12.2 | ไม่อยากมีเรื่องคาใจ

               หลังจากส่งแพรวาและโอลิเวอร์ขึ้นเฮลิคอปเตอร์โดยสารส่วนตัวกลับไปแล้ว อมลรดาก็เดินไปหาลุงปั้นที่หลังบ้าน

               “ลุงปั้นมีเบอร์โทรนักกายภาพบำบัดของคุณอคิณมั้ยคะ”

               “มีครับ ผมขอไว้เผื่อเวลานัดรับส่งกัน”

               “รดาขอหน่อยนะคะ แล้วจะรบกวนขอยืมโทรศัพท์ลุงปั้นโทร. สักนาทีได้มั้ยคะ” เธอบอกอย่างเกรงใจ

               “ได้เลยครับ” ลุงปั้นยื่นโทรศัพท์มือถือให้ “เบอร์ล่าสุดที่โทร. ออก คุณรดากดได้เลย”

               อมลรดารับโทรศัพท์มากดโทร. ออก รอสายอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงตอบรับ “คุณแบงค์ นี่รดาเองนะ รดามีเรื่องอยากถามหน่อยค่ะ”

               “คุณรดามีอะไรครับ” นักกายภาพบำบัดหนุ่มน้อยที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอมลรดาตอบกลับมาอย่างเป็นกันเอง

               “รดาอยากถามเรื่องอาการคุณอคิณ อยู่ๆ วันนี้เขาก็เดินได้เป็นปกติ รดาไม่รู้ว่าเขาโกรธมากจนลืมตัว หรือความจริงเขาหายนานแล้วแต่แกล้งหลอกรดาคะ”

               “เอ่อ...” ปลายสายอึกอักเล็กน้อยจนคู่สนทนาจับพิรุธได้

               “บอกรดามาตามตรงเถอะค่ะ”

               “คุณอคิณเดินได้เป็นปกติมาสองสามวันแล้วครับ แต่เขายังไม่อยากบอกใคร เห็นว่าอยากเก็บไว้เซอร์ไพร้ส์คุณรดาในวันเกิดเขาวันศุกร์หน้า คุณรดาอย่าบอกคุณอคิณนะครับว่าผมพูด ไม่งั้นผมโดนเล่นงานตายเลย”

               “รดาไม่บอกหรอกค่ะ ขอบคุณคุณแบงค์มากนะคะ” อมลรดาดีใจที่อคิณหายดีแล้ว แต่ก็นึกฉุนที่เขายังแกล้งทำเป็นเดินไม่คล่องให้เธอดูแลปรนนิบัติ ทั้งช่วยอาบน้ำ ช่วยพยุง ช่วยแต่งตัว และอื่นๆ อีกมากมาย

อคิณเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่ตอนบ่าย ข้าวเย็นก็ไม่ออกมากิน พลอยทำให้อมลรดากินอะไรไม่ลงไปด้วยจึงสั่งให้แววตาเก็บโต๊ะ

               “คุณรดายังไม่ได้ทานสักคำเลยนะคะ”

               “ฉันกินไม่ลง” เจ้านายสาวบอกด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

               “เป็นเพราะคุณอคิณไม่มาทานด้วยหรือเปล่าคะ คุณรดาถึงทานอะไรไม่ลง แววไปตามคุณอคิณให้เอามั้ยคะ” แววตาอาสาด้วยความหวังดี

               “ไม่ต้องหรอกแวว คุณอคิณคงกำลังคุยงานอยู่” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไป ตั้งใจจะกลับเข้าห้องนอน แต่เมื่อเดินผ่านห้องทำงานของอคิณที่อยู่เยื้องกับห้องนอนก็ชะงักเท้าและทำท่าจะเคาะประตูเรียก แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เดินเลยไปเข้าห้องนอน

               ทันทีที่อมลรดาปิดประตูห้องนอน อคิณก็เปิดประตูห้องทำงานออกมา เรียกว่าคลาดกันเพียงเสี้ยววินาที ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องรับประทานอาหาร เห็นแววตาเก็บโต๊ะเสร็จพอดี

               “คุณรดาทานข้าวแล้วเหรอแวว”

               “ไม่ได้ทานค่ะ”

               “อ้าว...ทำไมล่ะ?” แวบหนึ่งอคิณอดเป็นห่วงอมลรดาไม่ได้ แต่พอนึกถึงภาพที่เธอกอดกับโอลิเวอร์ก็ฉุนกึกขึ้นมาอีก

               “ไม่ทราบว่าเป็นอะไร เอาแต่นั่งมองจานข้าวแล้วก็ทำหน้าซึมๆ คุณอคิณจะทานข้าวมั้ยคะ เดี๋ยวแววตั้งโต๊ะให้ใหม่”

               “ไม่ต้อง” อคิณตอบเสียงห้วนแล้วเดินไปยังมินิบาร์ หยิบขวดคอนยักกับแก้วออกไปนั่งดื่มที่ริมสระว่ายน้ำ

               บรรยากาศบ้านเชิงดอยตอนสองทุ่มครึ่งเงียบสงัดจนได้ยินเสียงสายลมกระทบใบไม้ คืนนี้อากาศเย็นกว่าทุกวันเพราะฝนกำลังจะตก ทว่าภายในใจของอคิณกลับร้อนรุ่มดังไฟสุม ประกอบกับคอนยักรสเลิศที่กรอกเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่าก็ยิ่งทำให้เร่าร้อนไปทั่วทั้งเนื้อทั้งตัว

               อคิณนั่งดื่มอยู่คนเดียวราวหนึ่งชั่วโมง พลางครุ่นคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาขุ่นเคืองใจ เขาตกลงกับตัวเองได้ว่า เขาควรคุยกับอมลรดาให้รู้เรื่อง เขาแอบหวังว่า สิ่งที่เห็น อาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เพราะไม่ได้ยินบทสนทนาที่อมลรดากับโอลิเวอร์คุยกัน อีกทั้งอ้อมกอดนั้น ถ้าพิจารณาดูให้ดีก็ไม่ได้ส่อไปทางพิศวาสเท่าไหร่ เมื่อคิดได้ดังนั้นอคิณจึงวางแก้วคอนยักในมือลงแล้วเดินกลับเข้าบ้าน ตรงไปยังห้องนอน

               อมลรดานั่งทาโลชั่นบำรุงผิวอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งตอนที่อคิณเปิดประตูเข้ามาในห้อง แต่เธอแกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ราวกับเขาไม่มีตัวตน กระทั่งชายหนุ่มเดินเข้ามาโน้มตัวโอบกอดจากทางด้านหลังแล้วหอมแก้มนุ่มไปหนึ่งฟอดเธอก็ยังนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา

               “ทำไมไม่รออาบน้ำพร้อมกัน” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม อารมณ์กรุ่นโกรธที่สะสมไว้ตั้งแต่บ่ายคลายลงไปมากแล้ว

               “คุณหายดีแล้วนี่ เดินเองได้แล้วก็น่าจะอาบน้ำเองได้” หญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินนุ่มลื่นความยาวเหนือเข่าตอบพลางลุกขึ้นแล้วจะเดินหนี แต่ถูกอคิณก้าวยาวๆ มายืนขวางหน้าและโอบกอดเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแรงทั้งสองข้าง

               “ไปอาบด้วยกันอีกรอบนะ”

               “ไม่ค่ะ วันนี้อากาศเย็น ฉันหนาว” อมลรดานึกโกรธคนที่พูดปาวๆ ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยสักนิด แต่กลับมาตามตอแยเดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอมไม่หยุด “ปล่อยค่ะ”

               “ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”

               อมลรดาเอนหลังหนีนิดหนึ่งเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปะปนอยู่ในลมหายใจของเขา “คุณดื่มมาเหรอ”

               “นิดหน่อยเอง”

               “ยังไม่หายดี ยังจะดื่มอีก” ว่าพลางมองเขาตาดุ ต่อให้โกรธและน้อยใจมากแค่ไหน แต่เธอก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี

               “ผมหายแล้ว เดินได้แล้ว ‘ส่วนนี้’ ก็ใช้งานได้แล้ว” พูดพลางดันสะโพกด้านหน้ามาบดคลึงกับหน้าท้องแบนราบของหญิงสาวในอ้อมกอด

               “ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้” อมลรดาถามเสียงสั่น สัมผัสได้ถึงความตึงแน่นและร้อนผ่าวของ ‘อคิณน้อย’ ที่กดแนบอยู่กับหน้าท้องและมันก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยขึ้นมาทันที

               “มันเพิ่งมีความรู้สึกเต็มที่เมื่อเช้านี้เอง” อคิณพาอมลรดาไปนั่งที่เตียง แล้วพยายามทำใจพูดกับเธอด้วยอารมณ์ที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันนะรดา”

               “ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยคุยค่ะ ฉันเหม็นเหล้า” หญิงสาวบอกพลางขยับตัวหนี

               “ก็ได้ แต่คุณอย่าเพิ่งหลับนะ ผมไม่อยากผ่านคืนนี้ไปโดยที่มีเรื่องคาใจ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเปลือยกายเข้าห้องน้ำ ภาพแผ่นหลังกว้างหนั่นแน่นกับกล้ามเนื้อขาแข็งแรงที่เห็นทำให้อมลรดาหน้าแดงซ่าน ทั้งที่ปกติก็อาบน้ำด้วยกันทั้งเช้าและเย็นอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่ชินอยู่ดี