12.1 | ไม่แคร์จริงเหรอ

               เพล้ง!!!

               ภาพบาดตาบาดใจที่เห็นทำให้อคิณระงับอารมณ์ไม่อยู่ ปัดแจกันคริสตัลที่วางอยู่กลางโต๊ะเตี้ยของชุดรับแขกแตกกระจาย

               “หึงเหรอ” แพรวาที่ลอบสังเกตอาการของน้องชายอยู่ตั้งแต่ต้นเดินเข้ามาถามเสียงเรียบ

               “ไม่ได้หึง” อคิณตอบเสียงลอดไรฟัน

               “แต่เมื่อกี้พี่เห็นคิณกับรดาคุยกันน่ารักเหมือนเป็นสามีภรรยากันจริงๆ เลยนะ คิณก็ดูมีความสุขมากที่ได้อยู่กับรดา เห็นแล้วพี่ก็อดคิดไม่ได้ว่าคิณกำลังหลงรักรดาอยู่”

               อคิณไม่อยากเสียหน้าที่หลงรักอมลรดาทั้งที่เธอมีโอลิเวอร์อยู่แล้ว จึงทำเป็นปากแข็ง “ที่ผมทำดีกับรดาก็เพราะ เราต้องทำลูกด้วยกันก็เท่านั้นแหละ หลังจากได้ลูกแล้วผมก็จะปล่อยให้เธอไปมีความสุขกับผู้ชายที่เธอรัก”

               “ทำใจได้เหรอ” แพรวาถามหยั่งเชิงเพื่อดูปฏิกิริยาน้องชาย

               “ไม่ใช่เรื่องที่ต้องทำใจเลยพี่แพร ในเมื่อผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับรดา”

               “แน่ใจนะที่พูด”

“ผมไม่โง่เลือกรดาแล้วมีปัญหากับคุณปู่ คุณแม่หรอก ที่ผมทำทุกอย่างก็เพราะอยากได้ลูกเพื่อรักษาตำแหน่งประธานโรงแรมไว้แค่นั้นแหละ รดาไม่มีความหมายอะไรกับผมเลยสักนิด”

               อมลรดาที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องรับแขกเพื่อง้ออคิณเพราะคิดว่าเขาน่าจะโกรธที่โอลิเวอร์มาที่นี่ได้ยินประโยคสุดท้ายที่เขาพูดกับแพรวาพอดีก็หยุดชะงัก ก้าวขาไม่ออก ตัวชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อยากร้องไห้แต่น้ำตาตกอยู่ข้างใน เธอเพิ่งบอกโอลิเวอร์ไปเมื่อครู่นี้เองว่า คิดว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักอคิณ ตลอดหนึ่งเดือนที่อยู่ด้วยกัน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก จนเธอแอบคิดว่า สัญญาการเป็นภรรยาชั่วคราวเพื่อผลิตลูกอาจจะถูกยกเลิก และเธอจะได้อยู่เป็นภรรยาของเขาและแม่ของลูกต่อไปได้ แต่วันนี้เธอรู้ตัวแล้วว่า ‘คิดผิด’

อมลรดานั่งหย่อนเท้าในสระว่ายน้ำด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย คำพูดทุกคำของอคิณที่ยังดังก้องอยู่ในหัว เปรียบเสมือนมีดปลายแหลมที่กรีดลึกลงกลางอก

               เจ็บจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

               “หลบมาอยู่ตรงนี้นี่เอง”

               อมลรดารีบเช็ดน้ำตาเมื่อเสียงของแพรวาดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ที่ขอบสระ

               “พี่แพรคุยกับคุณอคิณเสร็จแล้วเหรอคะ”

               “ผู้ร้ายปากแข็งแบบนั้นพี่ไม่อยากคุยด้วยหรอก นี่ก็หนีพี่เข้าไปคุยงานกับก้องในห้องทำงานแล้ว แขกมาบ้านก็ไม่ต้อนรับ เชื่อมั้ยว่าคิณยังไม่ได้พูดกับโอลิเวอร์สักคำ หน้าก็ไม่มอง เสียมารยาทจริงๆ” แพรวาบ่นยาวเหยียด

               “คุณอคิณเคยบอกรดาว่าไม่อยากให้ใครเห็นเขาตอนป่วยค่ะ”

               “ไม่ต้องมาออกรับแทนกันเลย เดินได้คล่องปร๋อขนาดนั้น ถ้าไม่บอกก็ไม่รู้ว่าเคยเจ็บหนักจนเดินไม่ได้มาก่อน”

               “พี่แพรจะค้างที่นี่มั้ยคะ เดี๋ยวรดาไปบอกให้แววตาจัดห้องให้”

               “ไม่ละ พรุ่งนี้พี่มีประชุมแต่เช้า โอลิเวอร์ก็ต้องขึ้นเครื่องกลับตอนสายๆ” แพรวาเสียดายเหมือนกัน เพราะอยากอยู่พักผ่อนสักคืน “ที่พี่มาก็เพราะโอลิเวอร์ขอร้อง เขาเป็นห่วงรดามาก บอกว่าอยากเจอก่อนบินกลับลอนดอนพรุ่งนี้ พี่ก็เลยพามา”

               “โอลิเวอร์ก็เป็นแบบนี้ เขาชอบคิดว่ารดาเป็นเด็กไฮสกูลเหมือนตอนเจอกันครั้งแรกตลอดเวลา เป็นห่วงไปหมดซะทุกเรื่อง”

               “พี่ถามตรงๆ นะ รดากับโอลิเวอร์เป็นแฟนกันหรือเปล่า พี่เห็นรดากับโอลิเวอร์กอดกันอยู่ที่สวนหน้าบ้าน”

               “เรากอดกันแบบพี่น้องค่ะพี่แพร”

               “แต่ถ้า ‘คนอื่น’ เห็น อาจจะไม่คิดแบบนั้นนะ” คนอื่นที่แพรวาพูดถึงก็คือน้องชายปากแข็งของเธอนั่นเอง

               “ต่อไปรดาจะระวังตัวค่ะ รดาลืมไปว่าที่นี่เมืองไทย”

               “แปลว่าอยู่ที่โน่นกอดกันบ่อย?” ถึงแม้จะเข้าใจวัฒนธรรมตะวันตก แต่แพรวาก็อดหวงอมลรดาแทนอคิณไม่ได้

               “ไม่ค่ะ” อมลรดารีบปฏิเสธ “แต่ที่วันนี้รดากอดโอลิเวอร์เพราะเป็นโอกาสพิเศษ รดายืนยันว่าเราสองคนเป็นแค่พี่น้องกันจริงๆ”

               “พี่เชื่อรดา แต่น้องชายพี่อาจจะไม่เชื่อ”

               “ไม่เชื่อก็เรื่องของเขาสิคะ รดากับคุณอคิณไม่ได้เป็นอะไรกัน รดาไม่แคร์หรอกว่าเขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ”

               “ไม่แคร์จริงเหรอ”

               อมลรดาไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองที่แกว่งไปมาอยู่ในน้ำอย่างว้าวุ่นใจ ถ้าเธอไม่แคร์อคิณอย่างที่พูดจริง คงไม่มานั่งเสียใจอยู่ตรงนี้