LOGINShare
บทที่ 7 ร้อนรุ่ม
publish date:
2026-09-11 04:17:34บทที่ 7 ร้อนรุ่ม
7.45 น.
เช้าวันใหม่ที่มาพร้อมกับแสงอาทิตย์อันร้อนแรงส่งผลให้คิระขยับตัวลุกจากเตียง เขาไม่ได้มองหาคนร่วมเตียง เพราะรู้ว่าตอนนี้พะวาคงใกล้ถึงที่ทำงานของเจ้าตัวแล้ว
ท่อนแขนยาวยกขึ้นบิดไปมาขับไล่ความเมื่อย เมื่อคืนตนพาพะวากลับมาเร็วกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อร้านไม่ได้มีปัญหายุ่งยากอะไร แล้วขยับตัวลงไปด้านล่าง พอไปถึงห้องครัวก็เห็นชื่อของตัวเองถูกเขียนไว้ในโพสต์อิต
‘คุณคี’
ตาคมเข้มมองไปยังน้ำเต้าหู้ที่พะวาแสดงความเป็นเจ้าของให้แก่ตนเอง และมีโจ๊กหมูใส่ไข่อีกหนึ่งถุงด้วย
คิระมองอย่างตัดสินใจแล้วเลือกหยิบน้ำเต้าหู้ขึ้นมาใช้หลอดเจาะแล้วดูดลิ้มรสชาติ พบว่ามันหวานน้อยตามที่ตนเองชอบ
พอน้ำเต้าหู้เหือดหายไปจนหมดถุง คิระก็หันไปโยนทิ้งใส่ถังขยะ ไม่ทันจะขยับตัวไปไหน ผู้อาศัยอีกคนในบ้านก็ปรากฏตัวคล้ายว่าเพิ่งกลับมาจากทำงาน
“คุณรู้ไหมว่าหลานผมมีเจ้าของอยู่แล้ว” แค่เข้ามาภายในบ้านสรชัชก็เปิดฉากสงครามย่อมๆ โดยพลัน
“เจ้าของ”
คำนี้ติดใจของคิระจึงเค้นเสียงออกจากลำคอ พลันกลั้วหัวเราะใส่ในความหมายปัญญาอ่อนที่สรชัชจงใจให้เขารับรู้“มีอะไรน่าขันกัน” สรชัชกำมือแน่น ไม่ชอบความนิ่งสงบราวกับทะเลไร้คลื่นของอีกฝ่ายเลย
“พะวาเป็นเจ้าของชีวิตของตัวเอง คุณหรือว่าไอ้หมอนั่นไม่มีสิทธิ์ในตัวพะวาแม้แต่น้อย” มันน่าขันตรงที่คนไม่มีสิทธิ์กำลังจะหาพื้นที่ให้กับตัวเอง แล้วปล่อยไปอีกประโยคที่บอกสรชัชว่าอย่าพยายาม
“จมูกผมไม่มีสายให้จูงหรอกครับ”
คิระไม่อยู่ต่อบทสนทนาอีก ก้าวไวๆ กลับขึ้นห้อง ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะไปที่ร้าน ขอพักอีกสักหน่อยเผื่อว่าคืนนี้จะเจอกับเรื่องวุ่นๆ ที่มักพบเจอเป็นประจำ แล้วทิ้งตัวลงนอนทันที ส่วนพะวาเวลานี้กำลังเดินเข้าไปในแผนกของตนเอง
“นั่นพะวามาแล้ว” เสียงของรุ่นพี่คนหนึ่งดังขึ้น อีกสองจึงหันไปมอง
“แอบหนีไปเที่ยวคนเดียวไม่ชวนพวกพี่เลยนะ” เกวลินทำหน้าดุ แต่น้ำเสียงบ่งบอกชัดว่าล้อเล่น
พะวาที่นั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้วมองหน้าพี่ๆ ทั้งสาม ปากสวยเอ่ยโต้กลับไปชวนให้คนฟังสงสัย
“พะวาไม่ได้ไปเที่ยวหรอกค่ะ”
“แต่อิ๋มบอกว่าเจอพะวาที่ผับเฮียคีนี่” เกวลินเลิกคิวขึ้น แล้วได้ฟังประโยคที่ชวนให้ร้องตกใจ
“พะวาไปรอคุณคีค่ะ” เมื่อชายหนุ่มบอกว่าเธอมีสิทธิ์ พะวาจึงไม่อยากปิดบังรุ่นพี่ที่ไว้วางใจ
“ฮะ” ทั้งสามถึงกับตาโต พะวาไปรอหนุ่มฮอตเนิร์ดทำไมกัน จริยายกมือขึ้นเกาศีรษะ ฝ่ายมณฑิการู้สึกว่าเหมือนตนเองจะพลาดเรื่องสำคัญไป
“พะวาเป็นเด็กคุณคีค่ะ” พะวาสูดอากาศเข้าปอดก่อนตอบ
“อะไรนะ” ทั้งสามคนทำเสียงตกใจแล้วอ้าปากค้าง พลันมองหน้ากันเพื่อเช็กว่าได้ยินไม่ผิดเพี้ยน
“พะวาขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกพี่อิ๋มตั้งแต่เมื่อวาน” มือสวยพนมขึ้นระหว่างอกเป็นการขอโทษต่อจริยา คิดว่าเรื่องนี้คงทำให้รุ่นพี่ทั้งตกใจและงุนงง
“เราไปเป็นเด็กเฮียได้ยังไง หรือว่าเราแอบชอบเฮียวันที่พี่พาไป” จริยามองหาเหตุผล อาจจะเป็นวันนั้นก็ได้ที่เกิดการถูกตาต้องใจกัน โดยไม่ได้รู้สึกโกรธใดๆ แค่งุนงงกับเรื่องที่ได้ฟัง
“เรื่องมันยาวน่ะค่ะ” พะวาว่า นั่นทำให้มีสามเสียงดังขึ้นประสานกัน
“พวกพี่พร้อมฟัง”
“เอาประเด็นหลักๆ เลยนะคะ” พะวากัดเม้มปากเมื่อต้องบอกเล่าความลับ เสียงของรุ่นพี่ทั้งสามก็ดังขึ้นอีกเพื่อบอกว่าพร้อมรับฟังแล้ว
“ว่ามา”
“พะวารู้จักคุณคีมาก่อนหน้าที่เราจะไปผับค่ะ” เธอคงต้องเริ่มที่จุดเริ่มต้น
“รู้จักได้ยังไงหรือพะวา” เป็นอีกครั้งที่คนฟังทำตาโต
“พรหมลิขิต ความบังเอิญ และแม่สื่อแม่ชักค่ะ” พะวาให้นิยาม พวงแก้มแดงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะบอกเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น รวมถึงจุดประสงค์ของเธอ
พี่ทั้งสามฟังอย่างตั้งใจ บางครั้งก็ทำเสียงหูหือออกมาบ้างกับเรื่องราวของเธอ
“พวกป้าๆ ที่พะวาไปหาบ่อยๆ ใช่ไหม” มณฑิกามีคำถาม
“ค่ะ”
ดวงหน้าสวยหวานพยักรับ ก่อนจะพนมมือขึ้นไหว้อีกครั้ง
“พะวาขอโทษนะคะที่เพิ่งมาบอกเรื่องนี้ พี่อิ๋มอย่าโกรธพะวาเลยนะคะ” เธอก็ไม่ได้อยากปิดบังหรอก แค่กลัวมันจะเกินขอบเขตที่คิระวางเอาไว้
“พี่จะโกรธเราได้ยังไง พี่มาทีหลังเราอีก” จริยาส่ายหน้า ไม่ได้รู้สึกตามที่พะวากังวลสักนิดเลย ถึงกระนั้นเธอก็มีคำถามที่แสนจะอยากรู้
“ว่าแต่เฮียเด็ดไหมพะวา”
“เรื่องในมุ้งบนหมอน พะวาไม่ควรพูดมากนัก แต่พะวาบอกได้นิดหน่อยค่ะ” พะวายกนิ้วขึ้นมาทำท่าเล็กน้อยประกอบด้วย
“เอาแบบสั้นๆ ก็ได้พะวา” เกวลินที่อยากรู้ด้วยเอ่ยบอก แล้วตั้งตารอฟังอย่างใจจดจ่อ พะวานั้นโน้มใบหน้าไปใกล้พวกพี่ๆ แล้วกระซิบแผ่วเบา
“แซ่บยิ่งกว่าพริกพันเม็ดอีกค่ะ” พูดเสร็จพะวาก็กลืนน้ำลายหนึ่งหน ทำเอาพวกพี่ๆ กลืนน้ำลายตาม ก่อนทั้งสี่จะมองหน้ากันและหัวเราะเบาๆ
เมื่อกระจ่างกันหมดในทุกเรื่องแล้วก็หันไปทำงาน เพราะเห็นสายตาดุๆ ของหัวหน้า ขืนยังไม่เริ่มปั่นงานอย่างจริงจัง มีหวังถูกติเตียน
พะวาพรูถอนหายใจอย่างโล่งใจ รู้สึกยกภูเขาออกจากอกได้ หากมีปัญหาอะไรเธอจะได้กล้าปรึกษาพวกพี่ๆ
พอถึงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาสิบนาทีพะวาก็แยกตัวเดินไปรอรถโดยสารประจำทาง ในวันนี้ไม่ได้หิ้วโหนตัวเองไปยังร้านรื่นรมย์ เธอตรงกลับบ้านตามความต้องการของคนตัวโต
PAWA : พะวาถึงบ้านแล้วนะคะ
นิ้วเรียวสวยส่งข้อความผ่านทางไลน์ไปบอกกับคิระ แล้วขยับตัวเข้าไปในห้องครัวเผื่อจะมีจานชามที่คนตัวโตกินวางไว้ จะได้ล้างทำความสะอาด
แต่พบว่ามันว่างเปล่า ดูเหมือนชายหนุ่มจะจัดการมันด้วยตัวเองไปแล้ว จากนั้นถึงตรงขึ้นไปยังห้องนอน หันมองไปยังพื้นที่ที่มีผู้อาศัยเล็กน้อย อีกฝ่ายคงยังไม่ได้ออกไปทำงาน ดวงหน้ามีแววครุ่นคิดและมีเครื่องหมายคำถามปรากฏชัด
นาทีต่อมาพะวาก็ขยับเท้าเดินต่อ ทิ้งร่างบนฟูกแล้วนอนเขี่ยแอปพลิเคชันนั่นนี่ไปเรื่อย รอจนได้ยินเสียงคนเป็นอาออกจากบ้านจึงลงไปอาบน้ำ
จากนั้นกลับมาทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง แล้วส่งข้อความไปหาคนสำคัญ
PAWA : กลับมาถึงบ้านแล้วปลุกพะวาด้วยนะคะ พะวามีเรื่องจะบอก
Latest chapter
คุณคี บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย (04)
“อื่อ...” เสียงพึมพำแผ่วเบาราวกับดังอยู่แค่ในลำคอบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของร่างที่นอนหลับใหลไปนานเริ่มรู้สึกตัวแล้ว ดวงตากะพริบขึ้นแม้จิตใจจะสั่งให้ดำดิ่งกลับไปสู่ห้วงนิทรา เพราะสัมผัสได้ว่าร่างกายถูกโอบด้วยอาการขบเมื่อยและปวดร้าว โดยเฉพาะส่วนบอบบาง แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทำให้ดวงตาคู่สวยปิดลงอีก นาทีถัดมาถึงเปิดขึ้นปรับแสง ดวงหน้าหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างกาย พะวาถึงกับต้องจ้องมองโครงหน้า ลำคอ และที่ต้นแขนของคิระ ในทันใดน้ำตาเม็ดกลมๆ ก็เอ่อขึ้นมาคลอหน่วยอย่างง่ายดาย เธอจำได้ดีว่าเมื่อคืนทำอะไรไปบ้าง แต่ไม่อาจยับยั้งได้เลย ก่อนค่อยๆ ฝืนขยับตัวขึ้น มือยื่นไปสัมผัสเบาๆ ที่รอยฟันแดงเถือกบนต้นคอแกร่ง ไม่ทันที่พะวาจะได้เอ่ยอะไร ชายหนุ่มก็ลืมตา “ร้องไห้ทำไมพะวา เจ็บใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ” แค่เห็นปากนุ่มที่เบะออก คิระก็กระเด้งตัวขึ้นมากอบกุมร่างเล็กไว้ในวงแขน “อึก” แค่ได้รับความห่วงใย คนที่พยายามไม่ให้น้ำตารินไหลก็บอกอย่างรู้สึกผิด “พะวาขอโทษ พะวาทำร้ายคุณคี” พนมมือขึ้นไหว้ เธอห้ามตัวเองไม่อยู่จริงๆ “เด็กโง่”
คุณคี บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย (03)
“ตรงนี้กลางสี่แยกนะพะวา” คิระลดน้ำหนักของเสียง เขาทำพลาด เขาไม่ควรเสียงดังใส่คนที่สูญเสียการควบคุม ส่วนพะวานิ่งไป ไม่ว่าเขาจะใช้น้ำเสียงแบบไหน เธอก็รู้สึกถูกตำหนิ ความน้อยใจจึงก่อเกิด ลำตัวรั้งกลับมานั่งนิ่งๆ อย่างทบทวนตัวเอง “พะวา…” คิระรู้สึกเจียนจะบ้า ยิ่งถ้อยคำที่พะวากล่าวตามหลังออกมายิ่งทำให้รู้สึกผิด “พะวาขอโทษค่ะ” พะวาไม่ยื่นมือไปยุ่มย่ามกับเนื้อตัวของชายหนุ่มอีก เธอก้มหน้าลง จู่ๆ ก็อยากร้องไห้ ไม่ทันสั่งห้ามความคิด เสียงร้องไห้โฮก็ดังพ้นปาก “ฮื่อ...” คนที่อึดอัดแต่ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แค่ร้องไห้ เธอไม่ได้โกรธคิระ โกรธตัวเองที่ไม่มีความอดทน ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน คิระขบกรามแน่นยามได้ยินเสียงสะอึกสะอื้น เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้วจึงเลี้ยวเข้าข้างทาง กรอบหน้าคมเข้มโน้มไปใกล้หน้าสวยหวานแล้วฉกจูบดูดดึงเรียวปากอิ่ม ปรนเปรอป้อนความปรารถนา มือลูบไล้ต้นแขนขาว ส่วนพะวาเงยหน้ารับทั้งน้ำตา แต่กลับรู้สึกดีไม่น้อย พลันจูบตอบกลับไปฉับไว ความต้องการยิ่งเพิ่มทวี จนเป็นฝ่ายยกมือไปล็อกต้นคอแกร่งไว้ ไม่อ
คุณคี บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย (02)
“ได้ครับ” “กูจะรีบกลับไป” เมื่อสิ้นบทสนทนาคิระรีบเหยียบคันเร่งรถ หัวใจลอยปลิวไปหาคนตัวเล็ก อยากจะรีบวิ่งเข้าไปกอดปลอบประโลมเด็กที่คงเสียขวัญหวาดกลัวไม่น้อย แต่ระยะทางยังอีกไกลพอควร มือแกร่งรีบต่อสายหาคนที่ห่วงใย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ด้านคนที่ร้อนไปทั้งใบหน้า ลำตัว และทุกสัดส่วนความรู้สึกครางงึมงำเบาๆ พยายามตั้งสติ ท่อนแขนเรียวยาวยกขึ้นกอดตัวเองประโลมความทรมาน ภายในหัวใจเวลานี้คิดถึงแต่คิระ นาทีนั้นดวงหน้าก็มีรอยยิ้มผุดขึ้น เพราะสมาร์ตโฟนแจ้งเตือนว่าคนที่ต้องการติดต่อกลับมาแล้ว “คุณคี” น้ำเสียงของพะวาบ่งบอ
คุณคี บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย
“ไม่เลย” ทางรุ่นพี่เงียบหายไป เขาเองก็นึกห่วงอยู่เช่นกัน แล้วเห็นพะวาใช้มือทุบต้นขาเบาๆ “พักเถอะพะวา ลูกค้าก็เริ่มน้อยแล้ว” “พะวายังไหวค่ะ” เมื่ออาสาจะช่วยแล้ว เธอเองก็อยากจะทำสุดความสามารถ ไม่ใช่เหนื่อยนิดเหนื่อยหน่อยก็ล่าถอย “ขอบใจนะพะวา” กรวัฒน์ส่งยิ้มซึ้งใจไปให้ เอ็นดูเด็กขยันอย่างพะวา หญิงสาวยิ้มรับ นั่งพักต่ออีกราวห้านาทีก็ขยับตัวไปช่วยงาน เพียงว่าหัวคิ้วเหนือดวงตากลมโตเลิกขึ้นเพราะมีคลื่นความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในร่างกาย “ทำไมร้อนขึ้นมาได้ อย่าเพิ่งมาไม่สบายตอนนี้นะพะวา ช่วยงานคุณคีให้เสร็จก่อน” แปลกที่จู่ๆ ร่างกายก็เกิดความร้อนขึ้น พะวาคิดว่าคงอาจจะป่วยพร้อมบ่นตัวเองในใจ แต่ก็ก้าวเท้าไปทำงานต่อให้เสร็จ ปากนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้กับลูกค้าที่กำลังต้องการสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม “ได้เลยค่ะ พะวาจะรีบสั่งให้ค่ะ” พะวาหยิบไอแพดขึ้นมากดสั่งค็อกเทลให้แก่กลุ่มลูกค้าผู้หญิง แล้วถอยล่าไปยืนอยู่ที่มุมหนึ่งพร้อมทั้งนิ่งงันไปเนิ่นนานหลายนาที ก่อนหันไปหาน้องพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง “พี่ฝากดูโต๊ะนั้นแทนได้ไ
คุณคี บทที่ 7 ร้อนรุ่ม (04)
“งั้นเราสั่งเครื่องดื่มกันดีกว่าเนอะ” เพื่อนๆ ในกลุ่มรีบหาทางออก ก่อนเพื่อนจะหน้าซีดไปมากกว่านี้ ส่วนพะวาก็เต็มใจบริการต่อ และทำสุดความสามารถ จากโต๊ะนี้ไปโต๊ะนั้น แล้วเคลื่อนย้ายร่างกายไปเรื่อยๆ ในช่วงแรกก็มีกดผิดกดถูกอยู่บ้าง เล่นเอาหัวหมุน พอผ่านไปได้ราวครึ่งชั่วโมงทุกอย่างก็ค่อยๆ ดีขึ้น ยิ่งดึกผีเสื้อราตรียิ่งโบยบิน แสงสีเป็นจุดดึงดูดไม่น้อย ไหนจะโพรโมชันดีๆ ที่ทางร้านมอบให้อีก เสียงเพลงมันๆ ที่มีการอัปเดตเพลงฮิตอยู่เรื่อยๆ ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลให้ผับแห่งนี้มีลูกค้าวนเวียนเข้าออกอยู่ตลอด พอมีจังหวะให้อู้สักราวห้านาทีหลังเพื่อนนักเสิร์ฟคนหนึ่งรับหน้าที่แทน พะวาก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งในมุมด้านในที่เป็นพื้นที่สำหรับพนักงาน พร้อมทั้งเอ่ยปากชวนคิระที่เดินตามหลังมาพูดคุย “วันนี้คนเยอะมากเลยนะคะ” “อื้อ แต่ระวังตัวด้วยล่ะ” เขาอยากให้พะวานึกถึงความปลอดภัยของตนเองเป็นอันดับแรก “ค่ะ” พะวาพยักหน้า เธอจะพยายามระวังตัวให้มากที่สุด ก่อนต้องส่ายหน้าในคำถามของชายหนุ่ม “น้ำไหม” “พะวายังไม่หิวค่ะ” เธอรู้สึกเมื่อยขาม
คุณคี บทที่ 7 ร้อนรุ่ม (03)
“วันนี้มีเด็กเสิร์ฟของเราขอลางานไปสองคนเลยนะครับ” แค่ถึงบ่ายของวันต่อมา คิระที่ไปถึงร้านก็ได้รับแจ้งปัญหาทันที “รวมของเมื่อวานก็เป็นสามแล้วครับ ผมว่าคงไม่พ้นแอบไปทำงานให้ฝั่งนั้น แต่ผมก็หาสำรองไว้แล้วครับ” กรวัฒน์ยังร่ายต่อ น่าหงุดหงิดไม่น้อยกับร้านเปิดใหม่นั่น เขาคิดเห็นไม่ต่างจากรุ่นพี่ว่าฝ่ายนั้นตั้งใจขัดขาและอาจจะมีตื้นลึกหนาบาง เพราะอีกฝ่ายเปิดฉากมาโดยไม่ไว้เชิงทางธุรกิจเลย ราวกับเปิดมาเพื่อทุบร้านของเขาให้ย่อยยับลง คิระพยักหน้า โชคดีที่มีกรวัฒน์คอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ แล้วก้าวเท้าไปยังห้องทำงาน เขาต้องคิดกลยุทธ์ในการดึงลูกค้ากลับมา ส่วนเรื่องบริษัทใหม่ในตอนนี้ได้ให้ทางหุ้นส่วนอีกคนเป็นฝ่ายจัดการ เพราะมีความชำนาญมากกว่า คิระสั่งให้พนักงานทุกคนเตรียมสแตนด์บายไว้ ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นจะได้จัดการได้ทันที พอตกเย็นกลับมีสิ่งที่ทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้น ก๊อกๆ เสียงเคาะห้องไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจ แต่เป็นผู้หญิงรูปร่างเล็กที่โผล่หน้ามาพร้อมรอยยิ้มต่างหาก “พะวามาแล้วค่ะคุณคี” “เขาไม่ได้ไปทำงานเหรอ” คิระม
You May Also Like
ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.2K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว291.4K viewsท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น635.0K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว358.1K viewsช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว
นิมิตจันทร์232 viewsหมอร้ายหวงรัก
Nidchynoi37 viewsบอดี้การ์ดร้อนสวาท NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง108 viewsพรหมลิขิตให้ฉันรักเธอ #ป้องรักทั้งใจ
RINSP50 views
