17.4 | คิดดีแล้วใช่มั้ย

               ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคาดไม่ถึง “อคิณรู้หรือยัง”

               “ให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด” หญิงสาวรีบบอก

               “ทำไม?”

               “เขากำลังจะ...แต่งงาน” คำสุดท้ายนั้นหลุดออกมาอย่างยากเย็น

               “ชิท!” โอลิเวอร์สบถอย่างโกรธจัด “ตั้งแต่เกิดเรื่อง เขาไม่เคยมาตามง้อคุณเลยใช่มั้ย”

               อมลรดาส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ “ให้เขาเกลียดฉันแบบนี้แหละดีแล้วโอลิเวอร์”

               “คุณต้องการให้มันจบแบบนี้แน่นะเอด้า” โอลิเวอร์ถามอย่างจริงจังกว่าทุกครั้ง

               “ใช่”

               “งั้นก็ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ แล้วไปอยู่ลอนดอนกับผม เดินทางพรุ่งนี้เลย”

               “ฉันไม่อยากไปเป็นภาระของคุณ” หญิงสาวปฏิเสธการช่วยเหลือจากเขาเหมือนทุกครั้ง ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ เธอก็ไม่อยากรบกวนใคร

               “ผมจะยอมปล่อยคุณไว้ที่นี่คุณเดียว ถ้าคุณไม่ได้ท้อง” โอลิเวอร์ย้ำประโยคสุดท้ายเสียงหนัก “พี่สาวคุณก็ไม่อยู่ พ่อคุณก็ติดคุก นับวันท้องคุณก็จะยิ่งโตขึ้นทุกวัน แล้วจะอยู่คนเดียวได้ยังไง”

               อมลรดาทำท่าเหมือนคิดถึง โอลิเวอร์จึงพูดต่อด้วยเหตุผลที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้

               “ถ้าคุณไม่คิดจะกลับไปหาอคิณก็ต้องพาตัวเองกับลูกไปอยู่ให้ไกลจากเขาให้มากที่สุด อีกอย่าง ผมกลัวว่าถ้าลูกคุณเป็นผู้ชาย เขาจะมาแย่งลูกคุณไป คุณบอกผมเองไม่ใช่เหรอว่าปู่เขาอยากได้ทายาทสืบสกุลมาก”

               “คุณปู่เขาเกลียดฉัน ท่านไม่มีทางอยากได้ลูกของฉันหรอก”

               “อย่าประมาทนะเอด้า มีเยอะแยะไปที่ไม่ยอมรับแม่ แต่ยอมรับในตัวเด็ก”

               อมลรดานิ่งคิดและเริ่มคล้อยตาม คนที่ ‘เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง’ ก็มีให้เห็นอยู่ไม่น้อย

               “ไปอยู่กับผมเถอะ ผมทิ้งคุณไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้จริงๆ”

               “ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปอยู่ลอนดอนกับคุณ” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มแสนเศร้า เธอไม่อยากเสี่ยงอยู่ที่นี่ให้ถูกพรากลูกออกจากอก เธอเสียสามีไปแล้ว เธอจะไม่ยอมเสียลูกซึ่งเปรียบเสมือนตัวแทนความรักระหว่างเธอกับอคิณไปเด็ดขาด

               สิบโมงเช้าวันต่อมา สมาชิกในครอบครัวนรเศรษฐ์ภักดีธาดาอันประกอบด้วย ดนัย สุมาลี แพรวาและอคิณ ส่วนวรรณนั้นรู้สึกผิดกับการกระทำของเจษฎามากจึงขอย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านเดิมของตัวเอง และไม่ขอเกี่ยวข้องกับงานในโรงแรมแกรนด์ธาดาอีก นอกจากนี้ผู้บริหารระดับสูงทุกคนต่างก็มาพร้อมกันที่ห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศในห้องประชุมค่อนข้างอึดอัด เพราะผู้เข้าร่วมประชุมแต่ละคนไม่มีใครรู้ว่า ‘ท่านประธาน’ เรียกประชุมวาระพิเศษเกี่ยวกับเรื่องอะไร

               “ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณทุกคนมากที่มากันโดยพร้อมเพรียงในวันนี้” อคิณเริ่มเปิดการประชุมและพูดเข้าประเด็นสำคัญทันที “อย่างที่ทุกคนทราบดีว่า ตอนนี้ปัญหาการทุจริตในโรงแรมของเราได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว สถานการณ์ของโรงแรมกลับสู่สภาวะปกติแล้ว ดังนั้นผมจะขอ ‘ลาออก’ จากตำแหน่งประธานกรรมการบริหารตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป”

               “แกพูดว่าไงนะอคิณ!” ดนัยตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธจัด           

               “ผมขอคืนตำแหน่ง ‘ประธาน’ โรงแรมให้คุณปู่ครับ” ชายหนุ่มบอกอย่างหนักแน่น

               “ทุกคนออกไปก่อน เรื่องนี้ฉันขอคุยกันภายในครอบครัวก่อน” ดนัยบอกกับผู้บริหารทุกคนด้วยน้ำเสียงกดต่ำทรงอำนาจ

               แพรวารีบลุกขึ้นเชิญผู้บริหารทุกท่านออกจากห้องประชุมพร้อมกล่าวขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วจึงปิดประตูแล้วรีบกลับมานั่งที่เดิมเพื่อควบคุมสถานการณ์อันตึงเครียด

               “แกหมายความว่ายังไงคิณ ที่บอกจะคืนตำแหน่งให้ปู่” ดนัยถามหลานชายผู้เป็นทายาทสืบสกุลเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ตอนนี้

               “คุณปู่บอกผมไว้ว่า ถ้าผมเลือกรดา คุณปู่จะยึดตำแหน่งประธานคืน และจะตัดผมออกจากกองมรดก วันนี้ผมก็เลยขอคืนทุกอย่างให้คุณปู่ และจะขอสละสิทธิ์จากกองมรดกด้วย”

               “แกเลือกที่จะทิ้งครอบครัวไปหาผู้หญิงคนนั้นเหรอคิณ!” ดนัยเค้นเสียงถามด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด

               “ผมไม่ได้คิดจะกลับไปหารดา ผมอยากปล่อยให้เธอไปมีความสุขกับคนที่เธอเลือก แต่ที่ผมขอลาออก เพราะผมทนอยู่กับ ‘ครอบครัว’ ที่ทำร้ายหัวใจกันเองไม่ได้ คุณปู่น่าจะรู้ดีที่สุดจากคดียักยอกทรัพย์และคดีลอบฆ่าผมถึงสองครั้งของอาเจษ ว่าไม่มีใครทำให้เราเจ็บได้มากเท่ากับคนในครอบครัวทำร้ายกันเอง”

               “ทำไมพูดแบบนั้นกับคุณปู่” สุมาลีปรามลูกชาย

               “ผมขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ ที่ผ่านมาผมอดทนทำงานที่โรงแรมเพื่อเคลียร์ปัญหาที่อาเจษก่อไว้ให้จนเรียบร้อยแล้ว นับจากวันนี้ ผมจะขอไปใช้ชีวิตในแบบที่ผมเลือกเองบ้าง”

               “แกไม่อยู่แล้วใครจะดูแลโรงแรม” ดนัยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อเห็นหลานชายเอาจริง

               “พี่แพรไงครับ ถ้าคุณปู่มองข้ามความเป็นผู้ชาย ผู้หญิง คุณปู่จะเห็นว่าพี่แพรมีความสามารถมากพอที่จะนั่งตำแหน่งประธานกรรมการบริหารโรงแรมได้ บางทีพี่แพรอาจจะทำได้ดีกว่าผมด้วยซ้ำ”

               “แกคิดดีแล้วใช่มั้ยที่จะทำแบบนี้”

               “ครับคุณปู่ ผมคิดดีแล้ว” อคิณตอบหนักแน่นแล้วลุกขึ้นเดินจากไปด้วยความเจ็บปวดใจ ที่ผ่านมาเขาทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว แต่สุดท้ายกลับเป็นคนในครอบครัวที่ทำร้ายเขาอย่างแสนสาหัส