Mag-log inทรงฤทธิ์บดกรามกรอด ยิ่งได้ยินเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะของหญิงสาวฟังดูสดใสเหลือเกิน เขากลับยิ่งรู้สึกเหมือนกับเด็ก ๆ ที่ถูกขัดใจ
ตอนนี้เพิ่มเติมขึ้นมาก็คือ เกิดความหึงหวง
เมื่อคืน พ่อออกคำสั่งห้ามปรามไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวกับหล่อน ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่า พ่ออาจคิดอะไรกับหล่อนอยู่ก็เป็นไปได้
ทรงฤทธิ์อยากเอาชนะ!
เขารู้ดีว่า เมื่อใดที่พ่อออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด นั่นแปลว่า การจะเอาชนะย่อมเป็นเรื่องยากกว่าเดิม
บางทีก็ต้องสวมบทบาทกันหน่อย
เรื่องแบบนี้พ่อไม่ทันเกมของเขาหรอก
ชายหนุ่มรอจนกระทั่งพ่อเลี้ยงรณชัยกับหญิงสาวก้าวลับสายตา จึงได้ออกมาจากมุมบังตา เขานิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนตัดสินใจก้าวตามคนทั้งสอง
ที่ห้องโถงใหญ่...
ได้ยินเสียงพูดคุยระหว่างพ่อเลี้ยงรณชัยกับวาวไหม ดูเหมือนเป็นการซักถามเรื่องส่วนตัวของหล่อน
ทรงฤทธิ์แอบได้ยินว่าหล่อนเล่าถึงเรื่องส่วนตัวอย่างไรบ้าง เพียงแต่...เขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่านั่นคือความจริง
เพราะลิ้นไม่มีกระดูก จะเล่าอย่างไรก็ได้
เขายังเชื่อว่าหล่อนคืออีตัว ผู้หญิงที่ยอมมาเข้าพิธีหมั้นหมายอย่างฉุกละหุกแบบนี้ ถ้าไม่เพราะเงิน คงไม่มีเหตุผลอย่างอื่น
ชายหนุ่มแอบถามคนของพ่อแล้วว่า ได้หล่อนมาจากนายหน้าส่งผู้หญิงไปค้าสวาทในต่างแดน เพราะฉะนั้น มันจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้
หล่อนเป็นอีตัว
เรื่องที่หล่อนกำลังเล่าให้กับพ่อของเขาฟังนั้น ไม่มีทางว่าจะเป็นเรื่องจริง ที่น่ากังวลก็คือพ่อดันเชื่อเสียด้วย
ทรงฤทธิ์ตัดสินใจก้าวเข้าไปขัดจังหวะ
“คุยอะไรกันอยู่ครับ”
สีหน้าที่กำลังเบิกบานของพ่อเลี้ยงรณชัยเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย
วาวไหม มองมาทางชายหนุ่ม ค่อนข้างเหวอ ดูเหมือนไม่รู้จะปรับสีหน้าอย่างไรมากกว่า
“แกหายไปไหนมา”
พ่อเลี้ยงรณชัยถาม
“เมื่อคืนเหรอครับ ออกไปข้างนอก”
“ทำไมไม่ค้างที่นี่”
“ผมกลัวนี่ครับ”
“แกกลัวอะไร”
“กลัวความผิดของตัวเอง”
“แกรู้สึกผิดก็เป็นด้วยเรอะ”
“โธ่ คุณพ่อ เมื่อคืนผมเมามาก คุณพ่อก็ทราบนี่ครับว่าเวลาเมาผมเลวแค่ไหน”
“อืม...งั้นแกก็ขอโทษหนูวาวไหมซะ”
ทรงฤทธิ์หันไปทางหญิงสาวพร้อมกับรอยยิ้มท่าทางเหมือนสำนึกผิดจริง ๆ
“ผมขอโทษนะครับที่ทำรุ่มร่ามกับคุณ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรจริง ๆ”
“เห็นไหมครับคุณพ่อ เธอยกโทษให้ผมแล้ว”
บทบาทของทรงฤทธิ์ต้องเรียกว่าขั้นเทพ เพราะสามารถทำให้พ่อเลี้ยงรณชัยพยักพเยิดหน้าเหมือนกับยอมรับว่า ลูกชายเริ่มสำนึกแล้วจริง ๆ
“แกต้องขอบคุณหนูวาวไหมนะ ไม่ใช่พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอ ถ้าไม่ได้เธอมาช่วยกู้หน้า ฉันนี่แหละจะเสียผู้ใหญ่ เห็นไหมล่ะผู้หลักผู้ใหญ่หลายท่านที่มาในงานน่ะ”
“ครับคุณพ่อ ผมขอโทษ”
“ฉันจะส่งหนูวาวไหมเรียนต่อ เธอจบม.ปลายมาแล้ว ต่อปริญญาตรีได้ทันที”
“ครับคุณพ่อ”
“แกคงไม่ว่าอะไรนะทรงฤทธิ์”
“ยินดีเลยครับผมก็อยากได้แฟนเป็นคนมีการศึกษาเท่าเทียมกันครับ คงพูดจากันไม่ยาก”
“ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้น” พ่อเลี้ยงรณชัยเห็นด้วย
ทรงฤทธิ์แอบกระหยิ่มเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อเริ่มไว้วางใจ รอให้พ่อกลับไปดูแลทางเหนือก่อนเถอะ วาวไหมจะต้องเจอกับการต้อนรับอย่างจัดหนัก
เขายังแค้นใจไม่หายที่ถูกพ่อตบ
จนวินาทีนี้ ทรงฤทธิ์ก็ยังคงเชื่อว่าวาวไหมโกหกทุกเรื่องทุกคำตอบ หล่อนก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการเงิน ก็เหมือนกับผู้หญิงสวย ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขาไม่เว้นแต่ละวัน
อีก 2 วันต่อมา...
ในแต่ละวัน วาวไหมยังคงถูกเรียกตัวให้เข้าไปช่วยดูแลงาน โดยเฉพาะในส่วนกลาง ราวกับว่าพ่อเลี้ยงรณชัยต้องการวางตัวหล่อนให้เป็นคนดูแลที่นี่ในอนาคต
ทรงฤทธิ์ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริง ๆ เขาคอยให้คำแนะนำหญิงสาว สอนงานในเบื้องต้นตามคำสั่งของพ่อเลี้ยงรณชัย
“ฉันดีใจนะที่เห็นแกเข้ากับหนูวาวไหมได้” พ่อเลี้ยงเอ่ยกับลูกชายตรง ๆ
“เธอน่ารักดีครับคุณพ่อ”
“เห็นไหมล่ะว่าแกก็ยังรู้สึกได้เหมือนฉัน”
“ผมนิสัยเสียไปหน่อย”
“แค่รู้ตัวว่านิสัยเสียแล้วปรับปรุงตัวเองใหม่ คงไม่ใช่เรื่องเลวร้าย คนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้”
“ครับคุณพ่อ จริงสิ คุณพ่อจะกลับต่างจังหวัดวันไหนครับ”
“คงอีกสักวันสองวัน แกถามทำไม”
“เปล่าครับ แค่อยากให้คุณพ่อวางใจว่าผมดูแลที่นี่ได้”
“ฉันไม่คิดจะให้แกอยู่ที่นี่นะ โดยเฉพาะในระยะนี้”
“อ้าว...”
“ฉันจะส่งแกไปอีกสาขา”
“อืม แล้วแต่คุณพ่อเถอะครับ ผมยินดีทุกอย่าง”
“อย่าค่ะ”
วาวไหมปรามเสียงพร่า หล่อนยังนุ่งกระโจมอกด้วยผ้าขนหนู มันผืนหนาก็จริงอยู่แต่ว่าเมื่อภายใต้ผ้าขนหนูนั้นเปลือยเปล่า ก็เท่ากับทำให้เน้นเรือนร่างของหล่อนให้เด่นชัดขึ้น และปลุกเร้าอารมณ์ของทรงฤทธิ์อย่างเห็นได้ชัด
ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำ ดวงตามีประกายหื่นกระหาย
“ไม่เอาน่า อีกหน่อยเราก็เป็นผัวเมียกันจริง ๆ แล้ว จะหวงตัวทำไม”
“หนูยังไม่พร้อมค่ะ”
เขาพยายามจะซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอของหญิงสาว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ภายหลังอาบน้ำ กระตุ้นอารมณ์ทางเพศคุโชน
มือหนาตะปบเข้าหาเต้านมเคร่งครัด และพยายามจะกระตุกปมผ้าขนหนูให้หลุดออก
“อย่าขัดใจซี่”
“ได้โปรดเถอะค่ะคุณทรงฤทธิ์”
“ได้โปรดอะไร คุณไม่มีอารมณ์ เดี๋ยวผมทำให้มีเอง”
“ไม่ค่ะ”
“ขัดใจผมอีกแล้ว”
“ขอร้อง...” หญิงสาวปรามไม่ทันจะขาดคำ ทรงฤทธิ์ก็รุนหล่อนไปที่เตียงแล้วผลักจนล้มลง ไม่เท่านั้น ผ้าขนหนูที่ห่อหุ้มร่างเปลือยนั้นเอาไว้ก็ถูกกระตุกหลุดติดมือออกมา
วาวไหมหน้าเสีย ทรงฤทธิ์เหมือนจะรู้อยู่แล้วว่า วันนี้พ่อเลี้ยงรณชัยเดินทางกลับตั้งแต่เช้า เขาหายหน้าไปเช่นกัน หล่อนไม่แน่ใจนักว่าเขาอยู่ส่วนไหนของโรงแรม แต่การที่ไม่เห็นเขา หล่อนกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยมากกว่า
จู่ ๆ ทรงฤทธิ์ปรากฏตัว ในช่วงค่ำ ถือวิสาสะเข้ามาในห้องด้วยกุญแจสำรองเหมือนคราวก่อน
โอกาสเป็นของเขาจริง ๆ หล่อนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตัวยังหอม น้ำยังหมาด สำหรับวาวไหมคงเป็นเรื่องเลวร้ายมากกว่า
หล่อนยังไม่พร้อม ทรงฤทธิ์เองก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก เขาดูดี ทั้งรูปกาย หนำซ้ำยังเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อเลี้ยงรณชัย ทำไมจะไม่ดูดี เพียงแต่...ความรู้สึกที่ว่าไม่พร้อมนั้น หล่อนไมได้เสแสร้ง มันเกิดขึ้นเอง
ทรงฤทธิ์ควรจะให้โอกาสหล่อนตั้งหลัก หรือเรียนรู้หล่อนมากกว่านี้
วาวไหมใจเสีย เมื่อทรงฤทธิ์คงไม่ปล่อยให้หล่อนรอดพ้นเงื้อมมือแน่ เขาโถมร่างตามเข้ามา ทาบทับร่างเปลือยที่เพิ่งขยับลุกขึ้น มีอันต้องหงายหลังล้มลงไปอีกครั้ง
“อย่าค่ะ!”
เรี่ยวแรงของทรงฤทธิ์เหนือกว่าหล่อนหลายเท่า ยิ่งเขากำลังหื่นกระหายแบบนี้ด้วยแล้ว
เรือนร่างงดงามเปลือยเปล่าของหล่อนปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศของเขาให้ลุกโพลง เวลานี้ความเป็นชายแข็งจนแทบระเบิดลาวาออกมาเสียเดี๋ยวนั้น
เขาแทรกเข้ากลางลำตัว บังคับให้ปลายเท้าของหล่อนฉีกออกจากกัน
“อย่า...!”
หล่อนขืนตัว ดิ้นรน ยิ่งดิ้น ทรงฤทธิ์ยิ่งกดน้ำหนักทาบทับ หล่อนเริ่มหมดแรง เหงื่อซึม ใบหน้าแดงเข้ม
“ก็แค่อยู่เฉย ๆ”
ทรงฤทธิ์พูดเอาแต่ได้ ดวงตาเบิกกว้าง จ้องเขม็งที่เต้าคู่ของหญิงสาว
เขาซุกใบหน้าเข้าหากลางร่องนม มือสองข้างเคล้นฟอนเฟ้นหนักหน่วง ลมหายใจของเขาดังฟืดฟาด
วาวไหมน้ำตาคลอ
รู้ทั้งรู้ว่าการจะหลีกเลี่ยงจากทรงฤทธิ์คงเป็นไปได้ยาก แต่ก็ยังอดรู้สึกเสียใจไม่ได้อยู่ดี หล่อนไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ นะหรือ...
หล่อนนอนตัวแข็งทื่อ ขณะที่ทรงฤทธิ์เปลือยท่อนล่างของตัวเองหลุดออกไป
แท่งเอ็นแข็งผงาดออกมา
เขากดแท่งจ่อเข้าหาเนินสวาทของวาวไหม แต่ยังไม่เสือกไสเข้าไป หญิงสาวหลับตา น้ำใส ๆ เอ่อล้นออกมาเอง
“ซู้ดดด” ทรงฤทธิ์สูดปากกักขฬะหยาบคาย
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 16“อย่าสนใจเลยค่ะป้า เรื่องในครอบครัว”“อ้อ ป้าเข้าใจแล้ว”“หนูอยู่ด้วยสักพักนะคะ”“จะไปยากอะไรคะ เดี๋ยวป้าจัดห้องให้”“ขอบคุณค่ะ”“คุณหนูมาอยู่นี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ระยะหลังออร์เดอร์เข้าเยอะเหลือเกิน คนงานทำโอทีแทบไม่ได้พักได้ผ่อน”“จริงค่ะ หนูว่านะคะ ในวิกฤตมีโอกาสจริง ๆ นะคะป้า”“ใช่ค่ะคุณหนู”พราวเดือนดูจะมุ่งมั่นกับการทำงาน เธอเริ่มรู้แล้วละว่าความสุขที่แท้จริงของเธอมากจากการทำงานนี่เอง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรก็ตามเธอนึกถึงช่วงเวลาที่โรงงานกำลังเจอวิกฤตถึงสองครั้งสองครา โดยเฉพาะครั้งหลังสุดแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว เธอจึงได้เห็นการลุกขึ้นมาใหม่ ความสำเร็จของโรงงานมาจากกำลังคนส่วนหนึ่งนั่นเองพราวเดือนยังเป็นคุณหนูของพวกคนงาน พวกเขาได้เห็นเธอมาร่วมสุขทุกข์ โดยเฉพาะในเวลาทุกข์ เพราะฉะนั้นสถานะของพราวเดือนในความคิดของคนงาน เรียกว่าอยู่เหนือบรรดาลูก ๆ ของเสี่ยเวทินด้วยซ้ำ เสี่ยเวทินยังหายหน้าไป ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาวิษณุ วรเดช หรือแม้แต่วาทิต ก็เริ่มหายหน้าไปทีละคน พวกเขาไม่ได้ถนัดในสายงานนี้ แต่ละคนย้อนกลับเข้าบ้านสิทธิรังสรรค์ เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 15พลัน ร่างของอ้อมก็ถูกกอดกระหวัดลงไปอยู่เบื้องล่าง กางเกงในตัวสุดท้ายหลุดลุ่ยออกไปตั้งนานแล้ว เพียงแค่ปลายเท้าของเธอขยับออกห่างจากกันเท่านั้น ก็มองเห็นรอยยิ้มจากกลีบดอกไม้ที่เผยออกห่างจากกันเสี่ยเวทินยังก้มเข้าหาหัวนม ดูดจนแก้มตอบ เสียงลมหายใจฟืดฟาดกระเส่าเร่าร้อน ความปรารถนาล้นปรี่มือของอ้อมจับเอ็นล้นมือของเสี่ยเวทิน ส่งนำทางเพื่อให้เข้ามายังช่องทางรักเมื่อตรงแล้วก็โอบรอบเอวของเขาแล้วสูดปากยาวเหยียด“คุณพ่อขา เอาเลยค่ะ”นักรักอย่างเสี่ยเวทินมีหรือจะอดทนกดน้ำหนักแทรกเข้าทันที!ความฉ่ำเยิ้มเต็มรู กลีบเนื้อแม้จะฟิตเปรี๊ยะ แต่มันก็พร้อมแล้วสำหรับความเป็นชายที่กำลังแทรกตัวเข้ามา“คุณพ่อขา อ๊อยย”เสี่ยเวทินกดเข้าไปจนมิดลำ!สะใภ้คนกลางร่างอวบถึงกับผวา ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เพราะตั้งแต่ได้กับวรเดชผู้เป็นสามี ยังไม่เคยถูกแกนกายฝังได้ลึกล้ำขนาดนี้มาก่อนเสียวจนน้ำตาคลอ ช่องทางตอดรัวไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่เสี่ยเวทินยังไม่ได้ขยับเอวซอย สองมือของเธอโอบรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เรียวขาก็เกี่ยวรอบสะโพกของเขาเอาไว้“เข้าลึกจังค่ะคุณพ่อ อู๊ยย...”เสี่ยเวท
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 14ในฐานะประมุขของสิทธิรังสรรค์ ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เสี่ยเวทินจะล้มอีกไม่ได้แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเก่า เพราะไม่นานนัก วาทิตก็ย้อนกลับเข้ามาอยู่อีกคน โดยไม่ได้พาเมียใหม่เข้ามาด้วย ราวกับว่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ในฐานะสามีของพราวเดือนอย่างนั้นแหละทุกคนล้วนนำพาความทุกข์อันหนักหน่วงมาสู่ประมุขแห่งสิทธิรังสรรค์...แม้แต่พราวเดือนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน เวลาที่ครอบครัวนี้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่แปลกหรอกที่เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า เพราะไม่สามารถแสดงท่าทีที่สนิทสนมกับเสี่ยเวทินได้เหมือนในขณะที่อยู่กับเขาตามลำพังเสี่ยเวทินเป็นแค่พ่อสามี ไม่ใช่สามีต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรอยู่แล้วนี่คือความทุกข์มหันต์ที่พราวเดือนกำลังได้รับอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่มีทางหนีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามสถานการณ์ของพราวเดือนเหมือนหลังพิงฝานั่นเอง เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเธอประสบการณ์บอกให้พราวเดือนรู้ว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้อีกแล้ว ไม่ว่าเสี่ยเวทินจะเป็นคนยังไงก็ตาม เขาก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ใ
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 13“โถ...” เสี่ยเวทินรั้งร่างของพราวเดือนเข้ามาสวมกอด เพราะเขาเป็นฝ่ายซักถามเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด พราวเดือนจึงจำเป็นต้องเล่าแล้วสรุปว่า “หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”“พ่อเป็นห่วงหนูแทบจะบ้า แต่พอติดต่อหนูได้ พ่อก็สบายใจขึ้นมาบ้าง ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าหนูยังไม่กลับมาจะต้องบอกสื่อให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ หนูสัญญา”“พ่อรู้เรื่องที่วรเดชพูดกับหนูแล้วนะ เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว ตอนนี้เมียของเขามารับกลับบ้านไปเรียบร้อย”พอเสี่ยเวทินพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกของพราวเดือนสะดุดไปนิดหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา เพียงแต่...เธอบอกตัวเองว่าควรจะเผื่อใจเอาไว้มากกว่าอย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็คือพ่อลูกกัน เธอยังไม่เชื่อนักหรอกว่าจะสามารถตัดความสัมพันธ์ได้อย่างไม่เหลือเยื่อใย ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงคนนอกธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าวันหนึ่งวันใดข้างหน้า ความสัมพันธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นพราวเดือนจึงมีความคิดใหม่ว่า เธอควรเผื่อหัวใจเอาไว้ดีกว่า จะได้ไม่ผิดหวังมาก“วาทิตล่ะ โทรหาหนูบ้างหรื
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 12พราวเดือนผู้พร้อมจะเผชิญกับทุกอุปสรรคปัญหา พร้อมจะก้าวไปกับเสี่ยเวทินผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีเท่านั้น ความรู้สึกที่มีต่อเสียเวทิน มันเกินกว่า เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายให้ใครรับรู้ได้ “ว่าไงลูก ให้โอกาสพ่อนะ”“ไม่ค่ะ” แกล้งปฏิเสธเสียงใส“โธ่...” เสียงของเสี่ยเวทินน่าสงสาร“หนูจะกลับเองค่ะ จริง ๆ!”“พ่อคงนอนไม่หลับทั้งคืน”“นอนเถอะค่ะ หนูจะนอนเหมือนกัน” พราวเดือนโกหก เอาเข้าจริงแล้ว คืนนี้เธอจะเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์ภายในบ้านของเก่งได้หรือเปล่า “ฝันดีนะคะ หนูวางนะคะ แบ็ตจะหมดแล้ว”“พ่อจะรอหนูนะ” เสียงสุดท้ายของเสี่ยเวทินระหว่างนั้นเอง ชายสูงวัยเดินเข้ามาหา พราวเดือนหันขวับไปมอง แววตาของเธอหวาดหวั่น ยังดีที่เขาไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น“อะไรกัน ยังไม่ติดไฟอีกหรือ”“เอ่อ หนูกำลังจะติดค่ะ”“เร็ว ๆ ซีวะ ข้าหิวแล้ว”“ค่ะ ๆ หนูจะติดไฟเดี๋ยวนี้”พราวเดือนค่อนข้างลนลาน แต่สุดท้ายเธอก็สามารถควบคุมสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วเธอจะไม่ยอมแพ้หรอก พราวเดือนบอกตัวเองเมื่อสติกลับคืนมา พราวเดือนก็สามารถติดเตาไฟลุกโชนได้สำเร็จ เธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกน
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 11เอาเข้าจริง วันนี้จิตใจของพราวเดือนแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เธอลองติดต่อวาทิต อยากจะถามเขาว่าจะเอายังไงกับเธอ แต่วาทิตกดตัดสายของเธอทิ้ง ท้ายสุดเขาก็บล็อกเบอร์ของเธอเหมือนกับรำคาญเต็มทีภาพของคนงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจของพราวเดือนอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อมองคนงาน เธอก็มักจะมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอก็มีที่มาไม่ได้ต่างอะไรจากพวกคนงานเหล่านี้ชีวิตของเธอพลิกผันเกินไป การเข้ามาสู่บ้านสิทธิรังสรรค์ของเธอก็เข้ามาในช่วงวิกฤต แทบไม่เคยรู้จักกับห้วงเวลาแห่งความสุขวาทิตไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอแม้จนขณะนี้...นี่ยังเหลือเพียงแค่วันใดที่เรื่องราวระหว่างเธอกับเสี่ยเวทินถูกเปิดเผยออกไป สถานการณ์ของเธอก็คงเข้าสู่ความเลวร้ายอีกครั้งหนึ่งช่วงบ่าย คนที่มาปรากฏตัวที่โรงงาน ไม่ใช่เสี่ยเวทิน แต่กลับกลายเป็นวรเดช พราวเดือนไม่ได้ประหลาดใจอะไร ในเมื่อวรเดชยังถือว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของเสี่ยเวทิน ถึงแม้ว่าจะแยกตัวไปแล้ว แต่เขาก็ยังกลับมาได้ตลอดเวลาเขาคงมองเห็นว่า โรงงานของผู้เป็นพ่อยังมีโอกาสรุ่งเรืองก็ไ







