12.4 | ผมขอโทษ

               “ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย” อมลรดาบอกเสียงแผ่วเบา หนาวจนปากสั่น ตัวสั่นอย่างน่าสงสาร “ฉันลื่นตกลงไป แล้วขาแพลง เจ็บจนตีขาพยุงตัวว่ายน้ำขึ้นมาไม่ได้”

               อคิณจับข้อเท้าเล็กพลิกดู เห็นว่ามีรอยแดงและบวมเป่ง จึงรีบอุ้มหญิงสาวเข้าไปวางที่โซฟาปลายเตียงในห้องนอน แล้วหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมไหล่ให้ จากนั้นก็เดินออกไปนอกห้อง ครู่หนึ่งก็กลับมาพร้อมกะละมังใบเล็กที่บรรจุน้ำแข็งมาเต็ม เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาห่อน้ำแข็ง แล้วประคบที่ข้อเท้าให้อมลรดาอย่างแผ่วเบาด้วยเกรงว่าจะทำให้เธอเจ็บมากขึ้น

               “ฉันทำเอง” อมลรดาจะแย่งผ้าขนหนูห่อน้ำแข็งจากมือชายหนุ่มที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น แต่เขาชักมือหลบแล้วบอกเสียงดุ

               “นั่งเฉยๆ เถอะน่า”

               “นี่คุณหายดีถึงขนาดที่เดินได้ ว่ายน้ำได้ แล้วยังอุ้มฉันเข้ามาในบ้านได้อีกเหรอเนี่ย” อมลรดาไม่อยากจะเชื่อ หมอคาดการณ์ไว้ว่าน่าจะต้องใช้เวลาถึงหกเดือนในการฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกาย แต่อคิณใช้เวลาแค่เดือนเดียว ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

               “ผมคงตกใจแล้วก็เป็นห่วงคุณมากไปหน่อย อะดีนาลีนเลยหลั่ง คงเหมือนคนที่แบกตู้เย็นออกจากบ้านตอนไฟไหม้ได้นั่นแหละ” อคิณพูดพลางก้มหน้าก้มตากดผ้าห่อน้ำแข็งประคบรอบข้อเท้าเล็กอย่างเบามือที่สุด

               “คุณเป็นห่วงฉันจริงเหรอ”

               อคิณชะงักมือแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับอมลรดาที่กำลังก้มมองเขาอยู่ แม้ใจจะอ่อนยวบไปแล้ว แต่ก็ยังปากแข็งอยู่ “ผมยังใช้งานคุณไม่คุ้มเงินสี่สิบล้านเลย อีกอย่างคุณก็ยังไม่มีลูกให้ผม ผมไม่ปล่อยให้คุณตายง่ายๆ หรอก”

               อมลรดาฟังแล้วเหมือนมีก้อนแข็งแล่นขึ้นมาจุกที่อกจนหายใจไม่ออก ความเสียใจและน้อยใจพุ่งจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าฉันมีลูกให้คุณแล้ว เราจะจบกันจริงๆ ใช่มั้ย”

               “คุณอยากไปอยู่กับไอ้ฝรั่งนั่นมากเหรอ” อคิณถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองใจ ให้ตายเถอะ ทำยังไงเขาก็สลัดภาพที่เธอกอดกับโอลิเวอร์ออกจากหัวไม่ได้ นึกถึงทีไรก็อยากพ่นไฟทุกที

               “อย่าดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยว ฉันถาม คุณก็แค่ตอบ”

               “ถ้าคุณมีลูกให้ผมแล้ว ก็ถือว่าคุณทำงานสำเร็จ หลังจากนั้นคุณจะไปไหน ไปอยู่กับใคร ผมไม่สนใจ” พูดจบก็วางกระแทกผ้าห่อน้ำแข็งลงในกะละมังอย่างแรง แล้วเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมที่เปียกแบบลวกๆ แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ปล่อยให้อมลรดานั่งกอดตัวเองด้วยความเหน็บหนาวและน้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจอยู่ที่โซฟาปลายเตียง

เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปหลายแก้ว ทำให้อคิณตื่นสายกว่าทุกวัน แถมตื่นมาพร้อมกับอาการ ‘เมาค้าง’ อีกต่างหาก

               “รดา...ผมปวดหัวจังเลย” ชายหนุ่มออดอ้อนเสียงอ่อนทั้งที่ยังไม่ลืมตาพลางพลิกตัวตะแคงข้างแล้ววาดแขนสะเปะสะปะควานหาหญิงสาวที่ต้องตื่นมาเห็นหน้าเธอเป็นคนแรกทุกวัน ทว่าวันนี้ข้างกายกลับว่างเปล่า อคิณเพิ่งนึกได้ตอนนี้เองว่า เมื่อคืนนี้เขาทะเลาะกับอมลรดาอย่างรุนแรง คิดแล้วก็โมโหตัวเองที่หึงหนักมากจนควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่

               “รดา คุณอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า” อคิณเรียกหา ‘ภรรยาชั่วคราว’ พลางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กวาดตามองไปรอบห้อง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวนอนขดตัวอยู่ที่โซฟาปลายเตียงในชุดนอนเนื้อผ้าบางเบาชุดเดียวกับที่สวมเมื่อคืนนี้ “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่านอนตัวเปียกอยู่ตรงนั้นทั้งคืน”

               ความตกใจทำให้เขาหายปวดหัวเป็นปลิดทิ้ง ร่างสูงกระโดดผลุงลงจากเตียงแล้วก้าวยาวๆ เข้าไปหาอมลรดาที่นอนไม่ได้สติอยู่ เธอมีอาการหนาวสั่นจนดูน่าสงสาร ชุดนอนซึ่งเป็นผ้าเนื้อบางแห้งแล้ว แต่บราเซียร์ลายลูกไม้บุฟองน้ำยังเปียกชื้นอยู่

               “หนาว...” หญิงสาวละเมอเสียงแผ่วในลำคอ ริมฝีปากแห้งผากและแดงจัดเพราะพิษไข้

               “ตัวร้อนจี๋เลย บ้าเอ๊ย!” ชายหนุ่มสบถหลังจากใช้หลังมือแตะที่หน้าผากเกลี้ยงเกลา เขาโกรธตัวเองที่เป็นสาเหตุทำให้เธอต้องป่วย

               อคิณจัดการถอดชุดนอนและชุดชั้นในที่เปียกชื้นของอมลรดาออก แล้วหาเสื้อผ้าเนื้อหนามาสวมให้ใหม่ จากนั้นจึงอุ้มเธอไปนอนที่เตียง ห่มผ้าให้ แล้ววิ่งออกไปสั่งให้ลุงปั้นเอารถออกไปรับหมอ สั่งป้านิ่มทำข้าวต้มปลาแซลมอนเตรียมไว้ จากนั้นก็กลับเข้าห้อง มาเช็ดตัวเพื่อระบายความร้อนในร่างกายให้คนป่วย

               “ผมขอโทษ ถ้าเมื่อคืนผมมีสติคุยกับคุณดีๆ คุณก็คงไม่เป็นแบบนี้” ชายหนุ่มจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากร้อนผ่าวอย่างแผ่วเบา แล้วนั่งเฝ้าเธออยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหน จนกระทั่งหมอมาตรวจอาการ

               “ภรรยาผมเป็นยังไงบ้าง”

               “ไข้สูงเกือบสี่สิบองศา มีอาการปอดชื้นด้วย เอ็นที่ข้อเท้าก็อักเสบ” หมอบอกสีหน้าเคร่งเครียด “คุณพาภรรยาไปแอดมิดที่โรงพยาบาลดีกว่า ที่นั่นเครื่องมือครบ เผื่อฉุกเฉินหมอจะได้ช่วยทัน”

               “อาการน่าเป็นห่วงขนาดนั้นเลยเหรอครับ” อคิณถามด้วยสีหน้าหน้าเป็นกังวล

               “พอสมควรครับ หมอจะฉีดยาลดไข้ให้ก่อน รอให้เธอตื่น ให้ทานข้าวแล้วทานยาที่หมอจัดไว้ให้แล้วค่อยไปโรงพยาบาลก็ได้”

               “ครับหมอ”

               หลังจากหมอกลับไปแล้ว อคิณก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมานั่งเฝ้าอมลรดาที่ข้างเตียง พอหญิงสาวเริ่มขยับเปลือกตาและแขนขา เขาก็รีบผวาเข้าไปประคองให้เธอลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง อมลรดายกสองมือขึ้นกุมขมับเหมือนปวดหัวมาก พอขยับขาก็ทำหน้าเบ้เพราะเจ็บข้อเท้าอีก

               “คุณทานข้าวก่อนนะ แล้วผมจะพาไปโรงพยาบาล” อคิณหยิบชามข้าวต้มขึ้นมาแล้วทำท่าจะป้อน แต่คนป่วยเบือนหน้าหนี

               “โกรธฉันมาก เกลียดฉันมาก ก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน” เธอว่าอย่างน้อยใจ

               “เรื่องเมื่อคืนผมขอโทษ”

               “คุณเกือบ...ขืนใจฉัน” น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

               “ผมยอมรับผิดที่ใช้อารมณ์กับคุณมากไป แต่คุณก็ผิดที่ไปกอดกับผู้ชายคนอื่นทั้งที่ ‘ผัว’ ยืนหัวโด่อยู่ในบ้าน” พูดแล้วอคิณก็เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาอีก

               “เรื่องนี้เหรอที่คุณบอกว่าจะเคลียร์กับฉัน”

               “ฮื่อ” อคิณพยักหน้ารับ “แต่คุณทานข้าวก่อนดีกว่า จะได้ไปโรงพยาบาลกัน รอคุณหาย แล้วเราค่อยมาเคลียร์กันก็ได้”

               คราวนี้อมลรดายอมให้เขาป้อนข้าวต้มแต่โดยดี ระหว่างที่กินข้าวเธอก็นึกถึงคำพูดของแพรวาขึ้นมาได้

               ‘พี่เห็นรดากับโอลิเวอร์กอดกันอยู่ที่สวนหน้าบ้าน’

            ‘เรากอดกันแบบพี่น้องค่ะพี่แพร’

            ‘พี่เชื่อรดา แต่น้องชายพี่อาจจะไม่เชื่อ’

               “คุณอคิณ...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงเบาหลังจากกลืนข้าวต้มคำสุดท้ายลงคอไปแล้ว