LOGINก๊อก ๆ ๆ!
ประตูห้องถูกเคาะดังรัว ก่อนที่คนข้างนอกจะใช้กุญแจสำรองไขเข้ามาในทันที
“คุณพ่อ!”
“แกจะทำอะไร ทรงฤทธิ์”
วาวไหมคว้าผ้าคลุมร่าง ปล่อยโฮออกมาทันทีอย่างสุดกลั้น
ทรงฤทธิ์หน้าเสีย ขยับออกจากเตียง
“ผมแค่...”
ฉาด!
ใบหน้าของทรงฤทธิ์สะบัด
“ก็เพราะงี้ เจ้าสาวตัวจริงของแกถึงทนแกไม่ได้”
“แต่ผู้หญิงคนนี้ มาเพราะเงินไม่ใช่เหรอครับ”
ทรงฤทธิ์ถามเสียงดัง เขายังคงเหมือนเด็ก ๆ ที่ถูกขัดใจ พ่อเลี้ยงรณชัยขึงตา สีหน้าแม้สงบนิ่งแต่ดูดุดันกว่าทุกครั้ง นี่คือการปกป้องเกียรติยศของผู้หญิงคนหนึ่ง ขณะเดียวกันก็หมายถึงเกียรติยศของลูกชายเหมือนกัน
สุภาพบุรุษไม่ใช่แบบนี้
ทรงฤทธิ์นิสัยเสียมานาน ไม่เคยปรับเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีได้เลย เหมือนจะรู้ว่าเขาคือทายาทเพียงคนเดียว จะทำอย่างไรก็ได้ พ่อไม่มีทางตัดสัมพันธ์เลือดในไส้ได้หรอก
“ฉันขอห้าม อย่ายุ่งกับเธอ จนกว่า...”
“ทำไมครับคุณพ่อ”
“จนกว่าแกกับเธอจะได้เข้าพิธีแต่งงานและจดทะเบียนอย่างถูกต้อง”
“อะไรนะครับคุณพ่อ”
“ฉันพูดชัดแล้ว”
“เธอเป็นแค่อีตัว!”
“ทรงฤทธิ์! แกพูดอะไรออกมา ขอโทษหนูวาวไหมเดี๋ยวนี้”
“ไม่มีทาง ผมไม่มีทางขอโทษอีตัว”
พ่อเลี้ยงรณชัยกำหมัดแน่น ขณะที่ทรงฤทธิ์ยิ้มเครียด เขารู้จุดอ่อนของพ่อดีว่าเอาเข้าจริงแล้ว พ่ออ่อนแอกว่าเขาเสียอีก
“เอาเลยครับคุณพ่อ ถ้าคุณพ่ออยากจะปกป้องอีตัวคนหนึ่ง ก็เชิญได้เลย คุณพ่อจะเอามาทำเมียแทนคุณแม่ใช่ไหมล่ะครับ”
ทรงฤทธิ์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ก่อนจะหมุนร่างก้าวออกจากห้อง
พ่อเลี้ยงรณชัยบดกรามกรอด ถ้าจะโกรธลูก ก็คงต้องโกรธตัวเอง เพราะลูกก็คือผลผลิตของเขา จะโทษใครไปไม่ได้
พ่อเลี้ยงรณชัยสงบสติอารมณ์เย็นลงในที่สุด ก่อนหันไปทางหญิงสาว
“พ่อขอโทษแทนทรงฤทธิ์ด้วยนะ”
“หนูก็ขอโทษค่ะที่พลอยทำให้วุ่นวายแบบนี้”
“มันไม่ใช่ความผิดของหนูสักนิดเดียว หนูพักผ่อนเถอะ คงไม่มีอะไรแล้วละ แต่ถ้ามี...เรียกคนให้ช่วยได้ตลอดนะ”
“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”
พ่อเลี้ยงรณชัยก้าวออกจากห้องไปแล้ว หญิงสาวทรุดร่างลงบนเตียง ความรู้สึกเวลานี้สับสน หล่อนรู้แล้วละว่า ชีวิตของหล่อนนับแต่นี้เป็นต้นไป มันไม่ได้สวยงามเท่าไรนัก
น้ำตาคลอออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ หล่อนทิ้งร่างนอนลงฟุบหน้ากับหมอน ไม่อยากให้ใครหรือแม้แต่ตัวเองได้ยินเสียงแห่งความอ่อนแอ...
เช้าแล้ว...
วาวไหมไม่ได้อยู่ที่ห้อง หล่อนตื่นแต่เช้าทำภารกิจส่วนตัวเรียบร้อยแล้วออกมาข้างนอก เผื่อว่าจะมีงานอะไรช่วยเหลือได้บ้าง
แต่ก็นั่นแหละ ที่นี่มีพนักงานประจำอยู่ทุกแผนกแล้ว หล่อนจึงไปได้งานในแผนกอาหาร หล่อนตีซี้กับแม่บ้านได้ไม่ยาก พูดคุยกันอย่างถูกคอ
“คุณสวยจังเลย”
แม่บ้านชมไม่ขาดปาก
“สวยตรงไหนคะ เรียกหนูว่าไหมก็ได้ค่ะ”
“จริง ๆ นะคะ หน้าตาเหมือนตุ๊กตาน่ารัก ผิวผุดผ่องนวลเนียนผู้หญิงด้วยกันยังแอบมองเลยค่ะ มิน่าล่ะ ถึงได้เข้าตาลูกน้องพ่อเลี้ยงเข้า”
ใบหน้าพริ้มเพรามีรอยยิ้ม แม่บ้านที่เป็นเพศเดียวกันยังรู้สึกหวิว ๆ กับรอยยิ้มของหล่อน ริมฝีปากระเรื่องน่าจูบที่สุด รูปร่างของวาวไหม แม้ไม่ได้แต่งตัวด้วยชุดรึงรัดสัดส่วน แต่...ความได้รูป ส่วนเว้าของเอว ส่วนนูนของสะโพก ช่วงขาที่เรียวยาว ผิวพรรณนวลเนียน ล้วนแล้วแต่สามารถทำให้เพศเดียวกันหรือตรงกันข้ามเกิดความรู้สึกได้ทั้งสิ้น
ราวกับว่า หล่อนเกิดมาเพื่อจะประเล้าประโลมทางโลกีย์ แม้เพียงแค่มองด้วยสายตา
“อุ๊ย คุณหนูไหม พ่อเลี้ยงมาแน่ะค่ะ แย่แน่ ๆ เลย เจอดุแหง!”
ทั้งคู่หันไปทางประตูเห็นเจ้าของร่างสูงก้าวเข้ามา...พ่อเลี้ยงรณชัย
เขาอยู่ในชุดลำลอง ดูดี สายตาที่มองสบกับวาวไหมยังคงเป็นสายตาอบอุ่นอ่อนโยนเหมือนเดิม
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ”
“หวัดดีจ้ะ ทำไมถึงได้มาช่วยงานอยู่นี่ล่ะ เอาอีกแล้วนะพี่น้อม” พ่อเลี้ยงแกล้งเอ็ดแม่บ้าน
“ไม่เกี่ยวกับคุณป้าเลยค่ะคุณพ่อ หนูแค่อยากช่วยเองค่ะ”
“ไม่ต้องช่วยหรอก นะพี่น้อมนะ”
“ค่า พ่อเลี้ยง” แม่บ้านตอบ
“ไปกับพ่อดีกว่า”
“ได้ค่ะคุณพ่อ”
แม่บ้านมองตามหลังร่างสูงเพรียวของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวไปพร้อมกับพ่อเลี้ยงรณชัย คิดในใจว่า คู่นี้น่าจะมีความเหมาะสมกันมากกว่า แม้ว่าพ่อเลี้ยงรณชัยจะรุ่นราวคราวพ่อ แต่เป็นหนุ่มใหญ่ดูดีเสมอ แถม...นิสัยใจคอยังมีความเป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติคนอื่น พนักงานที่นี่ให้ความนับถือพ่อเลี้ยง สาว ๆ น่ะมีบ้างเหมือนกันที่แอบปิ๊งพ่อเลี้ยง แต่เขาไม่เคยแสดงท่าทีเจ้าชู้ไก่แจ้กับพวกพนักงาน นี่ต่างหากล่ะคือลักษณะของสุภาพบุรุษที่แท้จริง แตกต่างจากลูกชายอย่างสิ้นเชิง…
ทรงฤทธิ์แอบตัวเข้ากับมุมฉากของตัวอาคาร เมื่อเห็นพ่อเลี้ยงรณชัยกับหญิงสาวเดินคุยกันมา ดวงตาของชายหนุ่มมีประกาย เพิ่งได้เห็นเต็มสองตาตอนนี้เองว่า หล่อนสวยจริง ๆ
รูปร่างสูงเพรียว ผิวขาวนวลเนียน เส้นผมยาวสลวยถูกปล่อยสยายกลางหลัง วงหน้าพริ้มเพรางดงามราวกับตุ๊กตา ทั้ง ๆ ที่หล่อนไม่ได้แต่งหน้าอะไร ริมฝีปากสีระเรื่อธรรมชาติ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน แม้ว่าเขาจะเมา ๆ แต่ยังสามารถจดจำได้ทุกรายละเอียด
น่าเสียดายอยู่อย่างที่ไม่ได้จัดต่อจนจบ
ทรงฤทธิ์ถอนใจ นึกเสียดาย เผลอลูบปาก แววตามีความหื่นกระหาย เมื่อคืนหลังทะเลาะกับพ่อ เขาก็แวบไปต่อข้างนอกกับผู้หญิงที่พร้อมจะพลีชีพกับเขา
ร่วมรักกับผู้หญิงพวกนั้นเสร็จสมไปตั้งหลายครั้ง แต่ใจกลับกระหวัดถึงผู้หญิงที่เขาเพิ่งมีโอกาสได้ลวนลามแต่ไม่เสร็จ
มันเหมือนมีอะไรค้างคา
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 16“อย่าสนใจเลยค่ะป้า เรื่องในครอบครัว”“อ้อ ป้าเข้าใจแล้ว”“หนูอยู่ด้วยสักพักนะคะ”“จะไปยากอะไรคะ เดี๋ยวป้าจัดห้องให้”“ขอบคุณค่ะ”“คุณหนูมาอยู่นี่ก็ดีเหมือนกันค่ะ ระยะหลังออร์เดอร์เข้าเยอะเหลือเกิน คนงานทำโอทีแทบไม่ได้พักได้ผ่อน”“จริงค่ะ หนูว่านะคะ ในวิกฤตมีโอกาสจริง ๆ นะคะป้า”“ใช่ค่ะคุณหนู”พราวเดือนดูจะมุ่งมั่นกับการทำงาน เธอเริ่มรู้แล้วละว่าความสุขที่แท้จริงของเธอมากจากการทำงานนี่เอง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะอะไรก็ตามเธอนึกถึงช่วงเวลาที่โรงงานกำลังเจอวิกฤตถึงสองครั้งสองครา โดยเฉพาะครั้งหลังสุดแทบจะสิ้นเนื้อประดาตัว เธอจึงได้เห็นการลุกขึ้นมาใหม่ ความสำเร็จของโรงงานมาจากกำลังคนส่วนหนึ่งนั่นเองพราวเดือนยังเป็นคุณหนูของพวกคนงาน พวกเขาได้เห็นเธอมาร่วมสุขทุกข์ โดยเฉพาะในเวลาทุกข์ เพราะฉะนั้นสถานะของพราวเดือนในความคิดของคนงาน เรียกว่าอยู่เหนือบรรดาลูก ๆ ของเสี่ยเวทินด้วยซ้ำ เสี่ยเวทินยังหายหน้าไป ไม่ได้แวะเวียนเข้ามาวิษณุ วรเดช หรือแม้แต่วาทิต ก็เริ่มหายหน้าไปทีละคน พวกเขาไม่ได้ถนัดในสายงานนี้ แต่ละคนย้อนกลับเข้าบ้านสิทธิรังสรรค์ เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 15พลัน ร่างของอ้อมก็ถูกกอดกระหวัดลงไปอยู่เบื้องล่าง กางเกงในตัวสุดท้ายหลุดลุ่ยออกไปตั้งนานแล้ว เพียงแค่ปลายเท้าของเธอขยับออกห่างจากกันเท่านั้น ก็มองเห็นรอยยิ้มจากกลีบดอกไม้ที่เผยออกห่างจากกันเสี่ยเวทินยังก้มเข้าหาหัวนม ดูดจนแก้มตอบ เสียงลมหายใจฟืดฟาดกระเส่าเร่าร้อน ความปรารถนาล้นปรี่มือของอ้อมจับเอ็นล้นมือของเสี่ยเวทิน ส่งนำทางเพื่อให้เข้ามายังช่องทางรักเมื่อตรงแล้วก็โอบรอบเอวของเขาแล้วสูดปากยาวเหยียด“คุณพ่อขา เอาเลยค่ะ”นักรักอย่างเสี่ยเวทินมีหรือจะอดทนกดน้ำหนักแทรกเข้าทันที!ความฉ่ำเยิ้มเต็มรู กลีบเนื้อแม้จะฟิตเปรี๊ยะ แต่มันก็พร้อมแล้วสำหรับความเป็นชายที่กำลังแทรกตัวเข้ามา“คุณพ่อขา อ๊อยย”เสี่ยเวทินกดเข้าไปจนมิดลำ!สะใภ้คนกลางร่างอวบถึงกับผวา ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เพราะตั้งแต่ได้กับวรเดชผู้เป็นสามี ยังไม่เคยถูกแกนกายฝังได้ลึกล้ำขนาดนี้มาก่อนเสียวจนน้ำตาคลอ ช่องทางตอดรัวไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่เสี่ยเวทินยังไม่ได้ขยับเอวซอย สองมือของเธอโอบรอบเอวของเขาเอาไว้แน่น ราวกับเกรงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ เรียวขาก็เกี่ยวรอบสะโพกของเขาเอาไว้“เข้าลึกจังค่ะคุณพ่อ อู๊ยย...”เสี่ยเวท
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 14ในฐานะประมุขของสิทธิรังสรรค์ ยังมีหลายเรื่องต้องจัดการ เสี่ยเวทินจะล้มอีกไม่ได้แต่เอาเข้าจริง ๆ กลับดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าเก่า เพราะไม่นานนัก วาทิตก็ย้อนกลับเข้ามาอยู่อีกคน โดยไม่ได้พาเมียใหม่เข้ามาด้วย ราวกับว่าเขาจะมาทวงสิทธิ์ในฐานะสามีของพราวเดือนอย่างนั้นแหละทุกคนล้วนนำพาความทุกข์อันหนักหน่วงมาสู่ประมุขแห่งสิทธิรังสรรค์...แม้แต่พราวเดือนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน เวลาที่ครอบครัวนี้อยู่พร้อมหน้ากัน ไม่แปลกหรอกที่เธอจะรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า เพราะไม่สามารถแสดงท่าทีที่สนิทสนมกับเสี่ยเวทินได้เหมือนในขณะที่อยู่กับเขาตามลำพังเสี่ยเวทินเป็นแค่พ่อสามี ไม่ใช่สามีต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรอยู่แล้วนี่คือความทุกข์มหันต์ที่พราวเดือนกำลังได้รับอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอบอกตัวเองว่าจะไม่มีทางหนีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามสถานการณ์ของพราวเดือนเหมือนหลังพิงฝานั่นเอง เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเธอประสบการณ์บอกให้พราวเดือนรู้ว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้กับเธอได้อีกแล้ว ไม่ว่าเสี่ยเวทินจะเป็นคนยังไงก็ตาม เขาก็คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ใ
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 13“โถ...” เสี่ยเวทินรั้งร่างของพราวเดือนเข้ามาสวมกอด เพราะเขาเป็นฝ่ายซักถามเธอถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเธอทั้งหมด พราวเดือนจึงจำเป็นต้องเล่าแล้วสรุปว่า “หนูจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”“พ่อเป็นห่วงหนูแทบจะบ้า แต่พอติดต่อหนูได้ พ่อก็สบายใจขึ้นมาบ้าง ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าหนูยังไม่กลับมาจะต้องบอกสื่อให้ช่วยกันตามหาอีกแรง”“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ หนูสัญญา”“พ่อรู้เรื่องที่วรเดชพูดกับหนูแล้วนะ เขาสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว ตอนนี้เมียของเขามารับกลับบ้านไปเรียบร้อย”พอเสี่ยเวทินพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ความรู้สึกของพราวเดือนสะดุดไปนิดหนึ่ง ใช่ว่าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา เพียงแต่...เธอบอกตัวเองว่าควรจะเผื่อใจเอาไว้มากกว่าอย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็คือพ่อลูกกัน เธอยังไม่เชื่อนักหรอกว่าจะสามารถตัดความสัมพันธ์ได้อย่างไม่เหลือเยื่อใย ส่วนตัวเธอเองเป็นเพียงคนนอกธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีหลักประกันอะไรเลยว่าวันหนึ่งวันใดข้างหน้า ความสัมพันธ์จะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นพราวเดือนจึงมีความคิดใหม่ว่า เธอควรเผื่อหัวใจเอาไว้ดีกว่า จะได้ไม่ผิดหวังมาก“วาทิตล่ะ โทรหาหนูบ้างหรื
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 12พราวเดือนผู้พร้อมจะเผชิญกับทุกอุปสรรคปัญหา พร้อมจะก้าวไปกับเสี่ยเวทินผู้มีสถานะเป็นเพียงพ่อสามีเท่านั้น ความรู้สึกที่มีต่อเสียเวทิน มันเกินกว่า เพียงแต่ไม่สามารถอธิบายให้ใครรับรู้ได้ “ว่าไงลูก ให้โอกาสพ่อนะ”“ไม่ค่ะ” แกล้งปฏิเสธเสียงใส“โธ่...” เสียงของเสี่ยเวทินน่าสงสาร“หนูจะกลับเองค่ะ จริง ๆ!”“พ่อคงนอนไม่หลับทั้งคืน”“นอนเถอะค่ะ หนูจะนอนเหมือนกัน” พราวเดือนโกหก เอาเข้าจริงแล้ว คืนนี้เธอจะเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์ภายในบ้านของเก่งได้หรือเปล่า “ฝันดีนะคะ หนูวางนะคะ แบ็ตจะหมดแล้ว”“พ่อจะรอหนูนะ” เสียงสุดท้ายของเสี่ยเวทินระหว่างนั้นเอง ชายสูงวัยเดินเข้ามาหา พราวเดือนหันขวับไปมอง แววตาของเธอหวาดหวั่น ยังดีที่เขาไม่เข้ามาใกล้มากกว่านั้น“อะไรกัน ยังไม่ติดไฟอีกหรือ”“เอ่อ หนูกำลังจะติดค่ะ”“เร็ว ๆ ซีวะ ข้าหิวแล้ว”“ค่ะ ๆ หนูจะติดไฟเดี๋ยวนี้”พราวเดือนค่อนข้างลนลาน แต่สุดท้ายเธอก็สามารถควบคุมสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็วเธอจะไม่ยอมแพ้หรอก พราวเดือนบอกตัวเองเมื่อสติกลับคืนมา พราวเดือนก็สามารถติดเตาไฟลุกโชนได้สำเร็จ เธอมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกน
ลองรักพ่อผัว ตอนที่ 11เอาเข้าจริง วันนี้จิตใจของพราวเดือนแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย เธอลองติดต่อวาทิต อยากจะถามเขาว่าจะเอายังไงกับเธอ แต่วาทิตกดตัดสายของเธอทิ้ง ท้ายสุดเขาก็บล็อกเบอร์ของเธอเหมือนกับรำคาญเต็มทีภาพของคนงานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าจะช่วยเยียวยาจิตใจของพราวเดือนอยู่บ้าง เพราะแท้จริงแล้ว เมื่อมองคนงาน เธอก็มักจะมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอก็มีที่มาไม่ได้ต่างอะไรจากพวกคนงานเหล่านี้ชีวิตของเธอพลิกผันเกินไป การเข้ามาสู่บ้านสิทธิรังสรรค์ของเธอก็เข้ามาในช่วงวิกฤต แทบไม่เคยรู้จักกับห้วงเวลาแห่งความสุขวาทิตไม่เคยอยู่เคียงข้างเธอแม้จนขณะนี้...นี่ยังเหลือเพียงแค่วันใดที่เรื่องราวระหว่างเธอกับเสี่ยเวทินถูกเปิดเผยออกไป สถานการณ์ของเธอก็คงเข้าสู่ความเลวร้ายอีกครั้งหนึ่งช่วงบ่าย คนที่มาปรากฏตัวที่โรงงาน ไม่ใช่เสี่ยเวทิน แต่กลับกลายเป็นวรเดช พราวเดือนไม่ได้ประหลาดใจอะไร ในเมื่อวรเดชยังถือว่าเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งของเสี่ยเวทิน ถึงแม้ว่าจะแยกตัวไปแล้ว แต่เขาก็ยังกลับมาได้ตลอดเวลาเขาคงมองเห็นว่า โรงงานของผู้เป็นพ่อยังมีโอกาสรุ่งเรืองก็ไ







