เปลี่ยนแซ่

ทางด้านซ่งจื่อเหยียนที่หยุดพักค้างคืนที่ฮวากู่เพราะบุตรชายไม่สบายกำลังศึกษาแผนที่การเดินทางไปเมืองจ้านกั๋ว จากเมืองกู่ไปจ้านกั๋วน่าจะใช้เวลาเดือนครึ่งเกือบสองเดือนเพราะนางมีลูกอ่อน เย่วเล่อมาเคาะประตูเรียกนางจึงเก็บจดหมายและตั๋วเงินเอาไว้ ก่อนจะไปเปิดประตูให้

“พี่ใหญ่ท่านยังไม่นอนหรือ”

“คุณหนู เอ่อ น้องรองพี่อยากถามว่าพวกเราจะไปที่ใด เจ้ามีเป้าหมายหรือเปล่า แล้วจื่อห่าวดีขึ้นหรือยัง”

“จื่อห่าวดีขึ้นมากแล้ว ข้าวางแผนจะไปเมืองจ้านกั๋วน่ะ ที่นั่นอุดมสมบูรณ์ไม่น้อยข้าลองสืบค้นมาแล้ว”

“อืม..ว่าแต่พวกเราจะไปทำมาหากินอันใด หยกก็ขายไปหมดแล้ว”

“เรื่องนี้พี่อย่ากังลเลย ข้ามีทางออกแน่นอน พี่เย่วเล่อท่านไปพักผ่อนเถอะ รอจื่อห่าวหายป่วยเราจะเดินทางต่อ เข้าฤดูหนาวแล้ว หากหิมะลงจะเดินทางลำบาก”

“อืม..เจ้าก็พักผ่อนเยอะๆ เล่า ที่จริงจวนร้างก็ไม่ได้แย่ เสียดายเพียงแค่ตอนนี้มีคนต้องการมันคืน”

“พี่เย่วเล่อ....บางทีเมืองจ้านกั๋วอาจดีกว่าเมืองหลวงก็ได้ในความคิดของข้าคนชนบทผู้คนจริงใจกว่า พี่ดูอย่างครอบครัวป้าหูสิ พวกเขาอยู่นอกเขตเมืองหลวงคบค้ากับพวกเราจริงใจเพียงใด”

เย่วเล่อพยักหน้า ซ่งจื่อเหยียนจะไปที่ตำบลตอนเช้าเพื่อขอทำเรื่องฐานะใหม่ นางต้องการกลับไปใช้สกุลเดิมมารดาคือแซ่จาง เปลี่ยนจากซ่งจื่อเหยียนเป็นจางจื่อเหยียน ทางด้านสกุลซ่งรอนางตั้งหลักปักฐานเสียก่อนนางจะทำลายทุกอย่างไม่ให้เหลือซาก ส่วนเว่ยเซียวหยางแม้ว่าไม่ได้ร้ายกาจแต่ก็ไม่น่าคบหา เขารู้เต็มอกว่านางถูกวางแผนให้ร้ายแต่กลับเลือกจะผลักไสร่างเดิม แม้ไม่รู้เหตุผลที่เขารังเกียจสตรีแต่ไม่ว่าอย่างไรเขาควรเป็นสุภาพชนมากกว่านี้

ซ่งจื่อเหยียนนอนหลับกอดบุตรชายตั้งแต่วันพรุงนี้จะไม่มีซ่งจื่อเหยียนอีกต่อไป คงมีเพียงจางจื่อเหยียนแม่หม้ายสามีตายกับพี่สาวน้องสาวเท่านั้น

ซ่งจื่อเหยียนสั่งให้สองคนพี่น้องดูแลซ่งจื่อห่าวให้ดี จากนั้นก็เดินทางเข้าตัวอำเภอ นางไปขอทำเรื่องผ่านทางและขอทำป้ายฐานะใหม่เพื่อการเดินทางที่ราบรื่น นางมีเงินจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะทำเรื่องเหล่านี้ ไม่ว่ายุคสมัยใดการใช้เงินแก้ปัญหาย่อมผ่านทุกเรื่อง

ผ่านร้านขนมก็ซื้อกลับไปหลายกล่อง บ้านเช่าของท่านปาคนนั้นนางเช่าเพียงวันละสามร้อยอีแปะ บุตรชายนางไปสงครามแล้วไม่ได้กลับมา สะใภ้ก็หนีไปทิ้งหลายชายวัยสิบสองปีไว้ให้นาง เด้กคนนั้นคือคนที่นางจ้างไปเกี่ยวหญ้าหมู ซ่งจื่อเหยียนซื้อขนมกับเสบียงแห้งเอาไปฝากย่าหลานคู่นั้นด้วย คู่ชีวิตตายจากบุตรชายก็ตายจากเหลือเพียงหลานชายคนเดียว ชีวิตแม่หม้ายหากไร้ทรัพย์ก็นับว่าลำบากนัก

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยนางก็เตรียมกลับบ้านเช่า นางเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอ ซ่งชุนอารองของนาง แต่เขาจำไม่ได้เพราะนางแต่งกายเช่นบุรุษ อีกทั้งยังมีไฝสามเม็ดที่นางแต้มขึ้นมา ได้ยินเขาสนทนากับคนที่มาด้วยกันเหมือนจะเป็นคนต่างแคว้น หืม คบค้ากับต่างแคว้นหรือจางชุนเป็นขุนนางแม้ตำแหน่งจะไม่ใหญ่แต่ก็ถือว่าขัดต่อคำสั่งที่ห้ามขุนนางติดต่อกับต่างแคว้นโดยตรงโดยไม่ผ่านราชสำนัก เหมือนพวกเขาพูดคุยกันเรื่องขายแร่เหล็ก ซ่งจื่อเหยียนร่างเดิมตอนที่มารดายังมีชีวิตอยู่นางสอนภาษาต่างแคว้นให้ ร่างเดิมพูดได้แล้วฟังออกถึงเจ็ดภาษา

มิน่าไอ้อ๋องนั่นถึงบอกว่าที่อี้โจวเป็นเขตตระกูลเว่ย ตราบใดอยู่ที่นั่นก็สามารถคุ้มครองนางได้ แปลว่าเขารู้เรื่องนี้ดีจึงแค่อยากช่วยนางเพื่อไถ่โทษงั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นเปลี่ยนแผนไปอี้โจวแล้วกัน แค่อยู่ในเขตอี้โจวก็พอ ไม่ได้เข้าไปในบริเวณที่ตั้งของสกุลเว่ยก็นับว่าปลอดภัย แค่อาศัยคนของทางการไม่ไปตามหานางหากว่าตระกูลซ่งเกิดวิกฤตขึ้นมาจริงๆ

ซ่งจื่อเหยียนรีบกลับบ้านทันที นางต้องหาทางทิ้งร่อยรอยว่านางไปเมืองอื่น หากมีคนตามจะได้คิดว่านางไปจ้านกั๋วจริงๆ จะได้ไม่มีใครคาดคิดว่านางอยู่ภายใต้ปีกของเว่ยเซียวหยางอนุชาหนึ่งเดียวของฮ่องเต้ มีเพียงฮ่องเต้ที่เขาเกรงใจเพราะเป็นพี่ชายมิใช่เกรงกลัว หรือแม้แต่เขาเองก้คิดไม่ถึงแน่ๆว่านางจะกล้าไปอี้โจว ที่อันตรายคือที่ปลอดภัยที่สุด เมื่อกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยก็ไปหาท่านป้าที่ให้เช่าบ้าน หญิงชรานัยน์ตาฟ้าฟางเดินเกาะกำแพงออกมาก ซ่งจื่อเหยียนเอ่ยปากพูดคุยกับนาง

“ท่านย่าหลี่..ท่านอยู่กันเองสองคนย่าหลานข้าเห็นว่าท่านคงไม่มีเสบียงจึงซื้อมาฝากน่ะเจ้าค่ะ”

“ขอบใจนะ บุตรชายหายดีหรือยังเล่าอาซ้อ ถ้าดีขึ้นแล้วก็รีบไปเถอะ บ้านข้ากำลังจะถูดยึดแล้ว”

“ทำไมเป็นเช่นนั้นเจ้าคะ เหตุใดถึงถูกยึดกัน”

หญิงชราปาดน้ำตาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“สะใภ้ของข้านางขโมยโฉนดเอาไปจำนองเศรษฐีในเมือง ยามนี้นางหนีไปกับชายชู้ของนางเมื่อตอนสายๆ วันนี้ลูกน้องของเศรษฐีคนนั้นแจ้งมาว่าให้พวกเราย่าหลานย้ายออกไป ส่วนพวกเจ้าที่เช่าอยู่พวกเขาจะเก็บวันละสิบห้าตำลึงเพราะบ้านหลังนั้นหลังใหญ่ พวกเจ้าไปเถอะ”