผิดชอบที่นั่น และในตอนนี้เขาก็กำลังลงทุนธุรกิจสตาร์ตอัปเกี่ยวกับอีคอมเมิร์ซ หลังศึกษาข้อมูลมาพักใหญ่กับเพื่อนอย่างนนท์ปวิธ ที่เป็นเจ้าของท่าเรือ

           พอเวลาเริ่มดึก นักเที่ยวก็คึกคัก คิระจึงลงไปด้านล่างเพื่อช่วยลูกน้องดูความเรียบร้อย

          กว่าจะกลับขึ้นมาปลุกพะวาก็หลังผู้คนจางหายไปจากร้านจนเกือบหมดแล้ว เลือกแค่พนักงานที่กำลังทำความสะอาดและตรวจเช็กข้าวของ 

          พะวาที่นอนไปหลายชั่วโมง ถึงจะหลับๆ ตื่นๆ เพราะเสียงเพลงบ้างแต่ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้น ก่อนตามคิระออกจากร้าน ทว่าก็ไม่ลืมส่งยิ้มร่ำลาให้พนักงานหลายคนที่เดินผ่าน

          คิระนำพาพะวาไปหยุดยังมอเตอร์ไซค์คลาสสิกทรงครุยเซอร์ย้อนยุค สาวเจ้ามองอย่างให้ความสนใจอยู่ชั่วครู่ แล้วต้องดึงตาไปมองหมวกที่ถูกยื่นมาตรงหน้า

          “หมวกของพะวาหรือคะ”

          คิระกดหน้าตอบรับ

          “พะวาอยากได้ลายแมวเหมียว” มือเล็กหมุนหมวกใบนั้นดู มันสีดำทึบดูลึกลับไปหน่อยจึงยู่หน้าพร้อมบอกลายที่อยากได้

          “ไม่มี”  

          คิระบอกเสียงทุ้ม หากเขาใส่ลายที่พะวาอยากได้คงไม่เข้ากันร้อยเปอร์เซ็นต์ พลันส่งเสียงเร่งเร้าหลังได้ยินเสียงคำรามของท้องฟ้า

          “เร็วเถอะ ฝนจะเทลงมาแล้ว”

          “ค่าาา…” พะวาลากเสียงยาว มือยัดหมวกใส่ศีรษะ ไม่รู้ทำไมฝนถึงทำท่าจะเทลงมาได้ ไม่ใช่หน้าฝนหรือมีพายุเข้าสักหน่อย

          ขาเรียวก้าวขึ้นไปนั่งบนรถมอเตอร์ไซค์ แล้วคิระก็ขับเคลื่อนรถออกสู่ท้องถนน

          ซู่ๆ

          ขับมาจวนเจียนจะถึงบ้านอยู่แล้วเชียว ฝนดันตกลงมาห่าใหญ่ จนคิระไม่อาจฝ่าแรงฝนไปได้เลยต้องจอดรถตรงป้ายรถเมล์

          คิระที่หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย ยกขึ้นดูแล้วพบว่ามันเปียกซ่ก

          “เสื้อผ้าคุณคีเปียกหมดแล้ว พี่ฝนนะพี่ฝน ตกลงมาได้ ขออีกนิดเดียวเอง” พะวาบ่นฟ้าฝน

          “เปียกก็ซัก”

          เขามองว่าฟ้าฝนเป็นเรื่องธรรมชาติที่ไม่มีใครไปห้ามได้ จึงไม่อยากใส่อารมณ์ไปกับมันมากนัก

          “พรุ่งนี้พะวาซักให้นะคะ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของพะวาค่ะ” พะวาขันอาสา อยากช่วยคิระคืนบ้าง

          อีกครู่ใหญ่ฟ้าฝนที่เหมือนจะเริ่มจางลงแล้วกลับเทกระหน่ำลงมาอีก พะวาที่เปียกเกือบทั้งตัวได้แค่กลอกตามองบนใส่ท้องฟ้า    

          ‘นี่จงใจแกล้งกันใช่ไหม...สงสัยจะเอาคืนที่เธอบ่นกระปอดกระแปด’

          สามสิบนาทีกว่าฝนจะหยุดความแรง พะวาและคิระมองหน้ากันแล้วลงความเห็นว่าคงรอให้หยุดสนิทไม่ไหวเลยตัดสินใจควบรถกลับบ้าน

          เมื่อมาถึงพะวาก็รีบตรงดิ่งไปอาบน้ำด้วยความเร็วไว ทั้งกลัวล้มป่วยและไม่อยากให้ชายหนุ่มที่รอต่อคิวอยู่รอนาน พอก้าวเท้าออกมาก็เห็นเขามารออยู่แล้วพร้อมกับเสื้อผ้าของบิดาที่เธอขึ้นไปหยิบมาให้ ก่อนจะเดินขึ้นห้องของตนเองไม่วายมองไปทางห้องนอนที่ถูกปิดสนิท

          สัปดาห์นี้คงเป็นเวรที่สรชัชต้องเข้ากะดึก อีกฝ่ายมีหน้าที่เฝ้าโกดังสินค้าและตรวจตราความเรียบร้อยของโรงงานแห่งหนึ่ง

          พะวาขึ้นมาเป่าผมให้แห้งแล้วนั่งรอคิระอยู่บนเตียง ห้านาทีต่อมาชายหนุ่มก็ตามขึ้นมา หลังเช็ดผมเสร็จก็เดินมาทิ้งตัวลงนอนพร้อมเจ้าของบ้าน

          ไม่นานลมหายใจของทั้งสองก็สม่ำเสมอ พะวาคงจะได้นอนเต็มอิ่มอีกคืน โดยที่ไม่ต้องนึกระแวงใดๆ  

บทที่ 4 แฟนเก่า

          บนเตียงที่คิระรู้สึกว่ามันแข็งไปหน่อยเวลานี้หลงเหลือเพียงแค่เขา แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาส่งผลให้เขาขยับตัวลุกขึ้น แต่เสียงที่ฉุดกระชากออกจากภวังค์นิทราเป็นเสียงรถราที่วิ่งผ่านกันไปมา

          นัยน์ตาคมกริบมองหาเจ้าของเตียง เมื่อไม่พบจึงขยับเท้าไปยังหน้าต่าง หูได้ยินเสียงน้ำไหล แล้วเห็นพะวากำลังง่วนอยู่กับการเทผงซักฟอกลงกะละมังแล้วใช้มือตีฟองสบู่

          คิระบิดศีรษะไปซ้ายและขวาขับไล่ความง่วงและขบเมื่อย ตาคมกริบมองไปยังนาฬิกาทรงกลมที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง

          สิบโมงยี่สิบสามนาที หากเป็นแต่ก่อนกว่าเขาจะตื่นขึ้นก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว จากนั้นสืบเท้าลงไปหาหญิงสาว

          “ทำไมถึงไม่ซื้อเครื่องซักผ้า”