บทที่ 4 แฟนเก่า (02)

“ทำไมถึงไม่ซื้อเครื่องซักผ้า”     

          คำถามดังขึ้นเมื่อไปพิงสะโพกอยู่กับประตูด้านข้าง สมัยนี้ผู้คนส่วนใหญ่นิยมหาเครื่องอำนวยความสะดวกมาเพิ่มความสบายให้ตัวเอง พะวาที่กำลังใช้มือขยี้ผ้าอยู่เงยหน้ามองคนที่พึ่งตื่นนอน

          “พะวาซักไหวค่ะ แต่ก่อนก็มีแค่ของพะวากับพ่อและแม่”

          ดวงหน้าหวานเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ถึงจะทำให้เหนื่อยไปบ้าง ทว่าก็คือความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ทำเพื่อคนที่รัก สายตาดึงกลับไปยังกะละมังพลาสติกสีขาวเพื่อบอกกับเจ้าของผ้าในกะละมัง

          “ตอนนี้ก็เป็นของคุณคีกับพะวา” ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย เธอยินดีซักผ้าให้คิระอย่างเต็มใจ

          คิระเห็นรอยยิ้มที่สดใส แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า คงเพราะคิดถึงบิดา ตามองไปยังเก้าอี้พลาสติกสีฟ้าที่พะวาใช้นั่งอยู่

          “ขอเก้าอี้ให้ฉันตัวหนึ่ง”

          “จะช่วยพะวาหรือคะ” คำของเขาเธอเข้าใจความหมายได้ไม่ยาก

          “อื้ม” สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ซักเสื้อผ้าเองบ่อย ไม่อยากปล่อยให้พะวาต้องเหนื่อยเพียงลำพัง ช่วยกันซักไม่เท่าไรก็เสร็จ

          พะวายิ้มขอบคุณอย่างอิ่มเอมใจ ยกก้นหยิบเก้าอี้พลาสติกที่เธอซ้อนกันไว้ถึงสามตัว แบ่งสองตัวไปให้คิระ แล้วสี่มือก็ช่วยกันลงมือขยำขยี้ผ้า

          เสื้อผ้าของพะวามีสีสันไม่ฉูดฉาดสักเท่าไร เพราะเป็นเสื้อผ้าทำงาน ส่วนของคิระเน้นไปในโทนสีทึบหรือไม่ก็สีขาว

          พะวามองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าบ่อยหน ท่าทางของชายหนุ่มดูเป็นธรรมชาติ ดูออกมาจากใจจริง นาทีหนึ่งก็เผยยิ้มที่กว้างกว่าเดิมอย่างมีความนัย พร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วอมยิ้มนิดๆ ให้กับบิดาที่อยู่ข้างบน ก่อนจะปล่อยคำถามไป 

          “บ่ายนี้เราสั่งหมูกระทะมากินกันไหมคะ ฉลองบ้านใหม่ของคุณคี”

          “กินหมูกระทะตอนบ่าย?”         

           คิระเอียงคอมอง ขณะมือยังขยี้ผ้า ปกติแล้วผู้คนมักจะเลี้ยงฉลองกันในตอนเย็นย่ำ แถมของที่จะกินยังเป็นของร้อน จึงดูไม่เหมาะกับอากาศตอนบ่ายสักเท่าไร

          “ก็ตอนเย็นคุณคีต้องไปทำงานนี่ค่ะ” พะวาบอกถึงเหตุผล มือยกขึ้นขยี้จมูกเพราะรู้สึกคล้ายจะมีน้ำมูก

          คิระพยักหน้าตอบรับเป็นอันตกลง ก็จริงดังพะวาบอก คงต้องเป็นตอนบ่ายนั่นละ พะวาจึงยิ้มกว้าง หมูกระทะถือว่าเป็นเมนูโปรดปรานของเธอ

          ทั้งเธอและเขาช่วยกันซักผ้าต่อไป พอเสร็จก็นำไปตากบนราวที่เป็นลวดสลิง ผูกไว้กับต้นไม้สองต้น

แสงแดดในเวลานี้คงทำให้ผ้าแห้งได้ในระยะเวลาอันเร็วไว

          “ขอบคุณที่ช่วยนะคะคุณคี เบาแรงของพะวาไปได้เยอะเลยค่ะ” พะวาที่กำลังเก็บกะละมังเข้าที่เอ่ยขึ้น รู้สึกอบอุ่นใจที่คิระไม่ได้มองว่าพวกงานบ้านงานเรือนเป็นหน้าที่ของผู้หญิงเพียงฝ่ายเดียว

          “ก็ช่วยกันจะได้เสร็จไวๆ”

          “งั้นพะวาโทร.สั่งหมูกระทะให้มาส่งเลยนะคะ”

          “อื้อ” คิระตอบกลับ ดูท่าพะวาคงจะเริ่มหิวแล้ว

          “เราเอาชุดไหนดีคะ 300 350 หรือชุดใหญ่ 500 ไปเลยคะ” พะวาโยนคำถามไป ถ้าเป็นเธอกับบิดาจะสั่งชุดเล็กที่สุด เพราะบิดาเป็นคนทานน้อย มักจะเป็นฝ่ายคีบหมูคีบเบคอนให้เธอตลอด

          “350 ก็พอ”

          เขาไม่ใช่คนที่นิยมกินของพวกนี้สักเท่าไร เอาชุดกลางน่าจะพอดีสำหรับสองคน พะวากดหน้ารับทราบแล้วจิ้มเบอร์เจ้าของร้านหมูกระทะเจ้าประจำที่บันทึกไว้

          “หิ้วพุงรอกินของอร่อยได้เลยค่ะ ไม่เกินสิบนาทีคงมาถึง เดี๋ยวพะวาขอไปรื้อหาเสื่อที่ด้านหลังบ้านก่อน คุณคีก็รอรับหมูกระทะนะคะ ส่วนนี่เงินค่ะ”      

          พะวายื่นเงินที่เป็นธนบัตรจำนวนห้าร้อยบาทไปให้ หลังชายหนุ่มรับไป เธอก็ก้าวอาดๆ ไปด้านหลังบ้านที่มีตู้เก็บของเล็กๆ จำได้ว่าเก็บเสื่อไว้ที่นั่น

          ส่วนคิระออกไปยืนรอหมูกระทะด้านหน้าบ้าน พอพะวากลับมาชายหนุ่มก็หิ้วของสองถุงเข้ามาด้านใน

          “งั้นเราตั้งเตาเลยนะคะ พะวาหิวแล้ว”

          คิระว่าไปตามความต้องการของพะวา เห็นหญิงสาวหิ้วเสื่อเดินไวๆ ไปยังมุมหนึ่งของบ้านที่มีต้นไม้ให้ร่มเงา แต่แดดที่มีดีกรีความร้อนราวกับมีพระอาทิตย์มาจ่ออยู่ใกล้ตัว ทำให้พะวาต้องเดินวกไปนำพัดลมกับปลั๊กไฟออกมาด้วย

          จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันลงมือแกะของ คิระเป็นคนอาสาจุดเตาถ่าน หลังจากนั้นก็แค่รอให้ของบนเตาสุกได้ที่    

          พะวาใจจดจ่ออยู่ที่กระทะ แต่ก็มีหันมองคิระบ้างคล้ายมีถ้อยคำอยากจะเอ่ยถาม ไม่ถึงนาทีก็ต้องเงยหน้าไปมองคนที่ยื่นธนบัตรคืนกลับมาให้

          “อะไรคะ”        

          “เงินทอน”

          “แต่ว่าพะวาให้แบงก์ห้าร้อยไปนะคะ ทำไมถึงได้เงินทอนกลับมาเป็นแบงก์พันล่ะคะ”

          พะวามองธนบัตรจำนวนหนึ่งพันบาท ที่ต้องถามก็เพราะเหตุนี้ละ เธอต้องได้เงินทอนกลับมาแค่หนึ่งร้อยห้าสิบบาท ไหงเขาถึงให้ธนบัตรที่มีมูลค่ามากกว่ากลับมากัน

          “อยากเลี้ยง” คิระตอบสั้นๆ ไม่ได้สนใจด้วยว่าจำนวนเงินที่ตนให้ไปจะมากกว่าที่หญิงสาวให้มา แล้วส่งสายตาบอกให้มือเรียวเล็กรับไปเสียที

          “แบบนี้พะวาสั่งหมูกระทะกินบ่อยๆ ดีกว่าค่ะ คุ้ม...” พะวาพนมมือขึ้นไหว้ แล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อหันกลับไปมองเขาก็เอ่ยถามอีก

          “คุณคีชอบกินหมูหรือเบคอนคะ”

          “หมู”

          “งั้นอยู่กับพะวาได้ค่ะ พะวาชอบกินเบคอน” พะวารู้สึกชอบในความต่างที่ทำให้เข้ากันได้

          เมื่อได้ยินเสียงดังเปรี๊ยะที่ดังมาจากหนังของหมูสามชั้น พะวาก็ใช้ตะเกียบคีบจากเตายื่นใส่จานของคิระ ชายหนุ่มก็ตักเบคอนให้แก่หญิงสาว รวมถึงกุ้งและปลาหมึกด้วย เพราะดูท่าพะวาจะชอบหลายอย่าง

          พะวายิ้มขอบคุณทุกครั้ง โดยรอยยิ้มนั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามการดูแลเอาใจใส่ นาทีถัดมาก็ปล่อยคำถามหนึ่งที่ไม่อยากเก็บให้ค้างคาใจพ้นปาก

          “คุณคีคะ”

          จังหวะที่คิระกำลังคีบหมึกกรอบลงเตา พะวาก็เรียกชายหนุ่ม คิระเลิกคิ้วขึ้นมองก่อนจะได้ยินคำถามที่มีผลต่อหัวใจ

          “พะวาหน้าเหมือนใครหรือคะ พอดีพะวาได้ยินพี่เก่งพูด พะวาเคยอ่านนิยายเลยเดาเอา แบบว่าหน้าเหมือนหน้าคล้าย....แฟนเก่าที่ยังรักหรือคะ”