17.3 | ไม่สนใจอะไรแล้ว

               อมลรดาอดทนเก็บตัวเงียบอยู่ที่บ้านชานเมืองจนครบหนึ่งเดือนโดยไม่ติดต่อกับอคิณตามที่รับปากสุมาลีไว้ ทว่าพอครบกำหนดสัญญา เธอกลับได้ทราบข่าวว่าพ่อของเธอถูกศาลตัดสินจำคุกพร้อมกับเจษฎาและพนักงานที่ร่วมกันฉ้อโกงโรงแรมอีกหลายคนในข้อหายักยอกทรัพย์ ส่วนเจษฎาพ่วงข้อหาพยายามฆ่าอคิณไปอีกกระทงจึงติดคุกนานกว่าคนอื่น หญิงสาวรู้สึกเหมือนโดนหักหลังอย่างรุนแรง เธอทำตามสัญญาทุกอย่าง แต่สุมาลีกลับผิดคำพูด อมลรดาไม่รอช้า รีบบุกไปหาสุมาลีที่บ้านทันที

               “ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ เกิดคิณมาเจอเข้าจะทำยังไง”

               “รดาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น คุณสุผิดสัญญา ไหนบอกว่าจะปล่อยตัวคุณพ่อของรดา แล้วทำไมคุณพ่อถึงได้ถูกตัดสินให้ติดคุกตั้งห้าปี” หญิงสาวบอกอย่างเอาเรื่อง ไม่มีวี่แววของความเกรงใจหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

               สุมาลีหน้าม้านไปนิดหนึ่ง แต่ก็เถียงไม่ได้เพราะเธอผิดสัญญาจริง “ฉันตั้งใจจะปล่อยพ่อเธอไปตามที่รับปาก แต่คุณปู่ของคิณไม่ยอม ฉันก็เลยต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย”

               “คุณสุทำแบบนี้เท่ากับรดากับคุณอคิณเจ็บฟรีนะคะ”

               “ช่วงแรกน่ะใช่ แต่ตอนนี้คิณลืมเธอไปแล้ว เขากำลังจะแต่งงานกับหนูริต้า ผู้ชายก็แบบนี้แหละ รักง่าย หน่ายเร็ว อย่าสำคัญตัวผิดคิดว่าเขาจะรักเธอคนเดียวตลอดไป”

               “รดาก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นแบบนั้น” เธอไม่อยากให้อคิณจมอยู่กับความผิดหวังเพราะเธอ เขาควรมีชีวิตที่ดีกับคนที่คู่ควร

               “เอาเป็นว่าฉันยอมรับผิดที่ผิดคำพูดกับเธอ แต่เธอก็ต้องเข้าใจด้วยว่าพ่อเธอทำผิดจริง เขาจำเป็นต้องชดใช้ความผิดด้วยตัวเอง ไม่ใช่ให้ลูกอย่างเธอมาขายตัวใช้หนี้แทนเขา”

               อมลรดาเจ็บจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่กับการถูกตราหน้าว่า ‘ขายตัว’ จริงอยู่ที่สัญญาซึ่งเธอทำกับอคิณในตอนแรกนั้นก้ำกึ่งกับคำว่าขายตัวอยู่มาก หากแต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันมันคือ ‘ความรัก’ และจนถึงวันนี้ เธอก็ยังรักเขาอยู่มาก

               “ฉันจะให้เงินชดเชยเธอสี่สิบล้าน แล้วถือว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วนะ”

               “ค่าอะไรคะ ในเมื่อคุณพ่อของรดาก็ติดคุกไปแล้ว”

               “ค่าตัวเธอที่เสียให้คิณ”

               “ไม่จำเป็นค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วยกมือไหว้ผู้อาวุโสตามมารยาทก่อนจะลุกพรวดขึ้นแล้วเกิดหน้ามืดยืนโงนเงนเหมือนจะเป็นลมล้มพับ แต่ก็กัดฟันตั้งสติทรงตัวยืนอย่างมั่นคงได้ในที่สุด

               “ไม่สบายเหรอ” สุมาลีถามเสียงห้วน ท่าทีห่างเหิน “เดี๋ยวจะให้คนขับรถไปส่ง”

               “ขอบคุณค่ะ แต่รดากลับเองได้” บอกแล้วก็เดินออกไปพลางกดแอพลิเคชั่นเรียกแท็กซี่ไปด้วย รออยู่ครู่หนึ่งแท็กซี่ก็ขับเข้ามารับ และจังหวะที่แท็กซี่กำลังจะขับออกจากประตูใหญ่หน้าบ้าน รถของอคิณก็ขับสวนเข้ามาพอดี อมลรดาเห็นเขาชะลอรถและมองมาจึงรีบเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง

               “เมื่อกี้ผมเห็นแท็กซี่ออกไป ใครมาเหรอครับคุณแม่” อคิณถามผู้เป็นแม่เมื่อเดินเข้ามาภายในห้องโถง

               “ร้านเสื้อน่ะ เขาเอาชุดที่สั่งตัดไว้มาให้แม่ลอง” สุมาลีโกหกหน้าตาย “แล้วทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านได้ ปกติเห็นหมกตัวอยู่แต่โรงแรมกับคอนโด”

               “พี่แพรบอกว่าคุณแม่ไม่ค่อยสบายผมก็เลยเข้ามาเยี่ยม”

               “อ้อ...ถ้าแม่ไม่ใกล้ตายก็คงไม่ได้เห็นหน้าลูกชายสินะ” สุมาลีประชดด้วยความน้อยใจ เพราะตั้งแต่ถูกอมลรดาทิ้งไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาก็แทบจะไม่มาให้เธอเห็นหน้าเลย “แต่มาก็ดีแล้ว ตอนนี้เจษกับสุรชัยก็ถูกจับเข้าคุกไปแล้ว งานที่โรงแรมคิณก็วางระบบใหม่เรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แม่ว่าถึงเวลาที่คิณต้องแต่งงานกับหนูริต้าแล้วนะ คุณปู่ก็เร่งมาแล้วด้วย”

               “จะไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้นครับคุณแม่” อคิณบอกเสียงเข้ม “และการที่ผมไม่ตามหารดา ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่รักเธอแล้ว”

               “แกจะยังรักคนที่ทิ้งแกไปให้ได้อะไรขึ้นมา” สุมาลีขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ “รดาก็ไปมีชีวิตใหม่แล้ว แกก็ควรจะเริ่มต้นใหม่ได้แล้วเหมือนกัน”

               “ใช่ครับคุณแม่ ถึงเวลาที่ผมต้องเริ่มต้นใหม่สักที” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “พรุ่งนี้สิบโมงเช้า เชิญคุณแม่เข้าประชุมที่โรงแรมด้วยนะครับ ผมเชิญคุณปู่กับบอร์ดบริหารมาประชุมวาระพิเศษ”

               “มีเรื่องด่วนอะไร ทำไมแม่ไม่รู้เรื่อง”

               “ยังไม่มีใครรู้เรื่องหรอกครับ พรุ่งนี้ผมจะแจ้งให้ทราบพร้อมกันทีเดียวในที่ประชุม”

               สุมาลีเห็นท่าทีที่เยือกเย็นผิดปกติของอคิณแล้วรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก

               แท็กซี่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านชานเมืองของอมลรดา หญิงสาวก้าวลงจากรถแล้วเกิดหน้ามืดจนเกือบจะล้ม โชคดีที่มีวงแขนแข็งแกร่งของใครบางคนมาประคองรับไว้ได้ทัน

               “โอลิเวอร์!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “มาได้ยังไงคะ”

               “ตั้งแต่คุยกันวันนั้น คุณก็ไม่ติดต่อผมอีกเลย โทร. มาก็ไม่ยอมรับสาย ผมเป็นห่วง เลยต้องมาดูให้เห็นกับตาว่าคุณสบายดีหรือเปล่า” หนุ่มอังกฤษนัยน์ตาชวนฝันบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ “แล้วคุณก็ไม่สบายจริงด้วย”

               “ฉันไม่ได้เป็นอะไร” บอกพลางดันตัวเองออกจากวงแขนกว้างแล้วเดินไปไขกุญแจประตูหน้าบ้าน จากนั้นจึงเชิญแขกคนพิเศษเข้าไปนั่งในห้องรับแขก

               “ไปหาหมอมาหรือยัง” เขาถามเสียงเข้มติดจะดุเล็กน้อย

               “แค่หน้ามืดนิดหน่อยเดี๋ยวก็หาย ไม่ต้องไปหาหมอก็ได้”

               “เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว”

               “เพิ่งเป็นอาทิตย์นี้แหละ” ตอบพลางก้มหน้ามองมือตัวเองที่บีบกันไว้แน่นบนหน้าตัก

               “ผมว่าคุณไม่ปกติ” โอลิเวอร์ดึงข้อมือของหญิงสาวให้ลุกขึ้น “ไปหาหมอกับผมเดี๋ยวนี้”

               “ฉันไม่ไป” อมลรดาฝืนตัวไว้ “ฉันรู้ตัวเองดีว่าเป็นอะไร”

               “ตกลงคุณเป็นอะไรกันแน่เอด้า บอกผมมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่บอกผมจะอุ้มคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

               “ฉันท้อง...” อมลรดาตอบเสียงแผ่ว น้ำตารื้นขึ้นมาแตะขอบตาจนร้อนผ่าว “...สี่วีคแล้ว”