LOGINหญิงสาวเริ่มตั้งสติได้ มีเพียงวิธีเดียวที่จะเอาตัวรอดจากทรงฤทธิ์ได้นั่นก็คือ ช่วยให้เขาแตกไปก่อน หลาย ๆ ครั้งได้ยิ่งดี
“คุณทรงฤทธิ์คะ อย่าเพิ่งสอดใส่ได้ไหมคะ”
ทรงฤทธิ์ถึงกับชะงัก มองใบหน้าพริ้มเพราของหญิงสาว พลันรอยยิ้มก็ผุดพรายขึ้นมา
“เห็นไหมล่ะ ผมคิดอยู่แล้วว่าคุณต้องมีประสบการณ์ ผ่านมาเยอะ ไม่ใช่ไม่เคย”
หล่อนไม่ตอบประเด็นนี้ “ฉันทำให้ไหมคะ”
“ทำแบบไหน”
“สไลค์หนอนไงคะ ผู้ชายชอบทุกคนนั่นแหละ”
“ว้าว! เอาดิ๊!”
วาวไหมถูกยกศีรษะให้หนุนหมอน ทรงฤทธิ์ยื่นแท่งเอ็นเข้าใกล้ปากของหล่อน ขนาดของมันทำเอาหญิงสาวใจสั่นเหมือนกัน
ปลายแท่งบาน เป็นรูปเหมือนดอกเห็ด เมือกใส ๆ เหนียวเยิ้มเล็ดลอดออกมาจากท่อปล่อยลาวา
“ใช้ลิ้นเลียสิครับ”
มือเรียวนุ่มงดงามไม่มีที่ติของวาวไหมกำรอบเอ็นแข็ง หล่อนขยับมือรูดหนังหุ้มเนื้อ รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน แต่ไม่ใช่วาบหวิวไปกับเขาเด็ดขาด
ผู้หญิงไม่มีทางเหมือนผู้ชาย ยิ่งตกอยู่ในสภาพหมดทางเลือกอย่างในเวลานี้ด้วยแล้ว
“ปากอมสิครับ”
เสียงของทรงฤทธิ์สั่นพร่า
วาวไหมกลั้นใจ อ้าปาก ทรงฤทธิ์ก็เด้าเอวส่งหัวหยักเข้าสู่โพรงปากอันอบอุ่นของหล่อนทันที
“อู้ววว์!”
มือของหล่อนสามารถป้องกันไม่ให้เขาสอดใส่เข้ามาจนลึกเกินไป หล่อนละเลงลิ้นเข้าหาส่วนปลาย ลิ้นสัมผัสกับเมือกเหนียว กลิ่นคาวแตะจมูกจนต้องถอนปากออกมาก่อน
“ทำต่อสิครับ”
เขาตะปบมือลงบนศีรษะของหญิงสาว
วาวไหมกลั้นใจ คิดเพียงอย่างเดียวว่าต้องให้ทรงฤทธิ์เสร็จสมก่อนไม่ว่าด้วยวิธีการใด เพื่อเอาตัวรอด
เวลานี้ไม่มีใครช่วยเหลือหล่อนได้ นอกจากตั้งสติ เอาตัวให้รอดก่อนเป็นดีที่สุด
แต่แล้ว...
ก๊อก ๆ ๆ!
ทรงฤทธิ์ชะงัก “ใคร”
“ฉันเอง” เสียงนั้นทำเอาทรงฤทธิ์หน้าเสีย ขณะที่วาวไหมได้โอกาส ผลักร่างของเขาให้ออกห่างพร้อมคว้าผ้าขนหนูมาพันกายอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวรีบไปเปิดประตู
“ทรงฤทธิ์”
“คุณพ่อ ไหนคุณพ่อบอกว่าจะกลับต่างจังหวัด”
“ฉันอยากลองใจแก สุดท้ายมันก็เป็นจริง” พ่อเลี้ยงรณชัยเอ่ยเสียงกระหึ่ม
วาวไหมไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะฟ้องพ่อเลี้ยงรณชัย เพราะเพียงแค่นี้เขาคงดูออกว่าเกิดอะไรขึ้น
“เป็นอะไรบ้างไหมหนู”
“เปล่าค่ะ แต่ถ้าช้ากว่านี้ก็ไม่แน่เหมือนกันค่ะ”
ทรงฤทธิ์บดกรามกรอด
“คุณพ่อ ผมพูดตรง ๆ นะครับ ผม...ถ้าจะมีอะไรกับเธอคงไม่ผิดใช่ไหมครับ”
“ฉันจะไม่ยกโทษให้แกอีกทรงฤทธิ์ ถ้าแกยังพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้”
“สรุปคุณพ่อต้องการเธอใช่ไหมล่ะครับ ได้! ผมยกให้คุณพ่อก็ได้”
“ทรงฤทธิ์!”
“คุณพ่อแสดงอาการขัดขวางผมตลอด เจตนาแบบนี้ผมมองออกครับว่าคุณพ่อต้องการเธอซะเอง”
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะทรงฤทธิ์”
“ผมไม่พูดก็ได้ นับจากนี้เป็นต้นไป ผมจะไม่ยุ่งกับเธออีกแล้ว”
ชายหนุ่มผลุนผลันออกจากห้องไปในที่สุด ขณะที่พ่อเลี้ยงรณชัยกำหมัด เหมือนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้อย่างสุดกำลัง
นานทีเดียวกว่าจะหลุดเสียงออกมา...
“หนูวาวไหม”
“คะ”
“แต่งตัวเถอะ พ่อจะพากลับต่างจังหวัด ถ้าขืนหนูอยู่กับทรงฤทธิ์ต่อไป คงไม่รอดแน่”
“ได้ค่ะคุณพ่อ”
วาวไหมใจชื้นขึ้นมาทันที อันที่จริง หล่อนใจหายนับตั้งแต่พ่อเลี้ยงรณชัยบอกว่าจะต้องกลับไปต่างจังหวัดแล้วละ เพียงแต่หล่อนไม่มีสิทธิ์อะไรจะขอตามไป มันไม่ใช่เรื่อง
“คุณพ่อคะ หนูขอโทษนะคะที่เป็นต้นเหตุของเรื่องยุ่ง ๆ ทั้งหมด” วาวไหมเอ่ยขึ้นระหว่างนั่งเงียบ ๆ มาในรถ หล่อนนั่งอยู่ข้างพ่อเลี้ยงรณชัย มีคนขับรถ ซึ่งก็คือคนสนิทที่สามารถจัดการปัญหาให้กับพ่อเลี้ยงได้ทุกเรื่อง
“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหนูเลย อย่าคิดมาก” พ่อเลี้ยงรณชัยตอบ วาวไหมจึงได้แค่นิ่งเงียบตลอดการเดินทาง
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าวะเพื่อน ถึงได้มานั่งดื่มอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนี้”
ชายหนุ่มร่างสูง แต่งกายเนี้ยบเสื้อผ้าราคาแพงเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าของทรงฤทธิ์ที่นั่งดื่มเหล้าอยู่เพียงลำพัง
ผู้มาใหม่ทรุดร่างนั่งลงแล้วผสมเหล้าสำหรับตัวเอง ยกดื่มเป็นเพื่อน
“ว่าไงวะ”
“เครียดว่ะ”
“เรื่องอะไร”
“คุณพ่อ กับอีตัวคนใหม่”
“อีตัว?”
“ใช่ หลงมันจนหันมาเทลูก”
“อะไรจะขนาดนั้น”
“แกไม่เชื่อเหรอวะเพื่อน”
“เชื่อ แต่อาจมีเหตุผลอื่นหรือเปล่าวะ”
“ไม่มี พูดง่าย ๆหลงอีนั่นออกหน้าออกตา”
“แล้วแกจะทำไงต่อไปวะ”
“ฉันแค้น”
“แค้นคุณพ่อแกเองหรือว่า...”
“แค้นอีนั่นน่ะสิ”
“ได้ข่าวว่าสวยเสียด้วยสิ”
“ใช่ น่าฟัดมาก เกือบจะได้อยู่แล้วถ้าคุณพ่อไม่มาขวางเอาไว้”
“ก็น่าแปลกเหมือนกันนะทำไมคุณพ่อของแกถึงได้ขวาง ทั้ง ๆ ที่แกก็มีสิทธิ์จะมีอะไรกับเธอได้นี่หว่า”
“นี่ไงถึงได้มานั่งเครียดอยู่เนี่ย”
“ปล่อยไปเถอะ คุณพ่อแกยังไม่มีใครไม่ใช่เหรอ บางทีแกอาจจะอยากเก็บเธอไว้เป็นตัวจริง”
“แต่ฉันยังทำใจไม่ได้”
“ตกลงแกก็ชอบเธอเหรอวะ”
“ไม่ แค่แค้น อยากจัดเอาให้สาสมก็เท่านั้น เรื่องอื่นไม่มีอยู่ในหัวเลย”
“ทรงฤทธิ์เอ๊ย ผู้หญิงสวย ๆ มีเยอะไป จะเอาสวยแค่ไหนก็ได้นะฐานะอย่างแก”
“มันไม่เหมือนกันแกเข้าใจไหม”
การเดินทางหลายชั่วโมงจบลงแล้ว แม้จะเป็นการเดินทางในเวลากลางคืน แต่คนขับรถของพ่อเลี้ยงรณชัยยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม
วาวไหมเผลอหลับมาบ้าง และเมื่อถึงที่หมาย แสงแรกของวันใหม่มาเยือน หล่อนเปิดประตูก้าวตามพ่อเลี้ยงออกไป กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นทิวทัศน์ของที่นี่ก็ถึงกับหลุดปากอุทานออกมาว่าสวยเหลือเกิน
“เป็นไงบ้างหนู”
“สวยจังค่ะ”
ใบหน้าพริ้มเพราขณะมีรอยยิ้มนั้น ทำเอาหนุ่มใหญ่ตะลึงไปชั่วขณะ ทว่าก็ยังสามารถเก็บความรู้สึกเอาไว้ได้อย่างดี
“พ่อจะให้คนไปดูห้องพักให้นะ”
“ขอบคุณค่ะ” วาวไหมยกมือไหว้ ดวงตาดำขลับที่มองสบตากับพ่อเลี้ยงรณชัยนั้น เหมือนกับจะบอกว่าหล่อนได้ฝากชีวิตไว้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว
เมื่อเทียบกับทรงฤทธิ์ หล่อนรู้สึกสนิทใจกับพ่อเลี้ยงรณชัยมากกว่า
เหตุผลของความรู้สึกสนิทสนม ไม่ได้มีอยู่แล้ว อาจจะเป็นเพราะพ่อเลี้ยงรณชัยให้ความปลอดภัยกับหล่อนมากกว่าทรงฤทธิ์ก็เป็นได้
พ่อเลี้ยงไม่เคยมองหล่อนในแง่ผู้ชายมองผู้หญิง ดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นมองหล่อนอย่างมีเมตตาตั้งแต่แรก
ไม่นับถึงการปกป้องหล่อนจากทรงฤทธิ์ถึงสองครั้งสองครา
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 16“อย่าสนใจเลยค่ะป้า เรื่องในครอบครัว”“อ้อ ป้าเข้าใจแล้ว”“หนูอยู่ด้วยสักพักนะคะ”“จะไปยากอะไรคะ เดี๋ยวป้าจัดห้องให้”“ขอบคุณค่ะ”“คุณหนูมาอยู่นี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ระยะหลังออร์เดอร์เข้าเยอะเหลือเกิน คนงานทำโอทีแทบไม่ได้พักได้ผ่อน”“จริงค่ะ หนูว่านะคะ ในวิกฤตมีโอกาสจริง ๆ นะคะป้า”“ใช่ค่ะคุณหนู”พราวเดือนดูจะมุ่งมั่นกับการทำงาน เธอเริ่มรู้แล้วละว่าความสุขที่แท้จริงของเธอมากจากการทำงานนี่เอง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรก็ตามเธอนึกถึงช่วงเวลาที่โรงงานกำลังเจอวิกฤตถึงสองครั้งสองครา โดยเฉพาะครั้งหลังสุดแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว เธอจึงได้เห็นการลุกขึ้นมาใหม่ ความสำเร็จของโรงงานมาจากกำลังคนส่วนหนึ่งนั่นเองพราวเดือนยังเป็นคุณหนูของพวกคนงาน พวกเขาได้เห็นเธอมาร่วมสุขทุกข์ โดยเฉพาะในเวลาทุกข์ เพราะฉะนั้นสถานะของพราวเดือนในความคิดของคนงาน เรียกว่าอยู่เหนือบรรดาลูก ๆ ของเสี่ยเวทินด้วยซ้ำ เสี่ยเวทินยังหายหน้าไป ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาวิษณุ วรเดช หรือแม้แต่วาทิต ก็เริ่มหายหน้าไปทีละคน พวกเขาไม่ได้ถนัดในสายงานนี้ แต่ละคนย้อนกลับเข้าบ้านสิทธิรังสรรค์ เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 15พลัน ร่างของอ้อมก็ถูกกอดกระหวัดลงไปอยู่เบื้องล่าง กางเกงในตัวสุดท้ายหลุดลุ่ยออกไปตั้งนานแล้ว เพียงแค่ปลายเท้าของเธอขยับออกห่างจากกันเท่านั้น ก็มองเห็นรอยยิ้มจากกลีบดอกไม้ที่เผยออกห่างจากกันเสี่ยเวทินยังก้มเข้าหาหัวนม ดูดจนแก้มตอบ เสียงลมหายใจฟืดฟาดกระเส่าเร่าร้อน ความปรารถนาล้นปรี่มือของอ้อมจับเอ็นล้นมือของเสี่ยเวทิน ส่งนำทางเพื่อให้เข้ามายังช่องทางรักเมื่อตรงแล้วก็โอบรอบเอวของเขาแล้วสูดปากยาวเหยียด“คุณพ่อขา เอาเลยค่ะ”นักรักอย่างเสี่ยเวทินมีหรือจะอดทนกดน้ำหนักแทรกเข้าทันที!ความฉ่ำเยิ้มเต็มรู กลีบเนื้อแม้จะฟิตเปรี๊ยะ แต่มันก็พร้อมแล้วสำหรับความเป็นชายที่กำลังแทรกตัวเข้ามา“คุณพ่อขา อ๊อยย”เสี่ยเวทินกดเข้าไปจนมิดลำ!สะใภ้คนกลางร่างอวบถึงกับผวา ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เพราะตั้งแต่ได้กับวรเดชผู้เป็นสามี ยังไม่เคยถูกแกนกายฝังได้ลึกล้ำขนาดนี้มาก่อนเสียวจนน้ำตาคลอ ช่องทางตอดรัวไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่เสี่ยเวทินยังไม่ได้ขยับเอวซอย สองมือของเธอโอบรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เรียวขาก็เกี่ยวรอบสะโพกของเขาเอาไว้“เข้าลึกจังค่ะคุณพ่อ อู๊ยย...”เสี่ยเวท
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 14ในฐานะประมุขของสิทธิรังสรรค์ ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เสี่ยเวทินจะล้มอีกไม่ได้แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเก่า เพราะไม่นานนัก วาทิตก็ย้อนกลับเข้ามาอยู่อีกคน โดยไม่ได้พาเมียใหม่เข้ามาด้วย ราวกับว่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ในฐานะสามีของพราวเดือนอย่างนั้นแหละทุกคนล้วนนำพาความทุกข์อันหนักหน่วงมาสู่ประมุขแห่งสิทธิรังสรรค์...แม้แต่พราวเดือนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน เวลาที่ครอบครัวนี้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่แปลกหรอกที่เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า เพราะไม่สามารถแสดงท่าทีที่สนิทสนมกับเสี่ยเวทินได้เหมือนในขณะที่อยู่กับเขาตามลำพังเสี่ยเวทินเป็นแค่พ่อสามี ไม่ใช่สามีต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรอยู่แล้วนี่คือความทุกข์มหันต์ที่พราวเดือนกำลังได้รับอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่มีทางหนีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามสถานการณ์ของพราวเดือนเหมือนหลังพิงฝานั่นเอง เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเธอประสบการณ์บอกให้พราวเดือนรู้ว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้อีกแล้ว ไม่ว่าเสี่ยเวทินจะเป็นคนยังไงก็ตาม เขาก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ใ
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 13“โถ...” เสี่ยเวทินรั้งร่างของพราวเดือนเข้ามาสวมกอด เพราะเขาเป็นฝ่ายซักถามเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด พราวเดือนจึงจำเป็นต้องเล่าแล้วสรุปว่า “หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”“พ่อเป็นห่วงหนูแทบจะบ้า แต่พอติดต่อหนูได้ พ่อก็สบายใจขึ้นมาบ้าง ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าหนูยังไม่กลับมาจะต้องบอกสื่อให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ หนูสัญญา”“พ่อรู้เรื่องที่วรเดชพูดกับหนูแล้วนะ เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว ตอนนี้เมียของเขามารับกลับบ้านไปเรียบร้อย”พอเสี่ยเวทินพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกของพราวเดือนสะดุดไปนิดหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา เพียงแต่...เธอบอกตัวเองว่าควรจะเผื่อใจเอาไว้มากกว่าอย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็คือพ่อลูกกัน เธอยังไม่เชื่อนักหรอกว่าจะสามารถตัดความสัมพันธ์ได้อย่างไม่เหลือเยื่อใย ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงคนนอกธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าวันหนึ่งวันใดข้างหน้า ความสัมพันธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นพราวเดือนจึงมีความคิดใหม่ว่า เธอควรเผื่อหัวใจเอาไว้ดีกว่า จะได้ไม่ผิดหวังมาก“วาทิตล่ะ โทรหาหนูบ้างหรื
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 12พราวเดือนผู้พร้อมจะเผชิญกับทุกอุปสรรคปัญหา พร้อมจะก้าวไปกับเสี่ยเวทินผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีเท่านั้น ความรู้สึกที่มีต่อเสียเวทิน มันเกินกว่า เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายให้ใครรับรู้ได้ “ว่าไงลูก ให้โอกาสพ่อนะ”“ไม่ค่ะ” แกล้งปฏิเสธเสียงใส“โธ่...” เสียงของเสี่ยเวทินน่าสงสาร“หนูจะกลับเองค่ะ จริง ๆ!”“พ่อคงนอนไม่หลับทั้งคืน”“นอนเถอะค่ะ หนูจะนอนเหมือนกัน” พราวเดือนโกหก เอาเข้าจริงแล้ว คืนนี้เธอจะเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์ภายในบ้านของเก่งได้หรือเปล่า “ฝันดีนะคะ หนูวางนะคะ แบ็ตจะหมดแล้ว”“พ่อจะรอหนูนะ” เสียงสุดท้ายของเสี่ยเวทินระหว่างนั้นเอง ชายสูงวัยเดินเข้ามาหา พราวเดือนหันขวับไปมอง แววตาของเธอหวาดหวั่น ยังดีที่เขาไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น“อะไรกัน ยังไม่ติดไฟอีกหรือ”“เอ่อ หนูกำลังจะติดค่ะ”“เร็ว ๆ ซีวะ ข้าหิวแล้ว”“ค่ะ ๆ หนูจะติดไฟเดี๋ยวนี้”พราวเดือนค่อนข้างลนลาน แต่สุดท้ายเธอก็สามารถควบคุมสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วเธอจะไม่ยอมแพ้หรอก พราวเดือนบอกตัวเองเมื่อสติกลับคืนมา พราวเดือนก็สามารถติดเตาไฟลุกโชนได้สำเร็จ เธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกน
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 11เอาเข้าจริง วันนี้จิตใจของพราวเดือนแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เธอลองติดต่อวาทิต อยากจะถามเขาว่าจะเอายังไงกับเธอ แต่วาทิตกดตัดสายของเธอทิ้ง ท้ายสุดเขาก็บล็อกเบอร์ของเธอเหมือนกับรำคาญเต็มทีภาพของคนงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจของพราวเดือนอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อมองคนงาน เธอก็มักจะมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอก็มีที่มาไม่ได้ต่างอะไรจากพวกคนงานเหล่านี้ชีวิตของเธอพลิกผันเกินไป การเข้ามาสู่บ้านสิทธิรังสรรค์ของเธอก็เข้ามาในช่วงวิกฤต แทบไม่เคยรู้จักกับห้วงเวลาแห่งความสุขวาทิตไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอแม้จนขณะนี้...นี่ยังเหลือเพียงแค่วันใดที่เรื่องราวระหว่างเธอกับเสี่ยเวทินถูกเปิดเผยออกไป สถานการณ์ของเธอก็คงเข้าสู่ความเลวร้ายอีกครั้งหนึ่งช่วงบ่าย คนที่มาปรากฏตัวที่โรงงาน ไม่ใช่เสี่ยเวทิน แต่กลับกลายเป็นวรเดช พราวเดือนไม่ได้ประหลาดใจอะไร ในเมื่อวรเดชยังถือว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของเสี่ยเวทิน ถึงแม้ว่าจะแยกตัวไปแล้ว แต่เขาก็ยังกลับมาได้ตลอดเวลาเขาคงมองเห็นว่า โรงงานของผู้เป็นพ่อยังมีโอกาสรุ่งเรืองก็ไ







