บทลงโทษ

เมื่อความแค้นในใจคุกรุ่นยากเกินจะดับลง จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนจึงเดินกลับไปที่ห้องคลอดอีกครั้ง ในมือของเขาถือดาบคู่ใจติดไปด้วย

ระหว่างทางเดินไปห้องคลอดได้พบกับพระชายารองเจียงซูหลิง สตรีผู้คิดถึงสวามีทุกค่ำคืน จึงเข้าไปขวางทางเพื่อการบางอย่าง

“ท่านอ๋องจะเสด็จไปที่ใดเพคะ”

“ไม่ใช่ธุระของเจ้า แล้วเหตุใดจึงออกมาเดินดึก ๆ ดื่น ๆ ขวางทางข้าเช่นนี้”

เนื่องจากอารมณ์ไม่ปกติจึงตะคอกสตรีในดวงใจเสียงดังลั่นทางเดิน

คนฟังตกใจแทบสิ้นสติจนถ้วยน้ำแกงในมือหล่นตกแตก น้ำแกงร้อน ๆ สาดกระเซ็นเต็มทางเดิน

กายบางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เพราะเป็นครั้งแรกที่สวามีใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับนาง

“ขออภัยที่ทำให้พระองค์ไม่พอใจเพคะ หม่อมฉันรู้ข่าวพี่หญิงคลอดบุตรเลยนึกเป็นห่วง”

เจียงซูหลิงก้มหน้าลงต่ำตอบกลับเสียงเบา ดวงตาสองข้างแดงก่ำเพราะน้ำตาของนางใกล้จะไหลออกมาเต็มที ทั้งหวาดกลัวและเสียใจที่สวามีตะคอกเสียงใส่

“ข้าขอโทษ ที่เอาความโกรธมาลงที่เจ้า”

เมื่อเห็นน้ำตาพระชายาแสนรัก บุรุษผู้โกรธแค้นจึงสงบสติอารมณ์ลงทันที

“ไม่เป็นไรเลยเพคะ ฮึก ฮึก”

คนถูกดุตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือไขว่คว้าอ้อมกอดจากคนรัก ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นในความมืดมิด

“กลับตำหนักกันเถิดคืนนี้ข้าจะปล่อยพวกมันไปก่อน”

สองแขนแข็งแรงโอบประคองพระชายารองกลับตำหนัก และคืนนั้นเขาก็ไม่กลับไปที่ตำหนักใหญ่อีกเลย

ทว่าในใจยังคิดเรื่องการลงโทษสองแม่ลูก ให้สาสมกับความผิดครั้งยิ่งใหญ่

โทษฐานหลอกลวงและหมิ่นเกียรติ ของจวิ้นอ๋องแห่งแคว้นถิงโจว

เช้าตรู่ของวันใหม่มาเยือน ชิงอีต้องปะทะคารมกับนางกำนัลของพระชายารอง เพราะคนเหล่านั้นถือวิสาสะเข้ามาในตำหนักใหญ่โดยไม่ได้รับอนุญาต

“พวกเจ้าเข้ามาในตำหนักได้อย่างไร ผู้ใดอนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามาโดยพลการ”

แขนสองข้างของชิงอี โอบกอดคุณชายน้อยแรกเกิดด้วยความหวงแหนสุดชีวิต

สายตาดุดันคอยสอดส่องห้ามปราม ไม่ให้ผู้บุกรุกทำอันตรายองค์หญิงที่ยังคงนอนหลับ เพราะอ่อนเพลียจากการเสียเลือดมาก

“มาย้ายตัวนักโทษไปคุมขังในคุกใต้ดิน และขับไล่เด็กไม่มีบิดาออกไปให้พ้นตำหนัก เหตุใดพวกข้าต้องขออนุญาตผู้ใดด้วย”

นางกำนัลข้างกายพระชายารองเจียงซูหลิง รับหน้าที่สำคัญจากเจ้าของตำหนักให้มาสะสางแทนตามคำแนะนำของสตรีที่เขารัก

การที่จวิ้นอ๋องให้พวกนางมาจัดการคนทำผิดกฎ ย่อมถือว่าเมตตามากกว่าให้บุรุษมาแตะต้องผิวกายสตรี

“ผู้ใดเป็นนักโทษ เด็กไม่มีบิดาหมายความว่าอย่างไร!” ชิงอีโต้แย้งกลับทันที

“องค์หญิงปลายแถวเจ้านายของเจ้าอย่างไรเล่า นางกล้าสวมหมวกเขียวให้สวามี เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรของท่านอ๋อง!”

“ไม่จริง พวกเจ้าปรักปรำพระชายา”

“จริงหรือไม่รอให้ท่านอ๋องมายืนยันด้วยตัวเองเถิด แต่ยามนี้พวกข้าต้องทำตามรับสั่งอย่างเร่งด่วน”

ผู้มาแจ้งเรื่องเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถึงแม้จะนึกเวทนาอยู่บ้างแต่พวกนางต้องทำตามคำสั่ง บทลงโทษในครั้งนี้ไม่มีผู้ใดถูกเอาชีวิตนับว่าได้รับความเมตตามากแล้ว

“คำสั่งอะไรกัน”

ชิงอีหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินข้อกล่าวหาหนัก หากไม่มีมูลความจริงจวิ้นอ๋องคงไม่สั่งการเช่นนี้ และไม่เชื่อเด็ดขาดว่าองค์หญิงจะทำเรื่องเสื่อมเกียรติ!

“พาพระชายาไป๋ไปคุมขังที่คุกใต้ดิน ส่วนเจ้ากับเด็กคนนี้ให้ขับไล่ไปอยู่ท้ายตำหนัก งดเบี้ยหวัดทุกอย่างและห้ามผู้ใดส่งข้าวส่งน้ำเด็ดขาด หากเจ้ามีทรัพย์สินของตนเองติดตัวมาด้วย จวิ้นอ๋องอนุญาตให้นำออกมาใช้ประทังชีวิตได้”

“คุมขัง! ไม่ได้นะพระชายาพึ่งคลอดบุตร ยามนี้นางเสียเลือดมากหากไม่รักษาให้ดีอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต”

ชิงอีพยายามยื้อให้องค์หญิงพักฟื้นต่อสักหน่อย ทว่าไม่เป็นผลนางกำนัลทั้งสี่คนตรงเข้าจัดการคนนอนหมดสติ โดยไร้ซึ่งความปรานี

“แล้วอย่างไร ถูกคุมขังในคุกใต้ดินไม่ช้าก็จากไปเช่นกัน”

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วเฉียบขาด ทั้ง ๆ ที่ผู้ถูกกล่าวหายังคงนอนหลับไม่ได้สติ

ไป๋ซือเย่วถูกนางกำนัลของพระชายารอง มัดข้อมือข้อเท้าแล้วช่วยกันแบกร่างพาตัวไปคุมขังทั้งอย่างนั้น

ชิงอีไร้ซึ่งหนทางช่วยเหลือองค์หญิงแสนรัก ด้วยเป็นเพียงสตรีรูปร่างบอบบางไร้กำลังต่อสู้ อีกทั้งในอ้อมแขนยังมีเด็กทารกแรกเกิดให้ปกป้อง

สองขารีบก้าวเดินให้เร็วมุ่งหน้ากลับเรือนนอนขององค์หญิง เพื่อค้นหาทรัพย์สินที่ผู้เป็นนายนำติดตัวมาจากแคว้นหวงหลิง

นับจากวันนี้นางต้องดูแลเด็กชายไม่ให้อดอยาก จะมัวรีรอและเสียใจไม่ได้เด็ดขาด

“องค์หญิงห้ามีทรัพย์สินเท่านี้เองหรือ”

นางกำนัลผู้ซื่อสัตย์ตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อทรัพย์สินในหีบใบเล็กที่องค์หญิงหอบหิ้วมาด้วย มีน้อยยิ่งกว่าเครื่องประดับบนศีรษะของพระชายารอง

“ข้ากับคุณชายจะมีชีวิตรอดไปอีกกี่ปี”

ชิงอีกำปิ่นปักผมสองชิ้นจนแน่น ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตนางต้องหาตำลึงมาเลี้ยงดูคุณชายให้เติบใหญ่

ส่วนองค์หญิงห้าผู้น่าสงสารคงสุดแล้วแต่ชะตากรรม หากเลือกได้นางก็อยากช่วยเหลือทั้งสองคนให้รอดชีวิต ทว่ายามนี้เลือกไม่ได้!

แค่เห็นทรัพย์สินที่ฮองเฮาอนุญาตให้องค์หญิงห้าพกพาติดกาย ก็รู้แน่ชัดแล้วว่าคนพวกนั้น ไม่ได้ใส่ใจชีวิตความเป็นอยู่ของคนเสียสละเลย

ใช้ประโยชน์จากธิดาปลายแถวเสร็จสิ้น ก็ปล่อยให้เผชิญชะตากรรมด้วยตนเอง ช่างใจจืดใจดำยิ่งนัก!

ชิงอีรู้มาตลอดว่าองค์หญิงแอบออกไปพบปะผู้ใด จนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ แต่นางไม่ได้อยู่ในสถานะที่สามารถบอกกล่าวผู้ใดได้

เพราะมีห่วงใหญ่คือชีวิตน้อย ๆ ที่พึ่งถือกำเนิด เลยต้องรักษาชีวิตของตนเองให้อยู่รอดปลอดภัยเช่นกัน

“สินสอดทั้งหมดพวกนั้นเก็บไปทุกอย่างเลยหรือ เหตุใดองค์หญิงจึงยอมขนาดนี้”

ชิงอีได้แต่บ่นไปตามสายลมเพื่อระบายความคับแค้นใจ หลังจากนั้นจึงรีบไปทำความสะอาดเรือนเล็กท้ายตำหนัก ในใจยังคงคาดหวังให้เมฆหมอกคลี่คลายเบาบางลงในสักวัน

ยามนี้คุกใต้ดินของตำหนักจวิ้นอ๋อง ได้เปิดกว้างรอรับพระชายาเอกผู้ถูกตราหน้าว่าทรยศสวามี

ถึงแม้สภาพโดยรวมของบริเวณคุมขัง ไม่ได้สกปรกโสโครกเลยแม้แต่น้อย แต่เรียกได้ว่าลำบากยิ่งกว่าที่พักของคนเลี้ยงม้าเสียอีก