เข้าสู่ระบบในขณะที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามที่มันควรจะเป็น ทางนอกบ้านกลับมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น คนบ้านเหยาที่ไม่ได้ถูกรับเชิญมาปรากฏตัวที่หน้ารั้วบ้านอันที่จริงพวกเขามาที่นี่ได้สักพักแล้ว แต่ยังไม่มีใครไปสนใจพวกเขา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็เลยต้องตะโกนเสียงดังเข้าไปในงาน โชคดีที่พิธีสำคัญจบ
ส่วนในตัวบ้านนั้นจะมีแค่คนที่สนิทจริง ๆ และคนที่ต้องเข้าไปทำพิธีให้เจ้าบ้าวเจ้าสาวเท่านั้นที่เข้าไปได้ ห้องโถงของบ้านถูกจัดเป็นสถานที่ทำพิธี แม้ว่าจะไม่ได้จัดงานยิ่งใหญ่อะไร แต่ก็อบอุ่นมาก ๆเซียนอวี่ยิ้มตั้งแต่ตื่น จนตอนนี้เธอยังไม่อาจหุบยิ้มได้ เธอรู้สึกว่าวันนี้คงจะเป็นวันที่เธอยิ้มมากที่สุดตั้งแ
หลังจากขอความช่วยเหลือจากเพื่อนเสร็จ หมิงหานก็รีบตรงกลับบ้านในทันที เหล่าป้า ๆ เองก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปทำหน้าที่ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ข้าวของที่ซื้อมาเต็มไม้เต็มมือเมื่อเช้าก็หายไปจากบ้านเป็นที่เรียบร้อยตกเย็นหลังกินข้าวก็ทางสะดวก การได้กลับมาอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ มันทำให้หัวใจของเขา
เซียนอวี่ก็รู้ดีว่าป้า ๆ ไม่กล้าเอาเด็กที่บ้านมารบกวน เธอยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน เอาไว้ก่อนกลับค่อยยัดของกินที่เตรียมเอาไว้ให้กลับไปฝากคนที่บ้านก็แล้วกันสำหรับเธอแล้ว เงินทองมีมากจนล้นมือ เธอไม่คิดจะตระหนี่กับป้า ๆ พวกนี้หรอก ตัวเธอที่ไม่มีญาติผู้ใหญ่คอยเป็นห่วง ก็ได้ป้า ๆ พวกนี้นี่แหละที่คอยตักเตือนแ
หลังจากที่ได้คุยกันอย่างจริงจัง เขาก็กลับมาคิดถึงเรื่องการแต่งงาน เขาเป็นผู้ชาย ควรจะทำอะไรให้มันถูกต้อง ไม่ให้ภรรยาของตัวเองต้องเสียหน้าคนอื่นเงินทองมีมากมายจนไม่ต้องทำงานก็อยู่ไปได้ทั้งชีวิต แต่กลับไม่สามารถขอภรรยาแต่งงานได้ แบบนี้ใครรู้ก็คงจะหัวเราะเขาจนท้องแตกตายเป็นแน่ เรื่องสินสอดทองหมั้นอะไร
เขาทำลงไปก็เพื่อเราสองคน เขาไม่อยากแต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกไว้ให้ เขาอยากจะอยู่กับคนที่เขารักเขาชอบ ไม่ใช่ว่าเขาไม่แต่งงานกับคนที่พ่อแม่เลือกให้แล้วที่บ้านจะไม่มีใครสืบทอดตำแหน่งต่อ เขายังมีพี่น้องอีกหลายคน แต่หนิงหนิงมีเขาคนเดียว เขาทิ้งเธอไม่ได้ซ่งหนิงหนิงเงียบไป เธอรู้สถานการณ์ของตัวเองและคนรั
เซียนอวี่พาหมิงหานนั่งซ้อนจักรยานที่ตัวเองปั่นกลับบ้าน ตลอดทั้งเส้นทางหมิงหานนั่งตัวเกร็งจนแทบจะเป็นตะคริว เขาก็ไม่ใช่ตัวเล็ก ๆ เซียนอวี่ก็ไม่ใช่คนตัวใหญ่อะไร น่ากลัวว่าเราสองคนจะเกิดอุบัติเหตุก่อนกลับถึงบ้านเสียจริงแต่เซียนอวี่ก็สามารถพาเอาสามีตัวใหญ่กลับมาถึงบ้านได้ในที่สุด เธอปั่นจักรยานจนเหนื่อ
ปัง“ถ้าเธอเรียกภรรยาของฉันแบบนั้นอีก ฉันจะเอาไม้เท้านี่ทุบหัวเธอซะ ครั้งหน้าถ้าฉันได้ยินว่าเธอเรียกเซียนอวี่แบบนั้นอีก ไม้นี่จะไม่ถูกตีที่รั้วบ้านแบบรอบนี้แน่ แต่มันจะเป็นหัวเธอ ฉันจะทุบหัวเธอให้เหมือนตอนทุบหัวหมูเลย กลับบ้านของเธอไปได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องทำอย่างที่ปากพูดนะ”อย่างไรหมิงหานก็เป็นพราน
เช้าวันต่อมาหมอเข้ามาดูอาการของหมิงหาน แผลที่ขาค่อนข้างใหญ่ แต่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แถมยังใช้เวลานาน กว่าเนื้อจะฟื้นตัวกลับมาเต็มเหมือนเดิมหมิงหานได้รู้เรื่องที่เซียนอวี่สร้างบ้านก็ยิ่งเกรงใจ เขาไม่มีอะไรให้เธอเลยสักอย่าง แม้กระทั่งสินสอดที่ควรจะมอบให้เธอในวันแต่งงาน แต่ลำพังแค่จะเดินในตอนนี้ยัง
“เซียนอวี่ นั่นรถมาส่งอะไรหรือ” หญิงวัยกลางคนที่มักจะได้ของประจบเอาใจจากเซียนอวี่เดินแทรกคนมากมายที่มุงอยู่ออกมา ก่อนจะถามในสิ่งที่ทุกคนน่าจะอยากรู้“สวัสดีค่ะ ทุกคนมากันเยอะเลย พอดีหนูทำบ้านใหม่ ก็เลยต้องซื้อพวกตู้เสื้อผ้าแล้วก็เตียงเข้าบ้านน่ะค่ะ พอสั่งหลายอย่าง ร้านเขาก็เลยเอารถมาส่ง เดี๋ยวถ้าหนู







