17.2 | ไม่อยากรบกวน

               หลังจากออกจากบ้านชานเมืองของอมลรดา อคิณก็ขับรถมาหาสุมาลีที่บ้าน

“คุณแม่ทำเข็มกลัดตกไว้ที่คอนโดผม” ชายหนุ่มบอกพลางวางเข็มกลัดแบรนด์เนมหรูลงตรงหน้าสุมาลีพลางสังเกตปฏิกิริยาของผู้เป็นแม่ไปด้วยว่าจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นของสิ่งนี้ ทว่าสุมาลีกลับตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง

               “เข็มกลัดนี่ไม่ใช่ของแม่”

               “พนักงานที่คอนโดบอกว่าวันนี้คุณแม่ไปที่นั่น”

               “แม่ไม่ได้ไป พนักงานคงจำคนผิด แล้วเข็มกลัดแบบนี้ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้น”

               การปฏิเสธของสุมาลีทำให้อคิณแน่ใจมากขึ้นกว่าเดิมว่า การที่อมลรดาตัดความสัมพันธ์กับเขาแบบนั้นต้องเป็นเพราะสุมาลีแน่นอน

               “ดึกดื่นป่านนี้แล้วมาทำไม ทำไมไม่อยู่กับเมีย” สุมาลีแกล้งถามเพราะอยากรู้ว่าอมลรดาจะยอมออกจากชีวิตลูกชายเธอไปหรือไม่

               “รดาไม่อยู่แล้วครับ เธอทิ้งผมไปแล้ว” ชายหนุ่มที่เพิ่งถูกเมียทิ้งหมาดๆ ตอบด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

               “เดี๋ยวนะคิณ คิณว่ารดาทิ้งคิณไปแล้วเหรอ!?” แพรวาที่นั่งเงียบอยู่นานถามด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น”

               “ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น” อคิณตอบพลางมองหน้าสุมาลีอย่างไม่ไว้วางใจ

               “อย่ามามองหน้าแม่แบบนี้นะคิณ แม่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” ว่าแล้วก็เดินหนีไป ปล่อยให้สองพี่น้องนั่งสบตากันอย่างรู้กันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับอมลรดาจะต้องเป็นฝีมือของผู้เป็นแม่แน่นอน

               “พี่ว่าคุณแม่นี่แหละตัวการที่ทำให้รดาทิ้งคิณไป” แพรวาพูดอย่างมั่นใจ “ทำตัวเป็นแม่ผัวใจร้ายอย่างในละครน้ำเน่าไปได้”

               “คุณแม่ใจร้ายกับผมมาก” ชายหนุ่มรำพึงน้ำเสียงห่อเหี่ยว

               “คิณก็ไม่น่าปล่อยรดาไปง่ายๆ แบบนั้น ทำไมไม่รั้งไว้แล้วคุยกันให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

               “ตอนนั้นผมตั้งตัวไม่ติดจริงๆ ยิ่งรดาบอกว่าจะไปอยู่กับโอลิเวอร์ผมยิ่งเจ็บจนคิดอะไรไม่ออกเลย กว่าจะคิดได้ว่าไม่ควรเชื่อคำพูดของรดาง่ายขนาดนั้นก็ตามเธอไปไม่ทันแล้ว”

               “แน่ใจเหรอว่ารดาไปหาโอลิเวอร์ที่ลอนดอน”

               “รดาบอกผมแบบนั้น”

               “พี่ยังไม่ปักใจ” แพรวาครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทร. ไปถามโอลิเวอร์ให้รู้เรื่อง ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้หญิงสาวอึ้งไป

               “ว่าไงพี่แพร” อคิณถามหลังจากพี่สาววางสายแล้ว

               “โอลิเวอร์บอกว่ารดาจะบินไปลอนดอนคืนนี้จริงๆ”

               อคิณรู้สึกผิดหวังมากเมื่อได้ฟังคำตอบ “ในเมื่อรดาเลือกที่จะให้มันจบแบบนี้ ผมก็คงต้องปล่อยเธอไป”

               “ยอมแพ้ง่ายไปหรือเปล่า”

               “มันไม่ใช่เรื่องแพ้หรือเรื่องชนะหรอกพี่แพร แต่ในเมื่อรดาไม่เห็นค่าความรักของผม ผมก็ไม่รู้ว่าจะหน้าด้านไปตามเธอกลับมาทำไม”

               “ประชด?”

               “เปล่า” อคิณตอบเสียงเรียบแล้วเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับกลับคอนโด ถึงแม้อมลรดาจะไม่อยู่แล้ว แต่อย่างน้อยที่นั่นก็เป็นที่ที่เขาและเธอเคยอยู่ด้วยกัน ยังคงมีร่องรอยของเธอบนทุกตารางนิ้วในห้องกว้างเป็นเพื่อนยามที่คิดถึง

ใช่...เขายังรักเธออยู่มาก แม้ว่าเธอจะไปหาผู้ชายคนอื่นแล้วก็ตาม

               ดึกมากแล้วแต่อมลรดาก็ยังนอนไม่หลับ ในหัวมีแต่เรื่องราของอคิณเต็มไปหมด และขณะที่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง โอลิเวอร์ก็เฟซไทม์เข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นเอด้า” เขาถามเข้าประเด็นโดยไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา

               “ไม่มีอะไรนี่” หญิงสาวปฏิเสธหน้าตายทั้งที่แน่ใจว่าโอลิเวอร์น่าจะพอรู้อะไรบางอย่างมาบ้างแล้ว ถึงได้โทร. มาถามเธอแบบนี้ตอนกลางดึก

               “แพรโทร. มาหาผม บอกว่าคุณจะบินมาหาผมคืนนี้ มันเรื่องอะไรกัน ทำไมผมไม่รู้เรื่อง ”

               “แล้วคุณตอบพี่แพรไปว่ายังไง!?” อมลรดารีบถามอย่างร้อนรน เพราะกลัวถูกอคิณจับได้ว่าเธอโกหก

               “ผมเดาว่าคุณกับอคิณน่าจะมีปัญหากัน และคุณคงไม่อยากเจอเขาตอนนี้ ก็เลยตอบไปว่าคุณจะมาหาผมจริง”

               “ขอบคุณมากนะโอลิเวอร์ที่รู้ใจฉัน” อมลรดาระบายลมหายใจโล่งอกที่ความไม่แตก

               “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น แล้วตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน” หนุ่มอังกฤษถามด้วยความเป็นห่วง ต่อด้วยการกดดันทางอ้อมเพื่อให้เธอยอมเล่าความจริงทุกอย่างให้ฟัง “ถ้าคุณไม่บอก ผมจะบินไปเมืองไทยคืนนี้เลย จะไปถามอคิณให้รู้เรื่องว่าเขาทำอะไรคุณ คุณถึงต้องหอบเสื้อผ้าหนีเขามาแบบนี้”

               “คุณพูดเล่นใช่มั้ยโอลิเวอร์”

               “คุณรู้นิสัยผมดี” ชายหนุ่มโต้กลับด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม

               หญิงสาวรู้ดีว่าคนอย่างโอลิเวอร์ไม่เคยพูดเล่น ดังนั้นเธอจึงยอมเล่าความจริงทุกอย่างและมันก็ทำให้เขาหัวเสียมากเมื่อได้ฟังจบ

               “คุณไม่ฉลาดเลยนะเอด้าที่ทำแบบนี้ นอกจากคุณจะทำร้ายหัวใจตัวเองแล้ว คุณยังทำร้ายคนที่รักคุณมากอย่างอคิณด้วย เขายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อคุณ แล้วทำไมคุณถึงทิ้งเขา”

               “ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ คุณอคิณก็จะถูกตัดออกจากกองมรดก ฉันทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเขาตกต่ำเพราะฉัน แล้วฉันก็ไม่อยากให้เขามีปัญหากับครอบครัวด้วย”

               โอลิเวอร์ถอนหายใจพรืดให้กับการเสียสละที่ไม่เข้าท่าของอมลรดา “แล้วนี่คุณวางแผนจะทำยังไงต่อไป”

               “ฉันจะรอพ่ออยู่ที่นี่เดือนนึง พอพ่อถูกปล่อยตัวออกมาตามที่คุณสุรับปากแล้วฉันจะพาพ่อย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด ไปอยู่ในที่ที่จะไม่ต้องเจอกับคุณอคิณอีก”

               “ถ้าอยากอยู่ให้ไกลจากเขาจริงก็มาอยู่กับผม”

               “ฉันไม่อยากรบกวนคุณ” หญิงสาวปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม “เอาเป็นว่าถ้าฉันดูแลตัวเองไม่ไหวจริงๆ ฉันจะไปขอความช่วยเหลือจากคุณ”

               “ผมจะยินดีมากถ้าคุณนึกถึงผมตอนที่คุณเดือดร้อน” โอลิเวอร์บอกด้วยความเต็มใจ และในขณะเดียวกันก็เหนื่อยใจกับความดื้อของอมลรดามาก เขารู้ดีว่าถ้าเธอตัดสินใจทำอะไรลงไปแล้ว ใครก็เปลี่ยนใจเธอไม่ได้