แชร์

ตอนที่ 8 เสียงสวรรค์

ผู้เขียน: ยอดกวีสี่ฤดู
last update วันที่เผยแพร่: 2026-03-25 00:53:18

ไป๋ลี่ถิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว สองมือของนางกุมขมับแน่น ดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์เมื่อวานนี้ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำจากการอดนอนตลอดทั้งคืน สมองอันปราดเปรื่องของยอดนักขายมือทองระดับพระกาฬกำลังทำงานอย่างหนักหน่วงประดุจกงล้อวิดน้ำที่หมุนวนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

การตอกหน้าบิดาผู้ขี้ขลาดและการรีดไถเงินเบี้ยหวัดย้อนหลังสามสิบตำลึงเงินจากพ่อบ้านหวังหน้าเลือดเมื่อวานนี้ ถือเป็นชัยชนะที่หอมหวานและสะใจอย่างที่สุด มันเหมือนกับการปิดการขายลูกค้ารายใหญ่ที่เคี้ยวยากได้สำเร็จ ทว่าเมื่ออารมณ์แห่งความฮึกเหิมจางหายไป ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็กลับมาพาดผ่านใบหน้างดงามของนางอีกครั้ง ไป๋ลี่ถิงตระหนักได้ว่า การต้องมานั่งสู้รบตบมือกับบรรดาอนุภรรยาจอมมารยาและบิดาที่ไร้น้ำยาในจวนแห่งนี้ทุกวี่ทุกวัน มันช่างเป็นการลงทุนที่สูญเปล่าและไร้สาระสิ้นดี

สำหรับยอดเซลส์อย่างนาง เวลาทุกวินาทีมีค่าเป็นเงินเป็นทอง การต้องมานั่งเถียงกับคนพวกนี้เพื่อแย่งชิงเศษเงินเบี้ยหวัดรายเดือน หรือเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้ มันไม่สามารถสร้างความมั่งคั่งระดับมหาเศรษฐีให้นางได้เลยแม้แต่น้อย ต่อให้นางจะสามารถด่าทออนุหมินจนกระอักเลือดตายไปต่อหน้าต่อตา มันก็ไม่ได้ทำให้นางมีเงินไปซื้อคฤหาสน์หลังใหม่ หรือมีทองคำมากองเท่าภูเขาได้ นางต้องการเงินตราจำนวนมหาศาลเพื่อพลิกฟื้นฐานะของมารดาและตนเองให้กลับมายิ่งใหญ่จนผู้คนต้องแหงนหน้ามอง ไม่ใช่มาจมปลักเป็นนางเอกละครหลังข่าวที่เอาแต่ตบตีแย่งชิงอำนาจในเรือนหลังแคบๆ แห่งนี้

"คุณหนูสาม ท่านเป็นอันใดไปเจ้าคะ ปวดหัวหรือเจ้าคะ หรือว่าแผลที่คออักเสบขึ้นมาอีก"

เสียงเล็กๆ ของอาชิง สาวใช้ตัวน้อยที่กำลังยกอ่างทองเหลืองใส่น้ำสะอาดเข้ามาในห้องดังขึ้นทำลายความเงียบ อาชิงวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาดูอาการผู้เป็นนายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แววตาของสาวใช้เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง

ไป๋ลี่ถิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ลากยาวจนสุดปอด นางปล่อยมือจากขมับแล้วเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตใจ

"ข้าไม่ได้ปวดหัว ข้าไม่ได้เจ็บแผล แต่ข้ากำลังเจ็บปวดกับความยากจนต่างหากล่ะอาชิง เจ้าลองคิดดูสิ เงินสามสิบตำลึงที่เราได้มาเมื่อวาน หากใช้จ่ายอย่างประหยัดที่สุด ซื้อแต่ข้าวสารกับผักกาดดอง มันก็คงต่อชีวิตพวกเราไปได้อีกแค่ไม่กี่เดือน แล้วหลังจากนั้นเล่า เราจะทำอย่างไร จะให้ข้าเดินไปด่าพ่อบ้านหวังทุกเดือนเพื่อรีดไถเงินเบี้ยหวัดอันน้อยนิดแค่นั้นน่ะหรือ ข้าคือสุดยอดนักขายนะ ไม่ใช่นักเลงทวงหนี้นอกระบบ การทำเช่นนั้นมันไร้ซึ่งวิสัยทัศน์ทางธุรกิจอย่างสิ้นเชิง"

อาชิงกระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง นางพยายามทำความเข้าใจกับคำศัพท์แปลกประหลาดที่หลุดออกมาจากปากของคุณหนูสาม แต่ก็มืดแปดด้าน นางรู้เพียงแค่ว่าคุณหนูสามกำลังกังวลเรื่องเงินทองสำหรับอนาคต ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสภาวะของเรือนหลักในตอนนี้

"โธ่ คุณหนูสาม ท่านอย่าเพิ่งกังวลไปเลยเจ้าค่ะ เงินสามสิบตำลึงก็ถือว่ามากโขอยู่ ฮูหยินใหญ่ก็เพิ่งจะได้ทานอาหารดีๆ ไปเมื่อวาน พวกเราประหยัดกันหน่อยก็คงอยู่ได้อีกนานนะเจ้าคะ"

ไป๋ลี่ถิงส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว นางผุดลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานเก่า ทอดสายตามองออกไปเบื้องนอก สระบัวเน่าเหม็นเขียวและวัชพืชที่ขึ้นรกชัฏคือภาพสะท้อนความล้มเหลวของการบริหารจัดการจวนแห่งนี้ นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

"ไม่ได้ ข้าจะยอมมีชีวิตอยู่แบบประทังความอดอยากไปวันๆ ไม่ได้เด็ดขาด ข้าต้องหาทางทำธุรกิจ ข้าต้องหาสินค้าสักอย่างไปเร่ขายในตลาดเมืองหลวง แต่ปัญหาคือ ข้าจะขายอะไรดีล่ะอาชิง ข้าพยายามคิดจนสมองแทบจะระเบิดเป็นจุลอยู่แล้วก็ยังคิดไม่ออก"

ไป๋ลี่ถิงเริ่มเดินวนไปวนมากลางห้องราวกับหนูติดจั่น ท่าทางของนางเต็มไปด้วยความงุ่นง่านขัดใจ นางยกมือขึ้นนับนิ้วพร้อมกับวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของธุรกิจแต่ละประเภทด้วยหลักการและเหตุผลที่เฉียบขาด

"หากข้าจะทำอาหารไปขาย ฝีมือการทำอาหารของข้าก็ห่วยแตกสิ้นดี ตอนอยู่ยุค... เอ่อ ตอนที่ข้ายังเป็นข้าคนเดิม ข้าทำเป็นแค่ต้มบะหมี่สำเร็จรูปกับทอดไข่เจียวที่ไหม้เกรียม ขืนทำอาหารไปขาย มีหวังชาวบ้านเมืองหลวงได้ท้องร่วงตายกันทั้งเมืองแน่ๆ แล้วหากข้าจะเย็บปักถักร้อยทำผ้าเช็ดหน้าไปเร่ขาย เจ้าก็ดูรอยปะชุนบนเสื้อของข้าสิ มันยึกยือราวกับไส้เดือนคลานหนีน้ำท่วม ใครมันจะยอมควักเงินซื้อของอัปลักษณ์เช่นนั้น"

อาชิงพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยกับคำวิจารณ์ตัวเองของคุณหนูสาม เพราะฝีมือเย็บปักถักร้อยของคุณหนูสามนั้นถือว่าย่ำแย่ที่สุดในบรรดาคุณหนูจวนโหวทั้งหมดจริงๆ

"ถ้างั้นเราไปรับจ้างซักผ้าหรือทำความสะอาดดีหรือไม่เจ้าคะ" อาชิงเสนอความคิดเห็นด้วยความซื่อสัตย์

ไป๋ลี่ถิงตวัดสายตาขวับมามองอาชิงประดุจใบมีดโกน ทำเอาสาวใช้ตัวน้อยถึงกับสะดุ้งเฮือกและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ

"อาชิง เจ้าใช้สมองส่วนไหนคิด ข้าคือไป๋ลี่ถิง คุณหนูสามแห่งจวนเผิงกวงโหว ข้าคืออดีตเซลส์มือทองระดับจักรวาล จะให้ข้าไปนั่งหลังขดหลังแข็งซักผ้าให้คนอื่นเพื่อแลกกับเศษเงินไม่กี่อีแปะงั้นหรือ ข้าต้องการทำธุรกิจที่สร้างกำไรมหาศาล ธุรกิจที่ใช้สมองมากกว่ากำลังกาย ธุรกิจที่สามารถผูกขาดตลาดและทำให้ข้ารวยล้นฟ้าได้ภายในพริบตาต่างหากล่ะ"

พูดจบนางก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ดังตุบ สองมือเท้าคางด้วยท่าทางสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวไปด้วยความหงุดหงิดที่หาทางออกไม่เจอ

"แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของข้าในตอนนี้คือ ต้นทุน ข้าไม่มีเงินทุนมากพอที่จะไปซื้อวัตถุดิบชั้นเลิศมาผลิตสินค้า ข้าไม่มีเส้นสาย ไม่มีคนงาน ไม่มีร้านค้า ไม่มีอะไรเลยนอกจากความรู้ด้านการขายที่อัดแน่นอยู่ในสมอง แต่ความรู้พวกนั้นมันจะงอกเงยเป็นเงินตราได้อย่างไรหากไม่มีสินค้าในมือ ข้ามืดแปดด้านไปหมดแล้วจริงๆ"

บรรยากาศภายในห้องนอนอันซอมซ่อตกอยู่ในความเงียบงันอย่างน่าอึดอัด อาชิงได้แต่นั่งคุกเข่าอยู่เงียบๆ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดสิ่งใดออกมาอีก นางรู้ดีว่าในยามที่คุณหนูสามกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง การพูดแทรกขึ้นมาอาจนำพาความซวยมาสู่ตนเองได้

ไป๋ลี่ถิงนั่งเหม่อมองอากาศธาตุเบื้องหน้า ภาพความทรงจำในอดีตชาติของนางหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำป่า นางนึกถึงชีวิตอันแสนจะหรูหราและสะดวกสบายในยุคสมัยที่ตนจากมา ชีวิตของการเป็นเซลส์ระดับท็อปที่ไม่เคยต้องมานั่งปวดหัวเรื่องการหาสินค้ามาขาย เพราะบริษัทมีทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้ให้หมดแล้ว

"สวรรค์ ทำไมท่านถึงได้โหดร้ายกับข้านัก"

ไป๋ลี่ถิงบ่นรำพึงรำพันออกมาเสียงดังพลางแหงนหน้ามองเพดานไม้ที่เต็มไปด้วยหยากไย่

"ตอนที่ข้ายังเป็นยอดนักขาย ข้ามีเครื่องมืออำนวยความสะดวกครบครัน ข้ามีกระดานแบนๆ ที่เพียงแค่ใช้นิ้วแตะก็มีข้อมูลลูกค้าและรูปภาพสินค้าเด้งขึ้นมาให้ดูเป็นร้อยเป็นพัน ข้ามีกระดาษสีสันสวยงามที่พิมพ์รายละเอียดสินค้าอย่างชัดเจนจนลูกค้าอ่านแล้วต้องเคลิบเคลิ้ม ข้ามีทีมงานคอยวิเคราะห์ตลาด ข้ามีสินค้าพรีเมียมที่ใครๆ ก็แย่งกันซื้อ สิ่งเดียวที่ข้าต้องทำคือใช้ปากและสมองอันชาญฉลาดของข้าเจรจาหว่านล้อมให้ลูกค้าเซ็นชื่อและโอนเงินเข้าบัญชีเท่านั้น แต่ดูตอนนี้สิ ข้าทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูตกอับในยุคโบราณที่ไม่มีแม้แต่กระดาษดีๆ สักแผ่นให้เขียนแผนธุรกิจ ข้าต้องมาเริ่มต้นนับจากศูนย์ ไม่สิ นับจากติดลบเลยต่างหาก ต้นทุนก็ไม่มี สินค้าก็ไม่มี แล้วข้าจะเอาอะไรไปขายให้พวกเศรษฐีหน้าโง่ในเมืองหลวงกันเล่า ข้าอยากจะบ้าตาย"

นางยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องไม่เหลือเค้าโครงของกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ ความรู้สึกคับแค้นใจและท้อแท้ประดังประเดเข้ามาจนนางแทบจะอยากเอาหัวโขกเสาเรือนให้รู้แล้วรู้รอด นางคือยอดนักขายที่ขายได้ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความขัดสนและข้อจำกัดของยุคสมัยเช่นนี้หรือ มันช่างเป็นเรื่องตลกร้ายที่ขำไม่ออกเลยจริงๆ

อาชิงมองดูอาการคุ้มคลั่งของคุณหนูสามด้วยความหวาดผวา สาวใช้ตัวน้อยรีบขยับเข้าไปใกล้พลางเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของคุณหนูเบาๆ

"คุณหนูสาม ท่านใจเย็นๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากท่านคิดไม่ออกจริงๆ วันนี้เราก็พักผ่อนกันก่อนเถิดนะเจ้าคะ อย่าเพิ่งกดดันตัวเองเลย ประเดี๋ยวจะล้มป่วยไปเสียก่อน ฮูหยินใหญ่จะต้องเป็นห่วงท่านมากแน่ๆ เจ้าค่ะ"

คำพูดซื่อๆ ของอาชิงไม่ได้ช่วยให้พายุในใจของไป๋ลี่ถิงสงบลงได้เลย นางสะบัดแขนเสื้อออกเบาๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากความหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่ในอก นางหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา นางคือจูน ยอดเซลส์ที่ไม่เคยรู้จักคำว่ายอมแพ้ หากไม่มีสินค้า นางก็จะสร้างมันขึ้นมาจากอากาศ หากไม่มีเงินทุน นางก็จะใช้คำพูดหลอกล่อเอาเงินจากกระเป๋าคนอื่นมาเป็นทุน นางต้องทำได้สิ นางต้องหาช่องโหว่ของตลาดในยุคโบราณนี้ให้เจอให้จงได้

ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงมาปกคลุมห้องนอนอันคับแคบ ท่ามกลางความสิ้นหวังและความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงในสมองของไป๋ลี่ถิง จู่ๆ เหตุการณ์อันแสนประหลาดและน่าเหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้น

เสียงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างหยุดชะงักลงกะทันหัน เสียงนกร้องที่เคยดังแว่วมาจากสวนก็เงียบหายไปราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดเวลาเอาไว้ บรรยากาศรอบด้านเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างฉับพลันจนอาชิงต้องยกมือขึ้นลูบแขนตัวเองด้วยความหนาวสั่น

ไป๋ลี่ถิงที่ฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรอบห้องด้วยแววตาระแวดระวัง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนางร้องเตือนว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น

และในวินาทีนั้นเอง เสียงประหลาดที่ดังก้องและชัดเจนราวกับมีใครมาตะโกนอยู่ข้างหูก็ดังขึ้น เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ไม่ใช่เสียงของสัตว์ และไม่ใช่เสียงของธรรมชาติ แต่มันคือเสียงก้องกังวานที่แฝงไปด้วยความรู้สึกเย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวา เสียงที่เหมือนกับกลไกหรือเครื่องจักรบางอย่างที่กำลังเริ่มต้นทำงาน

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงสัญญาณดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสามครั้งซ้อน ทำเอาไป๋ลี่ถิงถึงกับสะดุ้งสุดตัว นางเบิกตากว้าง หันซ้ายหันขวามองหาต้นตอของเสียงประหลาดนั้นอย่างลุกลี้ลุกลน

"อาชิง เจ้าได้ยินเสียงอะไรหรือไม่ เสียงเหมือนมีใครมากดกระดิ่งอยู่ใกล้ๆ นี่เอง"

นางกระซิบถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก มือขวาคว้าถ้วยชาเคลือบดินเผาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะใช้เป็นอาวุธหากมีผู้บุกรุก

อาชิงส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของสาวใช้ซีดเผือดลงยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

"บะ... บ่าวไม่ได้ยินเสียงอันใดเลยเจ้าค่ะคุณหนูสาม นอกเหนือจากเสียงลมหายใจของท่านกับบ่าวแล้ว ห้องนี้ก็เงียบกริบราวกับป่าช้าเลยนะเจ้าคะ คุณหนู... ท่านอย่าหลอกบ่าวให้กลัวสิเจ้าคะ"

คำตอบของอาชิงทำเอาเส้นขนอ่อนบนคอของไป๋ลี่ถิงลุกซู่ นางกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ หากอาชิงไม่ได้ยิน ถ้างั้นเสียงประหลาดนั่นก็ต้องดังมาจาก... ภายในหัวของนางเองอย่างนั้นหรือ นี่มันเรื่องบ้าบออันใดกัน นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างคุณหนูตกอับก็ว่าเหลือเชื่อพอแล้ว นี่ยังจะประสาทหลอนหูแว่วได้ยินเสียงเครื่องจักรในหัวอีกหรือ สวรรค์ช่างสรรหาบททดสอบมาทรมานนางได้ไม่หยุดหย่อนจริงๆ

ยังไม่ทันที่นางจะคิดหาคำอธิบายให้กับความผิดปกติที่เกิดขึ้น เสียงก้องกังวานประดุจเครื่องจักรนั้นก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของนางอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่เสียงสัญญาณเตือน แต่มันเป็นประโยคคำพูดที่ชัดเจนและเป็นระบบระเบียบราวกับถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้ล่วงหน้า

“เริ่มต้นการติดตั้งระบบเซลส์มือทองระดับจักรวาล กำลังสแกนความทรงจำและทักษะของโฮสต์... ยืนยันตัวตน โฮสต์ ไป๋ลี่ถิง อดีตพนักงานขายดีเด่น ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่ ระบบพร้อมสำหรับการใช้งานและมอบหมายภารกิจแล้ว”

เสียงประกาศที่ดังก้องอยู่ในหัวทำเอาไป๋ลี่ถิงถึงกับช็อกค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ถ้วยชาในมือร่วงหล่นลงมากระทบโต๊ะไม้เสียงดังแต๊ง แต่นางกลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า ปากอ้าค้างจนกรามแทบหลุด สมองของนางพยายามประมวลผลข้อความที่เพิ่งได้รับอย่างเอาเป็นเอาตาย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 480 ปิดระบบสวรรค์

    รัตติกาลอันแสนจะเงียบสงบและร่มเย็นแผ่คลุมไปทั่วอาณาบริเวณของพระราชวังหลวงแห่งแคว้นต้าจง ท้องฟ้าในยามค่ำคืนนี้ปราศจากเมฆหมอกมาบดบัง เปิดทางให้แสงจันทร์สีเงินยวงและดวงดารานับล้านดวงสาดส่องประกายระยิบระยับลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีมุก ทว่าความสว่างไสวของฟากฟ้าเบื้องบนนั้น ยังมิอาจเทียบเคียงได้กับความมั่งคั่งที่เปล่งประกายออกมาจากทุกซอกทุกมุมของเขตพระราชฐาน ภายในห้องบรรทมอันโอ่อ่ากว้างขวางของฮองเฮาไป๋ลี่ถิง สตรีผู้กุมชะตาเศรษฐกิจและประธานบอร์ดผู้ถือหุ้นใหญ่แห่งกิจการบุปผาสวรรค์โอสถ ทุกตารางนิ้วถูกประดับประดาไปด้วยสิ่งของล้ำค่าที่สามารถทำให้ขอทานกลายเป็นเศรษฐีได้ในพริบตา เตียงไม้หอมสลักลวดลายหงส์สยายปีกถูกปูทับด้วยฟูกขนห่านที่หนานุ่มประดุจปุยเมฆ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาชั้นเลิศลอยอวลให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างถึงที่สุดไป๋ลี่ถิงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอันแสนจะหรูหรานั้น ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะ บ่งบอกถึงการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มหลังจากที่นางได้สละเก้าอี้ผู้บริหารลงมานั่งกินนอนกินรอรับเงินปันผลอย่างแท้จริง ทว่าในขณะที่ดวงจิตของนางกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งความฝันอันแสนหวานเกี

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 479 สละเก้าอี้ซีอีโอ

    ภายในห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์ที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งประดุจคลังสมบัติของเทพเจ้า ฮองเฮาไป๋ลี่ถิง สตรีผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายเหนือระบบเศรษฐกิจของแผ่นดินต้าจงและแว่นแคว้นพันธมิตร กำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์หอมตัวกว้างใหญ่ บนโต๊ะตัวนั้นมีแผนที่ทวีปขนาดมหึมาที่ทำจากหนังสัตว์ชั้นเยี่ยมกางแผ่หลาอยู่ แผนที่ฉบับนี้มิใช่แผนที่แสดงภูมิประเทศทางการทหารธรรมดาสามัญ ทว่ามันคือแผนที่ขุมทรัพย์ที่เต็มไปด้วยรอยหมึกสีแดงและสีทองขีดเขียนโยงใยไปมาประดุจใยแมงมุมที่กำลังดักจับเหยื่ออันโอชะหมุดทองคำฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ถูกปักเอาไว้ตามหัวเมืองและเมืองหน้าด่านทั่วทุกสารทิศ ทุกหมุดล้วนเป็นสัญลักษณ์แทนตำแหน่งที่ตั้งของธุรกิจในเครือข่ายของพระนาง ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจเครื่องประทินโฉมหลานฮวาที่กำลังผูกขาดใบหน้าของสตรีตั้งแต่ระดับฮูหยินชั้นสูงไปจนถึงหญิงชาวบ้าน หรือโรงงานทอผ้าหลานฮวาที่เดินเครื่องจักรทอผ้าไหมและผ้าฝ้ายผลิตสินค้าส่งออกตลอดวันตลอดคืนจนแทบไม่ได้พักผ่อน ไป๋ลี่ถิงทอดสายตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสีทองคำมองดูอาณาจักรการค้าข้ามแคว้นอันยิ่งใหญ่ไพศาล

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 478 ทายาทมังกรวัยสามหนาว

    กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปประดุจสายน้ำที่ไหลเชี่ยวและไม่อาจหวนกลับ กงล้อแห่งฤดูกาลผลัดเปลี่ยนจากเหมันต์อันหนาวเหน็บก้าวเข้าสู่วสันตฤดูที่ดอกท้อเบ่งบานสะพรั่งมาแล้วถึงสามครา ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองขั้นสูงสุดของแคว้นต้าจงที่ไร้ซึ่งศึกสงครามหรือภัยพิบัติใดๆ มากล้ำกราย ยุคทองแห่งลัทธิทุนนิยมภายใต้การควบคุมงบประมาณอันแสนจะหน้าเลือดของฮองเฮาไป๋ลี่ถิง และการบริหารราชการแผ่นดินอย่างแข็งขันของฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน ได้ผลิดอกออกผลอย่างงดงามจนท้องพระคลังหลวงต้องขยายพื้นที่ก่อสร้างห้องนิรภัยเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบอาคาร ทว่าความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจเหล่านั้น กลับดูจืดชืดและไร้สีสันไปในพริบตา เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อสร้างความปั่นป่วนและเขย่าขวัญผู้คนทั้งพระราชวังองค์รัชทายาทฉินซางเหยียน โอรสมังกรผู้เปรียบดั่งแก้วตาดวงใจของฮ่องเต้และฮองเฮา บัดนี้ได้เจริญพระชันษาล่วงเข้าสู่วัยสามหนาว รูปร่างหน้าตาของเด็กชายนั้นช่างจิ้มลิ้มพริ้มเพราและหล่อเหลาหมดจดตั้งแต่ยังไม่หย่านมดี ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียดประดุจหยกเนื้อดีที่สุดในแผ่นดิน พวงแก้มทั้งสองข้างยุ้

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 477 สัญญารักฉบับฮ่องเต้คลั่งรัก

    บรรยากาศภายในห้องบรรทมของฮองเฮาที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์แห่งความเป็นความตายมาหมาดๆ บัดนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรบำรุงกำลังชั้นเลิศ ผสมผสานกับกลิ่นอายของความปีติยินดีที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของอากาศ เหล่านางกำนัลและหมอตำแยต่างพากันถอยร่นออกไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ตามมุมห้องอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้พื้นที่ตรงกลางบริเวณหน้าเตียงไม้หอมสลักลวดลายหงส์มังกร กลายเป็นเวทีเฉพาะกิจสำหรับครอบครัวที่ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินต้าจงบานประตูไม้ที่เคยปิดสนิทถูกเปิดแง้มออกเล็กน้อยเพื่อให้สายลมเย็นสบายพัดผ่านเข้ามา ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน โอรสสวรรค์ผู้เคยนำทัพเหยียบย่ำแว่นแคว้นศัตรูมานับไม่ถ้วน บุรุษผู้มีร่างกายสูงใหญ่กำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เกิดจากการกรำศึก บัดนี้กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าประดุจพญาเต่าล้านปีที่กำลังเป็นตะคริว พระองค์ยกพระบาทขึ้นและวางลงบนพื้นพรมขนสัตว์ด้วยความระมัดระวังขั้นสูงสุด ราวกับเกรงกลัวว่าแรงสั่นสะเทือนเพียงน้อยนิดจากการก้าวเดินของพระองค์ จะทำให้กระเบื้องปูพื้นร้าวและส่งผลกระทบกระเทือนไปถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในอ้อมพระกรในอ้อมแขนที่แสนจะแข็งแกร่งประดุจกำแพง

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 476 กำเนิดรัชทายาทป้ายแดง

    กาลเวลาในยามค่ำคืนอันแสนยาวนานและตึงเครียดที่สุดในประวัติศาสตร์ของราชสำนักแคว้นต้าจง ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างเชื่องช้าประดุจการคืบคลานของหอยทากที่กำลังแบกหีบสมบัติข้ามภูเขา ท่ามกลางความเงียบสงัดที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วเขตพระราชฐานชั้นใน มีเพียงแสงคบเพลิงและตะเกียงน้ำมันหอมที่ถูกจุดสว่างไสวตลอดทางเดิน เพื่อส่องนำทางให้แก่เหล่าข้ารับใช้ที่ยังคงวิ่งวุ่นเข้าออกสลับสับเปลี่ยนเวรยามกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หน้าบานประตูไม้สลักลวดลายมังกรคู่ของห้องบรรทมฮองเฮา ร่างสูงใหญ่กำยำของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในใต้หล้ายังคงรักษาตำแหน่งเดิมเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ฮ่องเต้ฉินจื่อเสวียน โอรสสวรรค์ผู้เคยนำทัพจับศึกและบั่นคอศัตรูมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ ท่วงท่าของพระองค์ช่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวและดูเป็นเด็กดีเสียจนเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนเฝ้ายามอยู่รอบนอกต้องแอบเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะพระพักตร์หล่อเหลาที่เคยประดับด้วยความดุดันและน่าเกรงขาม บัดนี้ซีดเผือดและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความกังวล ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังบานประตูไม้ที่ปิดสนิทประดุจกำลังจ

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 475 การสติแตกของฮ่องเต้คลั่งรัก

    สายลมยามบ่ายแห่งคิมหันตฤดูพัดโชยมาเอื่อยๆ หอบเอาความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งอยู่ในอุทยานหลวงเข้ามาปะทะใบหน้า ทว่าความงดงามของธรรมชาติเหล่านั้นหาได้ทำให้สตรีผู้กุมชะตาเศรษฐกิจของแผ่นดินรู้สึกสุนทรีย์ขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย ฮองเฮาไป๋ลี่ถิงในชุดคลุมตัวกว้างทำจากผ้าไหมทอทองคำเนื้อนุ่มที่สุดในปฐพี กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าประดุจพญาเต่าล้านปีอยู่บนทางเดินหินอ่อนที่ถูกปูลาดด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มตลอดสาย เพื่อป้องกันมิให้ฝ่าเท้าอันล้ำค่าของพระนางต้องสัมผัสกับความแข็งกระด้างของพื้นหินหน้าท้องของพระนางในยามนี้ขยายใหญ่โตนูนเด่นประดุจภูเขาทองคำขนาดย่อมที่บรรจุสมบัติล้ำค่าที่สุดของแคว้นเอาไว้ มันหนักอึ้งเสียจนพระนางต้องใช้มือข้างหนึ่งคอยพยุงหลังบั้นเอวเอาไว้ตลอดเวลา ในขณะที่มืออีกข้างก็ถือพัดจีบเล่มงามโบกพัดไล่ความร้อนและความหงุดหงิดงุ่นง่านที่สะสมมาตลอดหลายเดือนของการถูกบังคับให้ลาคลอด พระนางพ่นลมหายใจออกมายาวพรืด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตาสีทองคำทอดมองไปยังสระบัวกว้างใหญ่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งตัวเลขผลกำไรให้ชื่นชม"การเดินเล่นชมสวนบ้าบอ

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 7 มหกรรมบีบน้ำตา

    สายลมยามบ่ายพัดโชยเอื่อยๆ หอบเอากลิ่นหอมฉุนจัดของดอกมู่ตันที่ปลูกเรียงรายอยู่หน้าเรือนฝั่งตะวันออกเข้ามาภายในห้องโถงอันโอ่อ่า บรรยากาศภายในเรือนของอนุหมินนั้นช่างแตกต่างจากเรือนหลักของฮูหยินเอกราวกับสรวงสวรรค์กับขุมนรกชั้นล่างสุด ผนังห้องตกแต่งด้วยภาพวาดวิจิตรบรรจง พื้นปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มสีแดงส

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 6 ทวงหนี้พ่อบ้านหน้าเลือด

    แสงแดดอุ่นยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวมรกตของเรือนฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นที่พำนักของบรรดาอนุภรรยาคนโปรดแห่งจวนเผิงกวงโหว บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะต่อกระซิกราวกับกำลังมีงานเฉลิมฉลอง ไป๋ลี่ถิงในชุดกระโปรงสีเทาซีดเซียวที่ดูคล้ายกับผ้าขี้ริ้วมากกว่าอาภรณ์ของสตรีชั

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 5 รื้อค้นสมบัติเรือนหลัก

    แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านช่องโหว่บนหลังคากระเบื้องที่แตกร้าว ทอดตัวเป็นลำแสงสีทองอาบไล้ฝุ่นละอองที่ล่องลอยคว้างอยู่กลางอากาศภายในห้องนอนของฮูหยินเอกแห่งจวนเผิงกวงโหว ไป๋ลี่ถิงยืนท้าวสะเอวอยู่กลางห้องด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมงผิดวิสัยสตรีในห้องหอ นางเพิ่งจะส่งมารดาเข้านอนพักผ่อนหลังจากเหตุการณ์ปะ

  • คุณหนูสามจวนโหว ขายอะไรก็ SOLD OUT!!   ตอนที่ 4 บิดาผู้รักสงบจนขี้ขลาด

    ฝุ่นควันจากการวิ่งหนีหางจุกตูดของบรรดาอนุภรรยายังไม่ทันจะจางหายไปจากลานหน้าเรือนหลัก บรรยากาศที่เพิ่งจะกลับมาเงียบสงบได้เพียงแค่ชั่วอึดใจก็มีอันต้องถูกทำลายลงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ทว่าลากยาวอย่างเกียจคร้านดังสะท้อนมาตามระเบียงทางเดินไม้ที่ผุพัง ไป๋ลี่ถิงซึ่งกำลังยืนกอดประคองร่างอันสั่นเทาของมาร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status