บทที่ 4

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม เหอซินเริ่มรู้สึกปวดหลัง ฝ่ามือทั้งสองข้างแดงจากการแช่น้ำนาน เธอหยุดพักแล้วมองกองเสื้อผ้าที่ยังเหลืออยู่

“นี่มันใช้งานคนหรือใช้งานวัวกันแน่” เธอบ่นพึมพำ หากเป็นในบริษัทของเธอ การให้พนักงานทำงานหนักโดยไม่มีเวลาพักเช่นนี้คงถูกฝ่ายบุคคลร้องเรียนไปแล้วแต่ดูเหมือนในสถานที่แห่งนี้จะไม่มีใครสนใจเรื่องสิทธิแรงงาน

ขณะกำลังคิดว่าจะหาน้ำดื่มจากที่ใด เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณหนูเจ้าคะ”

เหอซินหันไปมอง เด็กสาวอายุราวสิบหกปีในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าหม่นยืนอยู่ใกล้กำแพง ใบหน้าของนางเล็กเรียว ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล ในมือถือตะกร้าใบเล็กที่มีผ้าคลุมอยู่ เหอซินมองซ้ายมองขวา ไม่มีใครอยู่ใกล้

“เรียกข้าหรือ”

“คุณหนู…” เด็กสาวชะงัก นางรีบเดินเข้ามาใกล้ ก่อนลดเสียงลง “คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”

เหอซินพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ “ข้าปวดศีรษะนิดหน่อย”

เด็กสาวรีบวางตะกร้าลงแล้วเข้ามาจับแขนเธอ “ยังปวดอยู่อีกหรือเจ้าคะ เมื่อคืนคุณหนูถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืนทั้งคืน ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี”

เหอซินนิ่งไป ถูกขังไว้ในห้องเก็บฟืนทั้งคืน? นั่นหมายความว่าเจ้าของร่างเดิมถูกลงโทษก่อนที่เธอจะฟื้นขึ้นมา

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”

เด็กสาวมองเธออย่างประหลาดใจ “คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”

“จำได้ไม่ชัด” เหอซินยกมือแตะหน้าผาก “ข้าปวดศีรษะมาก”

“หรือว่าคุณหนูจะกระแทกศีรษะตอนถูกผลัก” เด็กสาวหน้าเสียทันที

คำพูดนั้นทำให้เหอซินเริ่มเข้าใจบางอย่าง “ใครผลักข้า”

“ก็คุณหนูเหวยมี่อย่างไรเล่าเจ้าคะ” เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ “เมื่อวานคุณหนูเหวยมี่กล่าวหาว่าท่านทำกำไลหยกของนางหาย ทั้งที่ท่านไม่ได้แตะต้องเลย พอท่านปฏิเสธ นางก็ผลักท่านจนล้ม ศีรษะกระแทกขอบโต๊ะ”

เหอซินก้มมองรอยช้ำบนแขนตัวเอง

“แล้วหลังจากนั้นฮูหยินสั่งให้คนเฆี่ยนท่านห้าที ก่อนขังไว้ในห้องเก็บฟืนโดยไม่ให้กินข้าวเจ้าค่ะ” เด็กสาวพูดไปน้ำตาก็คลอ “ข้าแอบเอาข้าวไปให้ แต่ถูกป้าหวังจับได้ นางจึงยึดข้าวไปหมด”

เหอซินเงียบลง ตอนนี้เธอเริ่มเห็นภาพแล้ว เจ้าของร่างนี้น่าจะถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสและอาจเสียชีวิตในห้องเก็บฟืนเมื่อคืน ส่วนวิญญาณของซูเหอซินจึงเข้ามาอยู่แทน ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้ง หญิงสาวเจ้าของร่างเดิมต้องมีชีวิตลำบากเพียงใดจึงถูกทำร้ายได้อย่างไร้ความปรานีเช่นนี้

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านหิวหรือไม่” เด็กสาวเรียกเบา ๆ นางเปิดผ้าคลุมตะกร้า ภายในมีหมั่นโถวสองลูกกับถ้วยน้ำเล็ก ๆ “ข้าแอบเก็บมาจากครัวเจ้าค่ะ รีบกินก่อนที่ป้าหวังจะกลับมา”

เหอซินมองอาหารตรงหน้า หมั่นโถวสองลูกไม่ได้ดูน่ากินนักแต่ท้องของเธอกลับร้องขึ้นมาทันที ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย

“ขอบใจ” เธอรับหมั่นโถวมากัดคำหนึ่ง เนื้อแป้งค่อนข้างแข็งและเย็นชืดแต่ในเวลานี้มันกลับเป็นอาหารที่อร่อยที่สุด

เด็กสาวยิ้มอย่างโล่งใจเมื่อเห็นเธอกิน “ค่อย ๆ กินนะเจ้าคะ เดี๋ยวติดคอ”

เหอซินดื่มน้ำตาม ก่อนเงยหน้าถาม “เจ้าชื่ออะไร”

“คุณหนู!” เด็กสาวเบิกตากว้าง

“อะไร”

“ท่านจำชื่อข้าไม่ได้จริง ๆ หรือเจ้าคะ”

เหอซินรู้ตัวว่าพลาดไปแล้ว เธอรีบยกมือแตะหน้าผากอีกครั้ง “ข้าบอกแล้วว่าปวดศีรษะ ความทรงจำบางอย่างไม่ค่อยชัด”

เด็กสาวรีบพยักหน้า “ข้าชื่อเสี่ยวชิงเจ้าค่ะ เป็นสาวใช้ของท่านมาตั้งแต่อายุสิบสองปี”

“เสี่ยวชิง…” เหอซินทวนชื่อเบา ๆ

“ใช่เจ้าค่ะ” เด็กสาวมองเธอด้วยความเป็นห่วง “หรือให้ข้าไปตามหมอดีเจ้าคะ”

“อย่าเพิ่ง ไม่จำเป็น” เหอซินรีบห้าม หากเรียกหมอมาในเวลานี้ อาจทำให้คนในจวนสงสัยมากกว่าเดิมเธอต้องการเวลาเรียนรู้สถานการณ์ก่อน “ข้าแค่ต้องพักผ่อน”

“แต่ฮูหยินไม่ยอมให้ท่านพักแน่เจ้าค่ะ”

“ฮูหยินคนไหนอีก”

เสี่ยวชิงนิ่งไปอีกครั้ง คราวนี้สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความตกใจ “คุณหนูจำฮูหยินเจินจี้ไม่ได้หรือเจ้าคะ”

“จำได้เพียงบางเรื่อง” เหอซินส่ายหน้าเล็กน้อย

เสี่ยวชิงกัดริมฝีปาก “ถ้าอย่างนั้นข้าจะเล่าให้ฟังเจ้าค่ะ”

เหอซินพยักหน้า นี่แหละสิ่งที่เธอต้องการ เสี่ยวชิงเหลือบมองรอบตัว ก่อนดึงเหอซินไปนั่งตรงมุมกำแพงที่มีต้นไม้บังสายตา

“คุณหนูชื่อหูหลิงหนาน เป็นบุตรสาวคนโตของนายท่านหูเต๋อเมิ่งเจ้าค่ะ”

เหอซินชะงัก หูหลิงหนาน ชื่อที่หญิงวัยกลางคนเรียกเธอมาตั้งแต่เช้า

“แล้วนายท่านหูเต๋อเมิ่งคือใคร”

เสี่ยวชิงมองเธอด้วยความเศร้า “บิดาของคุณหนูอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“บิดา…”

“นายท่านเป็นพ่อค้าผ้าไหมที่มั่งคั่งที่สุดคนหนึ่งในเมืองนี้ ท่านมีร้านค้า โกดังสินค้า และที่ดินมากมาย แต่เมื่อสองปีก่อนนายท่านล้มป่วยและเสียชีวิต”

เหอซินตั้งใจฟัง “แล้วมารดาของข้าล่ะ”

“ฮูหยินใหญ่เสียชีวิตตั้งแต่คุณหนูยังเด็กเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงถอนหายใจ “หลังจากนั้นนายท่านจึงรับฮูหยินเจินจี้เข้ามาอยู่ในจวน นางพาบุตรสองคนจากการแต่งงานครั้งก่อนมาด้วย คือคุณหนูเหวยมี่กับคุณชายเหวยตาน”

เหอซินขมวดคิ้ว “หมายความว่าเหวยมี่กับเหวยตานไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของบิดาข้า”

“ใช่เจ้าค่ะ”

“แล้วเหตุใดพวกเขาจึงอยู่ในจวนนี้”

“เพราะฮูหยินเจินจี้เป็นภรรยาของนายท่านเจ้าค่ะ จึงขอให้ลูก ๆ ของนางมาอาศัยในเรือนด้วย”

“แล้วเหตุใดข้าจึงต้องทำงานเหมือนบ่าวด้วยล่ะ?”

เสี่ยวชิงเม้มริมฝีปากแน่น นางก้มหน้าลงก่อนตอบ “เพราะหลังจากนายท่านเสียชีวิต ฮูหยินเจินจี้ก็ยึดอำนาจดูแลทุกอย่างในจวนเจ้าค่ะ”

เหอซินนิ่งฟัง

“ตอนแรกนางเพียงลดเบี้ยเลี้ยงของคุณหนู ต่อมาก็ย้ายท่านออกจากเรือนใหญ่ไปอยู่เรือนหลังเล็ก จากนั้นเริ่มสั่งให้ท่านทำงานบ้าน”

“ไม่มีใครห้ามหรือ”

“คนที่เคยภักดีต่อนายท่านถูกไล่ออกไปเกือบหมดแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ส่วนบ่าวที่เหลือก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งฮูหยิน”

เหอซินมองเด็กสาวตรงหน้า “แล้วเจ้าล่ะ เหตุใดจึงยังอยู่กับข้า?”

เสี่ยวชิงเงยหน้าขึ้น “เพราะคุณหนูเคยช่วยชีวิตข้าไว้เจ้าค่ะ”

“ช่วยชีวิต?”

“เจ้าค่ะ เมื่อหลายปีก่อนข้าป่วยหนัก ไม่มีเงินรักษา คุณหนูแอบนำเครื่องประดับของตัวเองไปขายเพื่อซื้อยาให้ข้า” น้ำตาของเสี่ยวชิงไหลลงมา “ข้าสัญญากับตัวเองตั้งแต่วันนั้นว่าจะไม่ทอดทิ้งคุณหนูเด็ดขาด”

เหอซินมองเด็กสาวด้วยความรู้สึกซับซ้อน เจ้าของร่างเดิมอาจเป็นหญิงสาวอ่อนแอในสายตาคนอื่นแต่ดูเหมือนนางจะมีจิตใจดีไม่น้อย อย่างน้อยก็มีคนหนึ่งที่รักและภักดีต่อนางอย่างแท้จริง เหอซินยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เสี่ยวชิง

“ไม่ต้องร้องแล้ว”

เด็กสาวสะอื้นเบา ๆ “ข้ากลัวว่าคุณหนูจะทนไม่ไหวเจ้าค่ะ”

“ข้ายังอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือ”

“แต่พวกเขารังแกท่านทุกวัน”

เหอซินยิ้มบาง ๆ “ต่อไปอาจไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว”

เสี่ยวชิงเงยหน้ามองอย่างไม่เข้าใจ เหอซินไม่ได้อธิบาย เธอเพียงเริ่มเรียบเรียงข้อมูลในหัว