15.2 | รับไว้พิจารณา

บ่ายแก่วันเดียวกัน อคิณพาอมลรดาไปปล่อยทิ้งไว้ที่เพนท์เฮาส์หรูกลางกรุงตามลำพัง จากนั้นเขาก็รีบเข้าไปพบคุณปู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งปลูกอยู่ในพื้นที่กว้างขวาง โดยในอาณาเขตเดียวกันนั้นก็มีบ้านหลังใหญ่ของเขาซึ่งอาศัยอยู่กับสุมาลีและแพรวาอยู่ด้วย และทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถงชายหนุ่มก็ได้รับการทักทายอย่างไม่เป็นมิตรนักจากวรรณา ผู้มีฐานะเป็น ‘ย่าเล็ก’

               “คุณท่านรออยู่ที่ห้องหนังสือ ครั้งนี้คิณทำให้คุณท่านโกรธมากจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปคืนนึง วันนี้ก็คุยกับท่านดีๆ ฉันไม่อยากให้อาการโรคหัวใจของท่านกำเริบขึ้นมาอีก”

               “ถ้าคุณปู่จะโรคหัวใจกำเริบอีกครั้งก็น่าจะเป็นเพราะรู้เรื่องชั่วๆ ที่อาเจษทำไว้มากกว่า ไม่ใช่เพราะผม และวันนี้ผมก็จะบอกทุกอย่างกับคุณปู่”

               วรรณายิ้มเยาะ “ไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก ฉันรู้ว่าถ้าเธอคิดจะบอกคุณท่านก็คงบอกไปนานแล้ว แต่ที่ไม่ยอมบอกก็เพราะกลัวคุณท่านจะหัวใจวาย”

               “นั่นก็ส่วนนึง” อคิณยอมรับ “แต่ฝากบอกอาเจษด้วยก็แล้วกันว่า อย่าลำพองใจคิดว่าที่ผมยังไม่ทำอะไรเพราะกลัวใจคุณปู่รู้แล้วจะช็อค ผมแค่รอหลักฐานที่จะมัดตัวเขาจนดิ้นไม่หลุดเท่านั้นแหละ”

               “ถ้าคุณท่านช็อคตาย นั่นเท่ากับเธอฆ่าคุณท่านเลยนะ”

               “อย่าโยนความผิดให้ผม คนที่ผิดคือลูกชายย่าเล็กต่างหาก” ชายหนุ่มสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ “เขาโกงเงินโรงแรม จ้างคนขับรถบรรทุกมาชนผม จ้างมือปืนมาลอบยิง คงอยากให้ผมตายจนตัวสั่น จะได้ครอบครองอาณาจักรแกรนด์ธาดา แต่บอกไว้ตรงนี้เลยว่า คนอย่างผม หนังเหนียว ตายยาก อะไรที่มันควรจะเป็นของผม มันต้องเป็นของผม”

               “แต่เจษเป็นลูกคุณท่าน เขามีสิทธิได้รับทุกอย่างมากกว่าเธอ!” วรรณาขึ้นเสียงใส่ด้วยความอัดอั้นตันใจที่ลูกชายของเธอถูกมองข้ามมาตลอด “เขาเป็นลูกคุณท่านแท้ๆ แต่ต้องเป็นรองหลานอย่างเธอทุกอย่าง เธอแย่งทุกอย่างไปจากลูกชายฉัน แม้กระทั่งความรักของท่าน คุณท่านรักเธอมากกว่าลูกในไส้เสียอีก”

               “ก็เพราะมันทำตัวเองทั้งนั้น!”

               เสียงเข้มทรงอำนาจของดนัยดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามา

               “คุณท่าน...” วรรณาใจหายวาบ แน่ใจว่าดนัยต้องได้ยินทุกอย่างที่เธอพูดกับอคิณหมดแล้วแน่ๆ

               “ถึงฉันจะวางมือจากโรงแรมแล้ว แต่ฉันก็รู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่าง รู้ด้วยว่าเจ้าเจษมันทำเลวทรามอะไรไว้บ้าง แต่ที่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะฉันอยากรู้ว่าคิณจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง แล้วหลานคนนี้ก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง ถึงจะป่วยอยู่ แต่เขาก็สั่งการลูกน้องให้จัดการการทุกอย่างอย่างเป็นขั้นตอน รวบรวมหลักฐานทุกชิ้นจนตอนนี้สามารถจับตัวเจ้าเจษเข้าคุกได้แล้ว มันคงรู้ตัว ถึงได้รีบหนีไป”

               “คุณปู่รู้ทุกอย่างได้ยังไง?” อคิณอดสงสัยไม่ได้

               “คิดว่าเจ้าก้องมันรับคำสั่งแกคนเดียวหรือไง”

               อคิณกัดฟันกรอด เขาน่าจะเอะใจตั้งแต่ก้องภพบอกเขาแล้วว่า ‘เบื้องบน’ ที่ก้องภพชอบพูดถึงมีใครบ้าง

               “เรื่องเจ้าเจษปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ ถึงมันจะเป็นลูก แต่ถ้าทำผิดมันก็ต้องได้รับโทษ ส่วนแกมาคุยกับปู่” ว่าแล้วก็เดินนำหน้าหลานชายกลับเข้าไปในห้องหนังสือที่อยู่ติดกับห้องโถง

               “คุณปู่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ”

               “เรื่องผู้หญิงที่อยู่กับแกที่เชียงใหม่”

               “รดา?”

               “ปู่รู้เรื่องที่แกทำสัญญามีลูกกับผู้หญิงคนนั้นจากแม่แกหมดแล้ว ตอนนี้เธอท้องหรือยัง”

               “ยังครับ”

               “งั้นก็ดี ไปยกเลิกสัญญาซะ แล้วเลิกติดต่อกับเธออย่างเด็ดขาด ปู่ไม่ต้องการเหลนที่เกิดจากผู้หญิงคนนี้”

               เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมากลางศีรษะของอคิณ เขาเพิ่งบอกรักอมลรดาและบอกว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า แต่แล้วคุณปู่กลับสั่งเขาให้เลิก “ทำไมครับ ในเมื่อคุณปู่เป็นคนบอกผมเองว่าผมจะมีลูกกับผู้หญิงคนไหนก็ได้”

               “แต่ต้องไม่ใช่ลูกสาวของคนคดโกง!” ดนัยสวนกลับทันควันอย่างเกรี้ยวกราด นักธุรกิจรุ่นเก๋าอย่างเขายึดถือความซื่อสัตย์เป็นที่ตั้งมาตลอด เขารับไม่ได้กับการทุจริตคิดไม่ซื่อในทุกกรณี “สุรชัยโกงเงินโรงแรมไปตั้งเท่าไหร่ ส่วนริษาก็ฉีกหน้าแกในวันแต่งงาน เสื่อมเสียกันไปหมดทั้งวงตระกูล ชาตินี้ปู่จะไม่ขอข้องแวะกับคนบ้านนี้อีกเด็ดขาด”

               “แต่รดาไม่เกี่ยว เธอไม่รู้เรื่องที่พ่อกับพี่สาวทำเลย แล้วที่สำคัญผมก็รักเธอมากด้วย”

               “ถ้าแกยืนยันที่จะเก็บผู้หญิงคนนั้นไว้เป็นเมีย ฉันก็จะตัดแกออกจากกองมรดก นามสกุลนรเศรษฐ์ภักดีธาดาฉันก็จะไม่ให้แกใช้”

               “คุณปู่ครับ” อคิณประท้วงเสียงอ่อน เขารู้นิสัยปู่ตัวเองดีว่าท่านไม่เคยขู่ ทุกคำที่หลุดออกจากปากเหมือนเป็นประกาศิตที่ทุกคนต้องทำตาม “แต่ถ้าให้ผมเลิกกับรดา ผมก็มีเหลนให้คุณปู่ภายในปีครึ่งอย่างที่คุณปู่ต้องการไม่ได้นะครับ”

               “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ปู่เตรียมผู้หญิงที่เหมาะสมกับแกทั้งฐานะและชาติตระกูลไว้แล้ว”

               “ใครครับ”

               “หนูริต้า เพิ่งเรียนจบกลับมาจากฝรั่งเศส ปู่ทาบทามไว้ให้แล้ว”

               “ไม่ครับคุณปู่” ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงแข็ง “ผมรักรดา และผมจะมีลูกกับรดาคนเดียวเท่านั้น”

               “แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ!!!” ดนัยตวาดเสียงดังลั่น และทันใดนั้นก็เกิดเจ็บหน้าอกข้างซ้ายขึ้นมาถึงขึ้นต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วเอามือกุมหน้าอกไว้

               “คุณปู่!” อคิณรีบเข้ามาดูอาการ “ใจเย็นๆ นะครับ อย่าเพิ่งโมโห เอาเป็นว่าเรื่องที่คุณปู่เสนอมาผมจะรับไว้พิจารณาก็แล้วกันนะครับ” เขาไม่ได้คิดจะแต่งงานกับรชิตาจริงๆ เพียงแค่พูดให้คุณปู่อารมณ์เย็นลงเท่านั้น

               “คิณเป็นหลานที่เชื่อฟังปู่มาตลอด อย่าทำให้ปู่ผิดหวังเพราะผู้หญิงที่ไม่มีค่าคนนั้นเลยนะ” ดนัยพูดกระท่อนกระแท่นอย่างคนหายใจไม่สะดวก

               “ครับคุณปู่ ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับทุกคน” อคิณรับปากอย่างลำบากใจ การต้องเลือกระหว่างผู้หญิงที่รัก กับหน้าที่ความรับผิดชอบต่อครอบครัว เป็นอะไรที่ตัดสินใจยากมาก