12.3 | มีเรื่องต้องเคลียร์กัน

ราวสิบห้านาทีอคิณก็เดินเปลือยกายออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่ที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วทั้งร่างเดินมาหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ในตู้แล้วเหลือบตามองไปยังเตียงนอนก็เห็นว่าอมลรดานอนตะแคงข้างหันหลังให้เขาอยู่ โดยมีผ้าห่มคลุมร่างจนมิดถึงครึ่งใบหน้า ภาพที่เห็นทำให้เขาเข้าใจได้ทันทีว่าเธอไม่อยากคุยด้วย แต่เขาไม่สน รีบเช็ดตัวแล้วสวมชุดนอนจากนั้นก็คลานขึ้นเตียง สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน เบียดร่างเข้าไปแนบชิดแล้วโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง เกยคางบนลาดไหล่ที่มีเพียงสายเส้นเล็กของชุดนอนพาดผ่านแล้วกระซิบถามงึมงำอยู่กับซอกคอหอมกรุ่น

               “หลับแล้วเหรอ”

               อมลรดาไม่ตอบ อคิณจึงกดจูบลงที่หัวไหล่มนแล้วระเรื่อยขึ้นไปซุกไซ้ซอกคอ ในขณะที่มือใหญ่ที่วางทางอยู่บนหน้าท้องแบนราบเลื่อนขึ้นมานวดคลึงทรวงอกอวบ เขาลงน้ำหนักมือค่อนข้างหนักเพราะต้องการให้หญิงสาวหันมาคุยด้วย

               “อย่าค่ะ ฉันจะนอน”

               “ผมบอกแล้วไงว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน” ปากและมือของเขายังเคลื่อนไหวอยู่บนร่างกายของหญิงสาวในอ้อมกอดไม่หยุด

               “แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ถอยไป” อมลรดาพลิกตัวหันหน้ามาแล้วผลักอกอคิณให้ออกห่างจากตัว ความเสียใจจากเรื่องที่ได้ยินยังอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

               “ไหนบอกว่าผมอาบน้ำแล้วจะคุยไง” อคิณลุกขึ้นนั่งท่าทางหงุดหงิดเล็กน้อย เขาอุตส่าห์ยอมลงให้ก่อน แต่เธอกลับทำหวงเนื้อหวงตัว ทีกับโอลิเวอร์กลับยอมให้กอดให้จูบหน้าผากแต่โดยดี

               “คืนนี้คุณเมาแล้ว เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ”

               “ผมไม่เมา”

               อมลรดาลุกขึ้นนั่งอย่างระวังตัวเพราะรู้สึกว่าวันนี้อารมณ์ของอคิณเปลี่ยนแปลงรวดเร็วผิดปกติ บางทีอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ “ถ้าคุณพูดไม่รู้เรื่องฉันจะไปนอนห้องรับรองแขก”

               อคิณรวบร่างบางมากอดไว้เมื่อเธอทำท่าจะลุกออกจากเตียง “คุยกันก่อน”

               อ้อมกอดของเขารุนแรงและรัดแน่นผิดปกติจนหญิงสาวนึกกลัว “ปล่อยฉัน คุณเมา เอาไว้คุยพรุ่งนี้”

               “พอไอ้ฝรั่งนั่นมาหาเข้าหน่อยก็ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวกับผัวนะ” คอนยักหลายแก้วที่ดื่มเข้าไปทำให้ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ของอคิณลดลงไปมากกว่าครึ่ง

               “คุณไม่ใช่!” อมลรดาสวนกลับทันควัน

               “ลืมแล้วเหรอว่าเราทำสัญญากันไว้ว่ายังไง” อคิณกัดฟันบอกเสียงขุ่น “หนึ่งปีครึ่งนี้คุณต้องอยู่กับผมในฐานะ ‘เมีย’ แล้วอย่างนี้ผมจะไม่ใช่ ‘ผัว’ คุณได้ยังไง”

               “ฉันมันก็แค่เมียชั่วคราว เป็นแค่แม่พันธุ์ที่คุณเอาไว้ผลิตลูกก็เท่านั้น คุณจะมาสนใจอะไรฉันนักหนา” เธอตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความน้อยใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างสุดฝืน ทว่ามันก็ไม่สามารถทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นของอคิณคลายลงได้เลย

               “ตราบใดที่คุณยังอยู่ในฐานะเมียผม คุณจะทำตัวสำส่อน เที่ยวไปกอดกับคนโน้นคนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าลูกที่จะเกิดมาเป็นลูกของผมจริงๆ”

               “ทุเรศ! พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง” อมลรดายกมือฟาดหน้าเขาอย่างแรงจนหน้าหัน “ถ้าคิดว่าฉันสำส่อน คิดว่าฉันจะทำตัวเลวได้ขนาดนั้นก็ไปหาคนอื่นมาเป็นแม่พันธุ์แทนฉันเถอะ ฉันไม่ทนอยู่กับคนไม่มีหัวใจอย่างคุณแล้ว” หญิงสาวร้องไห้น้ำตานองหน้า แล้วก้าวลงจากเตียง

               “ไม่ห่วงชีวิตพ่อคุณแล้วเหรอ” อคิณถามด้วยท่าทางข่มขู่

               “คุณยกเลิกสัญญาของเราสิ แล้วฉันจะไปขายตัวให้คนอื่นเอาเงินมาใช้หนี้คุณ” หญิงสาวประชดทั้งน้ำตา

               “ในเมื่อคิดจะขายอยู่แล้วก็ขายให้ผมซะเลยก็แล้วกัน…มานี่!” ว่าแล้วก็รั้งร่างบางให้ล้มลงนอนบนเตียงแล้วพลิกตัวขึ้นทาบทับ

               “ฉันไม่ยินยอม ถ้าคุณทำ เท่ากับคุณข่มขืนฉัน”

               “ผมจะทำให้คุณยอม และร้องขอให้ผมทำซ้ำแล้วซ้ำอีก” พูดจบก็ก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมละมุน ละเลงจูบไปทั่วลำคอและข้างแก้มอย่างดุดัน

               “คุณอคิณหยุดเดี๋ยวนี้นะ คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันนะ!!!” อมลรดาต่อว่าทั้งน้ำตา ดิ้นรน ทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งผลักร่างหนาให้ออกห่างจากตัวเป็นพัลวันแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลย “ไม่นะคุณอคิณ ต้องไม่ใช่แบบนี้ คนใจร้าย คนไม่มีหัวใจ หยุดนะ!!!”

               “ทีคนอื่นให้กอดได้ ทีกับผัวทำเป็นห้าม”

               “หยาบคาย!” อมลรดาเอียงหน้ากัดหูคนที่กำลังซุกไซ้ซอกคอเธออย่างแรงพร้อมกับยกเข่าขึ้นกระแทกกล่องดวงใจของเขาแบบไม่กลัวว่ามันจะแตกสลายเลยสักนิด

               “โอ๊ย!!!” อคิณร้องเสียงดังลั่นห้อง แล้วพลิกตัวลงนอนงอตัวเอามือกุมเป้า นึกเป็นห่วงว่า ‘อคิณน้อย’ ที่เพิ่งฟื้นตัวจะสลบไปอีก

               อมลรดาฉวยโอกาสตอนที่อคิณกำลังพะวงอยู่กับของรักของหวงวิ่งหนีออกจากห้อง

               “รดา...จะไป...ไหน...” อคิณพยายามจะตะโกนเรียกหญิงสาวที่ร้องไห้อย่างเสียขวัญทว่าเสียงเรียกของเขาก็ดังผะแผ่วอยู่แค่ในลำคอ วินาทีนี้เขากลัวจับใจว่าเธอจะหนีออกจากบ้านไป ครั้นจะตามไปตอนนี้ก็จุกจนลุกไม่ขึ้น เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าที่ความเจ็บจะคลายลงและมีเรี่ยวแรงพอจะออกไปเดินตามหาอมลรดา

               เมื่อเดินออกมาถึงประตูหน้าบ้าน อคิณถึงได้เห็นว่าฝนกำลังตกหนัก เสียงลม เสียงฝนและเสียงฟ้าคงกลบเสียงที่เขาอมลรดาทะเลาะกันจนหมดสิ้น คนรับใช้ทั้งสามคนถึงได้เก็บตัวเงียบกริบกันอยู่ในห้อง ราวกับทั้งบ้านมีเพียงเขากับอมลรดาอยู่กันแค่สองคน

อคิณเดินไปหยิบร่มคันใหญ่จากในตู้ข้างประตูแล้วเดินออกไปตามหาอมลรดารอบบ้าน กระทั่งพบว่าเธอยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ริมสระว่ายน้ำ วินาทีแรกที่เห็นชายหนุ่มแทบจะกระโจนเข้าไปกอดปลอบและขอโทษที่เผลอทำรุนแรงกับเธอ แต่เพราะทิฐิที่คิดว่าเธอรักโอลิเวอร์จึงทำให้เขาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปหาเธอ

อคิณยืนมองร่างบอบบางที่สวมเพียงชุดนอนเนื้อผ้าบางเบายืนตากฝนตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเดินกลับเข้าบ้าน ถ้าเธอเกลียดเขา ไม่อยากเห็นหน้าเขา เขาก็จะไม่ยุ่งกับเธออีก แล้วพรุ่งนี้เขาจะฉีกสัญญาให้ เพื่อที่เธอจะได้ไปอยู่กับคนที่เธอรัก ส่วนเรื่องหนี้สี่สิบล้าน เขาคิดว่ามหาเศรษฐีอย่างโอลิเวอร์คงยินดีที่จะชดใช้ให้เธอด้วยความเต็มใจ 

               ชายหนุ่มตัดสินใจหันหลังให้หญิงสาวที่เขาแน่ใจว่าตกหลุมรักเธออย่างสุดหัวใจไปแล้วด้วยความเจ็บปวดใจ เขารักเธอ แต่ในเมื่อเธอรักคนอื่น เขาก็ยินดีที่จะปล่อยเธอไป แต่เมื่อเดินไปได้เพียงสองก้าวก็ได้ยินเสียง ‘ตู้ม’ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง อคิณใจหายวาบ รีบหันกลับไปมองที่สระว่ายน้ำ แต่ไม่เห็นอมลรดายืนอยู่ที่ขอบสระแล้ว เห็นเพียงน้ำในสระเกิดระรอกคลื่นเป็นวงกว้างคล้ายมีคนกระโดดลงไป อคิณยืนมองอยู่พักใหญ่อมลรดาก็ไม่ผุดขึ้น เขาจึงรีบโยนร่มในมือทิ้ง แล้วกระโดดลงสระ งมเอาร่างบอบบางที่ทิ้งตัวดิ่งลงสู่ก้นสระขึ้นมานั่งที่ขอบสระ

               “เป็นบ้าไปแล้วเหรอรดา เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องฆ่าตัวตาย” อคิณเขย่าร่างเล็กที่ขาวซีดอย่างโกรธจัด