บิดเบือนเรื่องราว

“หนาว ชิงอีข้าหนาว”

เสียงละเมอแผ่วเบาของคนพึ่งคลอด เพราะไข้ขึ้นสูงร่างกายจึงหนาวสั่น

ถึงแม้จะมีผ้าห่มผืนหนาคลุมกาย ก็ไม่สามารถบรรเทาอาการหนาวสั่นได้ นางต้องการน้ำอุ่นและเปลวไฟช่วยอบอุ่นร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง

“ชิงอี…”

ไป๋ซือเย่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองบรรยากาศโดยรอบด้วยความแปลกใจ

ส่งเสียงเรียกอยู่หลายครั้งนางกำนัลข้างกายยังไม่มาพบเสียทีจึงฝืนลืมตาขึ้นมองดูรอบ ๆ  ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับแตกต่างจากตำหนักใหญ่โดยสิ้นเชิง

“ที่นี่ที่ไหน เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่”

น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด  มองไปทางไหนก็ไม่มีใครให้สอบถามสักคน

ผ่านไปชั่วครู่จึงได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือน ร่างกายซึ่งเหนื่อยล้ามากพยายามลุกขึ้นยืน เพื่อสอบถามเรื่องราวที่ตนกำลังเผชิญอยู่

“พวกท่านเป็นใคร แล้วข้าอยู่ที่ไหนกันแน่”

“คุกใต้ดิน!”

จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนเดินเข้ามาได้ยินประโยคคำถามพอดี จึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงห้วนปนตะคอก

“ท่านอ๋องเพคะ เหตุใดหม่อมฉันจึงมาอยู่ที่นี่ แล้วลูกของเราอยู่ที่ใด”

คนอ่อนแรงพยายามรวบรวมกำลัง แล้วเอ่ยถามในเรื่องที่นึกเป็นห่วงมากที่สุด

“ลูกของเราเช่นนั้นหรือไป๋ซือเย่ว จนป่านนี้เจ้ายังกล้ากล่าวเท็จ ข้าตรวจสอบแล้วเด็กไม่ใช่ลูกของข้า!”

“ไม่จริงเพคะ บุตรชายของข้าเป็นบุตรของท่านอ๋องด้วยเช่นกัน!”

คนถูกใส่ร้ายโต้แย้งกลับทันที นางไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับบุรุษอื่นเลยสักครั้ง จะให้เป็นบุตรของผู้อื่นได้อย่างไร

“ข้าเชื่อผลการตรวจสอบมากกว่าคำลวงของสตรี และบทลงโทษคือขังเจ้าไว้ในคุกใต้ดินจนกว่าจะตายจากไป”

น้ำเสียงเฉยชาของสวามี บาดลึกลงไปในหัวใจอ่อนล้าของคนฟัง ขังมารดาไว้ในคุกใต้ดินแล้วเด็กแรกเกิดจะดื่มน้ำนมจากผู้ใด!

“แล้วลูก…”

“หยุดกล่าวว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของข้า หากยังอยากมีชีวิตยาวนานกว่านี้”

เขาไม่สังหารนางตั้งแต่วันแรกที่รู้ความจริง ก็นับว่าเมตตายิ่งกว่าบุรุษใดในใต้หล้า เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ยังกล้ากล่าวเท็จไปเรื่อย โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนฟังอีกหรือ!

“ฮึก ฮึก ลูกของหม่อมฉันอยู่ที่ใด”

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามด้วยความเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ คนไม่รักพูดความจริงอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

ยามนี้ห่วงใหญ่ที่นางเหลืออยู่คือบุตรชายตัวน้อยเพียงคนเดียวเท่านั้น ในใจคาดหวังให้บุตรชายอยู่กับชิงอี อย่างน้อย ๆ ยังมั่นใจว่าเด็กน้อยมีคนดูแล

“อยู่ในความดูแลของนางกำนัลที่ตามมากับเจ้า ข้าขับไล่ให้สองคนนั้นไปอยู่ท้ายตำหนัก แต่ไม่ต้องห่วงข้าไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ ถึงแม้จะงดเบี้ยหวัดนางกำนัลผู้นั้นทุกอย่าง แต่ทรัพย์สินของเจ้าข้าอนุญาตให้สองคนนั้นนำไปใช้เลี้ยงชีพได้”

“ท่านอ๋องหม่อมฉันไม่…”

คนอ่อนแรงพยายามกล่าวอธิบายความจริงบางอย่าง ทว่าอาการป่วยไข้ทำให้นางเวียนศีรษะอย่างรุนแรง

การมองเห็นพร่าเบลอเลือนลางลงทุกที จากที่ยืนพูดคุยกับผู้มาเยือน ทว่ายามนี้ร่างกายกำลังโอนเอนเตรียมล้มลงกับพื้น

“ไป๋ซือเย่ว!”

จวิ้นอ๋องรีบเอื้อมมือผ่านกรงไม้สำหรับคุมขังนักโทษ เพื่อช่วยประคองร่างอ่อนปวกเปียกไม่ให้ศีรษะกระทบพื้น

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนทั้งโกรธทั้งเกลียดพระชายาเอก จึงเขย่าแขนบอบบางทั้งสองข้างเต็มแรง หวังปลุกให้นางตื่นขึ้นมารับฟังความรู้สึกเจ็บแค้นของเขา

“อย่ามาสำออย ลืมตาตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ถูกขังเพียงวันเดียวทำท่าเหมือนจะตายแล้วหรือ”

“…” เงียบไร้เสียงตอบรับเพราะคนป่วยหมดสติไปแล้ว

“พวกเจ้าไปหายามาให้นางกิน อย่าปล่อยให้ตายตั้งแต่วันแรก ข้ายังสะสางไม่ได้ครึ่งที่ถูกนางทรยศเลย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์เจิ้งหลงเหล่ตามองเจ้านาย ที่กำลังแสดงท่าทีห่วงใยพระชายาเอกโดยไม่รู้ตัว ทว่าคำพูดยังคงดุร้ายไม่เปลี่ยนแปลง

นับจากวันนั้นไป๋ซือเย่วก็ไม่มีโอกาสพบเจอจวิ้นอ๋องอีกเลย นางเฝ้ารอคอยการกลับมาของเขาวันแล้ววันเล่า แต่ไม่เห็นแม้แต่เงามีเพียงความเงียบงันอันหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมหัวใจ

เมื่ออดทนรอไม่ไหวจึงสอบถามจากทหารยามทุก ๆ เช้า แต่ได้รับเพียงคำตอบเดิม ๆ คือเขาอยู่กับเจียงซูหลิงพระชายารองผู้เป็นที่รัก

“ฮึก ฮึก พระองค์ต้องการให้หม่อมฉันตายในคุกจริงหรือ คนไร้ค่าย่อมถูกผลักออกห่างให้พ้นทางใช่หรือไม่เพคะ”

คนถูกขังในที่มืดรู้สึกหวาดกลัวและเป็นกังวลสารพัด สุดท้ายนางได้แต่กอดเข่านั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพัง

นานวันเข้าจึงยอมรับชะตากรรมซึ่งถูกผู้อื่นกำหนดมาโดยตลอด

วันเวลาผ่านไปอีกเจ็ดวันอาการป่วยไข้จึงเริ่มทุเลา ไป๋ซือเย่วร้องขอน้ำหมึกและกระดาษราคาถูก จากทหารยามผู้รับหน้าที่ส่งอาหารในยามเช้าของทุกวัน

ความจริงแสนเลวร้ายเรื่องทรัพย์สินติดกาย ต้องรีบแจ้งให้จวิ้นอ๋องรับรู้ ไม่อย่างนั้นชิงอีกับบุตรชายตัวน้อย คงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเป็นแน่

“ข้ารบกวนฝากจดหมายฉบับนี้ ไปถึงมือจวิ้นอ๋องได้หรือไม่”

เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าเรื่องราวต่อจากนี้คือชะตากรรมของนางกับบุตรชาย ไป๋ซือเย่วจึงดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อคนที่ยังรอดพ้นโทษจองจำ

ส่วนชีวิตของนางคงได้แต่ยินยอมน้อมรับคำตัดสินของผู้อื่น ขนาดย้ายมาอยู่ต่างแคว้นยังมิวายน้อมรับคำสั่งจากคนในครอบครัว

‘อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์’

คำ ๆ นี้ผุดขึ้นมาในความคิดอยู่ทุกคืนวัน หากรู้ล่วงหน้าว่าเรื่องราวจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ คงหายาห้ามครรภ์มาดื่มหลังคืนเข้าหอทันที คงไม่ปล่อยให้บุตรชายเกิดมาอาภัพไร้ชะตา

“เอ่อ พระชายาคือว่า…”

ทหารยามรู้สึกเป็นกังวลด้วยเกรงว่าเขาจะมีความผิด เรื่องจัดหากระดาษกับน้ำหมึกให้นักโทษ

“ข้าขอร้อง นับจากนี้ข้าจะไม่ร้องขอสิ่งใดอีก”

สองขาคุกเข่าลงกับพื้น แล้วกล่าวอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้าย

“ได้ขอรับ พระชายาลุกขึ้นเถิดหากจวิ้นอ๋องมาเห็น ข้าน้อยคงถูกลงโทษ”

จวิ้นอ๋องมักจะเดินมาสอบถามความเป็นอยู่ของคนในคุกใต้ดินอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่ยอมเข้าไปเยี่ยมในที่คุมขัง ทหารยามจึงปฏิบัติต่อพระชายาเอกเป็นอย่างดี

“ขอบคุณมากท่านไม่ต้องกังวลใจหรอก ต่อให้ข้าตายอยู่ตรงนี้ท่านอ๋องก็ไม่เอาผิดผู้ใด”

น้ำเสียงราบเรียบไม่รู้ร้อนรู้หนาวเอ่ยขึ้น เพราะหัวใจของคนพูดปิดตายสนิท ไม่มีอีกแล้วสตรีที่เห็นความรักเป็นดั่งความหวังในชีวิต 

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาสตรีในคุกมืด ก็นั่งกอดเข่าหลบมุมอยู่ในความเงียบสงบ ไม่ซักถามไม่พูดคุยและไม่รอคอยผู้ใดอีก จึงไม่มีโอกาสรู้เลยว่าเนื้อความในจดหมาย ถูกใครบางคนบิดเบือนความจริงไปจนสิ้น